Vertalersnota: Die skrywer praat vanuit ’n Amerikaanse perspektief. Met “ons land” bedoel hy die Verenigde State van Amerika, en met “ons regering” die Amerikaanse regering. Alle geldbedrae is in Amerikaanse dollar (USD).

Ken jy daardie onrustige, senuweeagtige gevoel wanneer jy bang is vir wat dalk voorlê? Dis wat ek met “bewing” bedoel. Ek hou ook van hierdie beskrywing: “teësinnig bewe”. Daar sit iets van onrus in die woord, daardie voorgevoel dat daar dalk moeilikheid op pad is. In 1940 het die Circleville Herald, ’n koerant in Ohio, geskryf: “Europa bewe vandag steeds. Mense is gespanne, bekommerd en bang oor hoe dit sal afloop. Militêre kenners voorspel dat dit die grootste veldslag in die wêreldgeskiedenis sal wees.” Die hele Europa het dus gebewe by die gedagte aan oorlog en bloedvergieting. En soos ons almal weet, het die Tweede Wêreldoorlog kort daarna gevolg. Dié oorlog het byna die hele wêreld in ’n rampspoedige stryd gedompel. En dan praat ek nie eens van die onsekerheid oor wat van almal sou word nie. Mense was oorweldig deur al daardie onsekerheid!

Mense is gespanne. Bekommerd. Bang. Party bewe en weet nie eens hoekom nie. Die meeste besef nie regtig wat alles aan die skud is nie. Dit gebeur in hulle harte, in hulle gedagtes en selfs in die grond onder hulle voete. Dis asof daar oral tegelyk klein aardbewings is … in die letterlike sin, in ons geestelike lewe en ook figuurlik. Wat die werklike aardbewings betref, is dit moeilik om die syfers te ignoreer. IRIS volg aardbewings soos hulle gebeur. Volgens dié organisasie was daar in 2005 wêreldwyd gemiddeld minder as 300 aardbewings elke dertig dae. Teen 2011 was dit sowat 350 tot 400. In een maand van 2013 was daar 794 aardbewings met ’n magnitude van 4,0 of hoër. En in Desember 2025? Daar was 1 449. In net een maand! Man, hier word behoorlik geskud, en dan praat ek net van wat onder ons voete gebeur.

Ek is Social Porter en jy luister na Outposts. Hier speel ons lekker jazz en gesels ons oor dinge wat ’n mens laat dink. Vanaand praat ons oor “’n Nasie wat bewe”. Of dalk moet ek sê “Nasies wat bewe”, want vir die eerste keer in die geskiedenis bewe al die nasies van die aarde tegelyk.

Ek wil nie vanaand te veel politiek by hierdie onderwerp insleep nie. Ek sê dit sommer vooraf, sodat julle weet ek probeer niemand oorreed om vir enigiemand anders as Jesus Christus te stem nie.

Bly ingeskakel. Ons is oor ’n oomblik terug.

Stan Reynolds van Sage Point Financial, Inc. skryf:

In Amerika in 1970 was goud $35 per ons, petrol 0,20 sent per gelling en ’n gemiddelde huis $15 000. Die totale skuld was $2 biljoen.

In Amerika in 2012 is goud $1 700 per ons, petrol $4 per gelling en ’n gemiddelde huis $170 000. Die totale skuld is $16 biljoen.

In Amerika in 2025 kos goud gemiddeld $3 435 per ons, en op dae wanneer die prys hoog is, is dit sowat $4 300 tot $4 500 per ons. Petrol het gemiddeld $3,10 per gelling gekos, ’n gemiddelde huis kos sowat $410 000 en die totale skuld is sowat $37,6 biljoen.

Mnr. Reynolds het verder gesê:

Verlede Augustus was dit 57 jaar sedert ons regering van die goudstandaard afgestap het. Toe ons die dollar van goud losgemaak het, kon die regering baie vryer met die dollar omgaan. MAAR ongelukkig kon geen regering nog ooit die versoeking weerstaan om daardie mag te gebruik om geld uit te gee wat hy nie het nie. Nie in enige land, enige plek op aarde of enige tyd in die geskiedenis nie. ’n Regering bestaan maar net uit mense, nes die res van ons in hierdie nasie wat bewe en onseker en senuweeagtig is. En soos die res van ons wil hulle uit selfsug dinge hê sonder om die volle pynlike prys daarvoor te betaal.

In 2012 het ons land $3,8 biljoen per jaar uitgegee, terwyl dit net sowat $2,5 biljoen ingekry het. Dit beteken ons moet $1,3 biljoen leen.

Dit was in 2012. Nou is dit 2025. Dinge het beslis verbeter, al hang dit af van wat jy met “beter” bedoel. Maar ons gee steeds baie meer uit as wat ons inkry. En al het die huidige regering dinge verbeter, hou ons self aan met dieselfde gewoontes wat die land in 2008 op sy knieë gebring het. Nou doen ons dit sommer met nuwe ywer. As ons oor die algemeen ons geld swak bestuur, is dit nie “hulle” skuld nie. Elkeen van ons maak sy eie keuses, en soveel mense is gedurig net een salaris weg daarvan om op straat te beland.

Goed, ek weet dis baie syfers. Moenie nou die draad verloor nie. Bly by my.

Laat ek mnr. Reynolds verder aanhaal:

Die ENIGSTE deel waarvoor die Kongres ’n begroting kan opstel, sluit alles in wat ons regering noem, byvoorbeeld hoofweë, gesondheidsdienste, die weermag, howe, die FBI, die CIA, ensovoorts. Die bedrag wat hulle gaan uitgee, is eerlikwaar so verbysterend groot dat ek dit nie kan begryp nie. Dit beteken dat ons vanjaar elke dollar waarvoor die Kongres begroot, moet leen om al die regeringsfunksies aan die gang te hou.

Op hierdie stadium is daar net twee maniere om die begroting te laat klop. Die eerste is om elke staatsdepartement te sluit, van die weermag en die Departement van Vervoer tot die FDA. Ek bedoel om hulle toe te maak, nie net om vir ’n rukkie stil te staan nie!

OF

Verhoog ALMAL se belasting met 50%!

Onthou, dié program is in 2012 geskryf, so hou jou kalm. Maar terug by die punt. Daar is geen geld oor nie. Ons het alles uitgegee en toe baie meer geleen as wat ons uitgegee het. As ons van 2025 af vorentoe kyk, sal die volgende president, en dit maak nie saak WIE dit is nie, hierdie nasie nie weer op koers kan kry sonder dat ons almal baie pyn moet verduur nie.

Laat ek byvoeg dat Amerika as geheel onwillig is om sulke pyn, of eintlik enige pyn, te aanvaar. Daarom sal ons maar moet vat wat die leiers ons gee. Ons wens hulle was nie aan die stuur nie, maar ons het hulle self daar gesit.

Kom ons bring dit nou na vandag toe. Ons kan aanhou om die vinger na die regering te wys tot ons blou is, maar op die ou end moet elkeen van ons verander hoe ons ons eie lewe bestuur. Ek weet nie van jou nie, maar sonder Christus is ek hoegenaamd nie slim genoeg om die lewe op my eie aan te pak nie. Ons het Jesus nodig.

Ek glo Stan praat BAIE reguit oor iets waarvoor die Amerikaanse publiek BAIE blind is, of hulle dit nou doelbewus miskyk of nie. Hierdie feite maak ’n mens onrustig. Dalk is dit juis een van die hoofredes waarom dit voel asof die grond onder ons almal skud …

Dit is feitlik onmoontlik om iets van mense weg te neem nadat dit aan hulle belowe is en hulle dit so lank al ontvang het. Gewoonlik volg daar onluste en chaos op straat en in die regering. Dalk sal dit help om meer geld te druk, maar op die ou end is dit maar net groen ink op wit papier. Ek sê vir jou, wanneer mense besef, ek bedoel régtig besef, dat hulle nie veilig is nie, kan byna enigiets gebeur. Toe die kalender van 1999 na 2000 oorslaan, het baie mense skielik gesê: “Ek voel nie veilig nie.” Ek onthou hoe ek gedink het: Julle maak seker ’n grap! Julle was voorheen ook nie veilig nie, en sonder Christus was julle gevoel van veiligheid net dit … ’n illusie. Ander het weer gesê: “Dit voel vir my asof Grootboet luister.” Maak hulle ’n grap? Grootboet het die hele tyd geluister. Die verskil is dat julle dit nou eers begin besef. En die ergste? Toe hulle uitvind dat iemand hulle dophou en afluister, het dit hulle later nie eens meer geskeel nie. Solank hulle gratis kos, onderwys, gratis universiteitsopleiding en behuising gekry het, het hulle stilswyend die regering se optrede goedgekeur.

Hoe hanteer ons dit op ’n praktiese, biddende en waaksame manier sonder om paniekerig te raak en te oorreageer? Dis ’n goeie vraag. Dit is maklik om 2 Kronieke 7:14 aan te haal:

As My volk, wat na My Naam genoem word, hulle verootmoedig en bid en My aangesig soek en hulle van hulle verkeerde weë bekeer, sal Ek uit die hemel hoor en hulle sonde vergewe en hulle land genees.

God het dit gesê en dit is die volle waarheid. Maar ek is redelik seker dat “hulle land genees” nie beteken dat ons almal ’n maklike lewe gaan hê, lekkernye gaan eet, op mallemeules gaan ry en in die maanlig gaan droom nie. Ek twyfel opreg of God se idee van herstel beteken dat Hy ons harte en gedagtes gaan terugbring na ons ou houding van “kom ons laat God buite”. Wanneer die meeste mense dié Skrifgedeelte aanhaal, dink hulle volgens my terug aan ’n sonnige, sorgelose, byna betowerende tyd in hulle lewe. Toe het dit gevoel asof alles reg was en iemand na hulle omgesien het. Hulle hoop om van ons moeilikheid weg te kom asof ’n mens dit net kan agterlaat deur met vakansie te gaan. Wat ons nie besef nie, is dat alles vandag anders is, selfs al kon ons teruggaan na die tyd toe “alles nog reg was”. Ou vriende het aanbeweeg, ons het self verander, paaie het verander, besighede het mettertyd verdwyn en nuwes het hulle plek ingeneem. Die ou familiehuis is lankal weg en op die plaas staan daar nou ’n winkelsentrum of ’n parkeerterrein. Daar is geen pad terug nie.

Kom ons kyk na ’n tydperk van omtrent tien jaar om te sien hoe dinge verloop het toe ons as nasie God doelbewus begin uitsluit het. Dit het omstreeks 1960 tot 1963 begin. Tussen 1962 en 1973 het tienerswangerskappe met 400% toegeneem, seksueel oordraagbare siektes met 272% en die aantal seksueel aktiewe tieners met byna 400%. Inhegtenisnemings weens moord onder 13- tot 18-jariges het met 230% toegeneem. Geweldsmisdaad oor die algemeen het met meer as 400% toegeneem, aangemelde kindermishandeling het met 330% opgeskiet, en die lys hou net aan. En hier is een wat jou sal laat regop sit. Sedert Viagra op die mark gekom het, het seksueel oordraagbare siektes onder mans ouer as 55 met meer as 600% opgeskiet. Ja, 600%.

Ek is jammer, maar dis waar ons sonder die Here staan, en van hier af gaan dit net verder agteruit. Sonder die liefde, beskerming en leiding van Jesus in ons lewens kan die samelewing en almal daarin net verder afdraand gaan totdat hulle hulleself vernietig.

So hier sit ons almal, bekommerd oor wat voorlê. Al die onsekerheid hou ons snags wakker, ons harte bewe van die senuwees, en die wêreld om ons verander van oomblik tot oomblik. Daar hang so ’n vreemde spanning in die lug. Het jy dit al opgelet? Dis asof alles en almal bewe, party van angs en party van verwagting. Soos ek gesê het, hier word behoorlik geskud!

Soveel mense kan nie slaap nie. Daarom het hulle dokter toe gegaan en ’n voorskrif vir ’n pil, ’n slaapmiddel, gekry, sonder om hulle enigsins aan die newe-effekte te steur. Ek maak nie ’n grap nie. Ek het nou die dag ’n advertensie van die een of ander farmaseutiese maatskappy gesien. Met ’n kalm, strelende stem sê dit: “As jy nie kan slaap nie, as jy rondrol en jou angs hoog loop, kan ons help. Een pil per dag hou angs weg.” Ek het by myself gedink: Julle maak seker ’n grap! Moenie jou emosies hanteer nie, hemeltjie, nee, hoekom sou jy dít wou doen? Drink net ’n pil en daar gaan jy, reguit droomland toe. Nooit te hoog nie, nooit te laag nie, altyd rustig in die middel. Jy sal soos ’n kind slaap! Maggies! En hoeveel mense dink dis alles ’n goeie idee? Het hulle ooit gelees wat die verskriklike newe-effekte op kort termyn is, om nie eens te praat van die newe-effekte van langdurige gebruik nie?

Een van die FDA se doelwitte is om seker te maak dat medisyne wat in dié land bemark word, veilig en doeltreffend is. Maar kom nou, het jy al daardie newe-effekte gelees? Goeiste! Die newe-effekte van soveel medisyne wat deur die FDA goedgekeur is, is verskriklik. Trouens, dit is so erg dat dit amper komies is om die lys te lees. As ek medisyne neem wat my deur my vel laat bloei, is dit volgens my beslis GLAD NIE veilig nie. Dikwels lyk dit vir my of die newe-effekte veel erger is as wat die middel doeltreffend is. Tog het die regeringsagentskap wat toesig hou dit as veilig en doeltreffend goedgekeur. Veilig volgens wie? Volgens hulle winsmarge?

Baie mense is elke dag oor alles so angstig dat hulle letterlik van binne bewe. Hulle neem medisyne om hulle angs en depressie te verlig. Hulle gebruik dit so lank dat hulle later daarvan afhanklik is om enigsins in die samelewing te kan funksioneer. Ons is bang om winkel toe te gaan, om die huis te verlaat, om in die openbaar rond te loop. Ons is bang mense sien ons raak, en ons is bang hulle sien ons nie raak nie. Ons is onrustig oor ons geldsake, of omdat ons nie geld het nie. Dis ongelooflik hoeveel mense bang is om enigiemand naby aan hulle toe te laat uit vrees vir wat daardie persoon dalk van hulle sal uitvind. Dit gebeur regoor die land. Glo jy my nie? Doen jou eie opname. Luister mooi na die mense met wie jy praat, en jy sal begin hoor hoe dieselfde dinge telkens na vore kom.

Hebreërs 12:26–27

… hierdie keer sal Hy ook die hemel skud. Hy het dit baie duidelik vir ons gesê: “Een laaste skudding, van bo tot onder, van voor tot agter.” Die woorde “nog een keer” dui daarop dat die dinge wat geskud word, dit wil sê die dinge wat gemaak is, weggeneem sal word, sodat die dinge wat nie geskud kan word nie, kan bly staan.

Maar te midde van al die geskud, terwyl ons van binne bewe en met knellende onsekerhede en vrese sit, moet ons aan Kolossense 3:1–3 vashou:

As julle dan saam met Christus opgewek is, soek die dinge daarbo, waar Christus aan die regterhand van God sit. Rig julle gedagtes op die dinge daarbo, nie op die dinge op die aarde nie. Want julle het gesterf, en julle lewe is saam met Christus in God verborge.

Is dit moontlik dat soveel mense in ons nasie tot diep in hulle harte bewe omdat ons as nasie nie meer na God luister of op Hom vertrou nie? Is mense so onrustig en bang omdat hulle oor die algemeen nie glo nie? Glo ons nie regtig dat God is wie Hy sê Hy is nie, en is ons maar tevrede om soos toeriste deur die Christelike geloof te stap? Is ons tevrede om net op die strand rond te loop en interessante goed te soek, sonder om ooit die water in te gaan? Wanneer gaan ons almal saam ons oë op Jesus rig? Weet jy, ons hoef nie te wag tot die hemel op ons neerval voordat ons ons na die Here draai en Hom omhels nie.

Die meeste mense slaan sommer die boek Daniël oor. Jy kan dit letterlik én figuurlik lees. Dit praat reguit, maar party dinge is ook nogal raaiselagtig. Die meeste mense verstaan dit blykbaar nie. Daar is dele wat ek self ook nie verstaan nie. Dan doen ons maar wat ons gewoonlik doen wanneer ons iets nie verstaan nie. Ons glimlag, beweeg aan en bly stil.

Ek hoop net julle druk nie julle ore toe nie. Laat ek vir julle ’n Skrifgedeelte lees wat baie mense ongemaklik maak.

Daniël 12:1–3

In daardie tyd sal Migael opstaan, die groot vors wat oor die kinders van jou volk waghou. Daar sal ’n tyd van benoudheid wees soos daar tot op daardie tyd nog nooit was vandat daar ’n nasie bestaan het nie. En in daardie tyd sal jou volk gered word, elkeen wie se naam in die boek geskryf staan.

Baie van dié wat in die stof van die aarde slaap, sal wakker word, party tot die ewige lewe en ander tot skande en ewige veragting. ³ Dié wat wys is, sal skyn soos die helder hemelgewelf, en dié wat baie mense na geregtigheid lei, sal vir altyd en ewig soos die sterre skyn.

Hmm … glo jy ons leef in die laaste dae? En moenie luister na mense wat jou probeer manipuleer deur die betekenis van belangrike woorde te verander sodat ou profesieë by hulle eie agenda pas nie. Ons het gepraat oor hoe ons bang geword en begin bewe het, maar hoe bring ons die vrees en bewing in ons harte tot stilstand? Ons moet die bloeding stop. Daniël 12:1–3 sê basies dat God se mense hulle getuienis voor ander moet laat skyn en mense in die laaste dae na Christus moet lei. Hy sê verder in vers 10:

Baie sal gereinig, wit gemaak en gelouter word, maar die goddeloses sal goddeloos optree. Nie een van die goddeloses sal verstaan nie, maar dié wat wys is, sal verstaan.

In die laaste dae sal bose mense aanhou om kwaad te doen en in die duisternis te leef. Maar God se mense sal verstaan wat werklik aangaan. God se mense sal nie in vrees en verwarring leef nie, maar sal die wysheid en insig hê om in ’n wêreld vol onrus en verandering te leef. Ons moet ’n hegte verhouding met God hê en groot dinge in Sy Naam doen. Dit is nie genoeg om bloot naby Jesus te wees nie. Ons moet Hom regtig leer ken en elke dag saam met Hom deur die lewe stap. Daniël 12:12a sê: “Geseënd is hy wat wag.”

Die nasies woed en die grond bly onder ons voete skuif. Maar om te wag beteken nie dat ons maar net stilsit en niks doen nie. Dis juis daar waar krag uitgeruil word. Die God wat die hemel skud, is dieselfde Een wat Sy mense standvastig maak. Hy het ons nie alleen in die donker laat raai nie. Hy het ons Sy Woord en Sy Gees gegee, en Jesus self is by ons om ons staande te hou. Wanneer alles om ons onvas voel, bly Hy die een vaste punt.

Fokus op die Here. Rig jou oë op Hom.

Psalm 123:2

Kyk, soos die oë van dienaars op die hand van hulle meesters gerig is, soos die oë van ’n diensmeisie op die hand van haar meesteres gerig is, so is ons oë op die HERE ons God gerig, totdat Hy kom en Hom oor ons ontferm.

Ons sal krag kry wanneer ons op die Here wag! In Titus 2:12–14 sê Paulus dat ons:

… in hierdie teenswoordige wêreld met selfbeheersing, opregtheid en godsvrug moet leef, terwyl ons wag op die salige hoop, die heerlike verskyning van ons groot God en Verlosser, Jesus Christus. Hy het Homself vir ons gegee om ons van alle ongeregtigheid los te koop en vir Homself ’n eie volk te reinig wat gretig is om goed te doen.

Daar het jy dit. Deur Jesus kom die bewing in ons harte en gedagtes tot stilstand. Hy alleen is ons steun en ons pilaar. Hy is ons hoop. In ’n wêreld wat aanhou skud, bly Hy ongeskud. Jesus alleen, Jesus alleen, en daar is geen ander nie. Dink daaroor.

Josua 1:9, ”

Het Ek jou nie beveel nie? Wees sterk en vol moed. Moenie bang of moedeloos wees nie, want die HERE jou God is by jou waar jy ook al gaan.

Dankie dat julle hier by Outposts by my aangesluit het, ’n lekker plek langs die Ockluhwahhah-rivier, waar die bome saggies oor die rivier se oewer leun en elke aand aangenaam is. Ek is Social Porter en hierdie program is moontlik gemaak deur Living In His Name Ministries, Area 22 Guitars, juffrou Jackson by die De-Luxe Beauty Shop, Frank Edney by die Hot Spot Cafe, Bruce en Mildred Harrell daar in Flemingstraat, die wonderlike Paul Powers en natuurlik ons geliefde Jeff en Karen by Trinity Bakers, waar daar altyd iets lekkers in die oond is.

Moenie dat al die bewing in ons land jou onderkry nie. Dit is geen toeval dat hierdie dinge gebeur nie. Nie een, ek herhaal, nie een van die knellende onsekerhede van vandag gebeur toevallig nie. Die Here het lank, lank gelede reeds op hierdie dae gewys, so laat ons nie verbaas wees nie. Jesus is ons fontein en ons fondament, nie die strukture of planne van mense nie. Hy staan bo alles. Hy oortref “alle dinge”. Hy is heilig en regverdig, bo alle selfstandige naamwoorde, alle voornaamwoorde, alle byvoeglike naamwoorde, alle naamvalle en getalle, alle maniere van doen, metodes, tye en seisoene, en bo alle titels, posisies en platforms. Spreuke 8:22–31. Hy is die aangestelde Een, die uitstraling van God se heerlikheid en die beeld van God se wese. Hy doen alle dinge deur die krag van Sy Woord, Hy bring reiniging van sonde, en Hy sit aan die regterhand van die Vader en die Heilige Gees en regeer volkome oor die heelal. Oor alle dinge.

Hy, Jesus, is waar ons begin en waar ons eindig. Elke keer, sonder uitsondering, is dit Jesus, en daar is geen ander nie. Hou vas aan Hom en aan Hom alleen. Moenie aan jou vriende, jou werk, jou pastoor of jou ideale vasklou nie. Hou vas aan Jesus. Wees gerus, Hy weet presies wat om te doen, en dit is presies wat Hy sal doen. Kom ons vertrou met ons hele hart daarop. Wat ’n wonderlike gedagte, né?

Tot ons weer ontmoet, wees geseënd en wys. Amen!

Vertaal deur Chané de Clercq Walker.

Stel jou voor jy staan langs die kant van ’n pad. ’n Motor ry stadig verby. Nadat die motor verby is, bly daar ’n sagte weerkaatsing van die klank van sy verbygaan agter. Dit is baie sag en word al hoe sagter namate die voertuig verder wegbeweeg. Let ons dit op? In Eksodus 33:21–23 het Moses in die skeur van die rots gestaan en die heerlikheid van God het verbygegaan, en ek is redelik seker dat daar ’n sagte eggo in die nasleep van God se verbygaan was.

Klank. Daar is ’n groot verskeidenheid klanke: sommige hoor ons met ons ore, sommige voel ons in ons liggaam, en sommige hoor ons slegs in ons gees — vir dié wat ore het om te hoor. In Christus, deur die krag van die Heilige Gees, leer ons met verloop van tyd om te onderskei óf ons hoor en wát ons hoor.

Ons bid: “Here, gee ons ‘ore om te hoor’,” met die uitdrukking “ore om te hoor” wat ongeveer agt keer deur Jesus in drie Evangelies gebruik word. Dit gaan dus nie net daaroor óf ons hoor nie, maar ook wát ons hoor, en om te leer herken wat ons hoor, is ’n voortdurende leerproses wat reeds by geboorte begin.

Die Woord van God is ook so. Baie keer sien of hoor ons die Woord van die Here, en die ruimte rondom ons bly weergalm nadat die oomblik van ontmoeting verby is. Soos in 1 Korintiërs 2:9: “wat die oog nie gesien en die oor nie gehoor het nie.” Die Griekse werkwoorde vir “gesien” en “gehoor” is besonders. My geestelike indruk en illustrasie van hierdie woorde is dat, wanneer iets eenmaal gesien en eenmaal gehoor is, die stem van die Here nie ophou om gesien of gehoor te word nie; en nadat ons die eggo’s van Sy doelwitte gehoor en gesien het, bly dit aan ons kleef. Daar is die klank wat ons maak, en dan die klank ná die klank, wat ’n eggo genoem word.

Wanneer ons hoor, moet ons alles opvang wat God sê — nie net die onmiddellike woorde van daardie oomblik nie, maar ook die klank ná die klank, soos die oomblik of visioen van ons af wegbeweeg. Wees iemand wat raaksien. Het jy geweet dat ons dade ook ’n klank in die Gees het en spore van God se goedheid agterlaat op plekke waar ander dit nie noodwendig raaksien nie? Tog kan ons gerus wees in die wete dat die olie van die salwing in ons nadraai agterbly.

Neem byvoorbeeld wanneer ons barmhartigheid bewys aan iemand wat sonder Jesus verlore is. Op daardie dag, in daardie oomblik, kan ons barmhartigheid bewys deur te gaan sit en te luister, en daarna verder gaan en dink dat die oomblik verby is. Maar nee — daar is ’n eggo, soos ’n aanhoudende weerklank wat by daardie persoon bly. Volgende week, of volgende maand, sal hulle die barmhartigheid onthou wat hulle daardie dag ontvang het. Of miskien moet ek eerder sê dat God daardie oomblik weer na hulle toe terugbring deur dit aan hulle te gee om te onthou. Dit is soos ’n sagte eggo wat God telkens weer na hulle toe terugbring.

Vriende, subtiele eggo’s, soos sagte lig, vleg deur ons lewens — dowwe weerklanke van oomblikke, emosies of gedagtes wat net buite ons bewuste waarneming bly voortbestaan. Ons merk hulle dalk nie op nie, maar hulle is daar. Ek het eenkeer ’n man hoor sê: “Die eggo van klein dade van vriendelikheid is werklik. Mense onthou dit dalk nie, maar wanneer ons vriendelik is, bly dit by die mense rondom ons en laat dit ’n eggo in hulle gedagtes en harte.”

Daardie eggo’s is soos sagte fluisteringe, ’n vlugtige geur wat ’n vergete plek in herinnering roep, of die stille weerklank van ’n gesprek wat lank gelede plaasgevind het. Hierdie eggo’s is nie hard of veeleisend nie; hulle bestaan in die kantlyne en vorm ons waarnemings met ’n sagte volharding.

Onthou die herfsdae van jou kinderjare. Ons is nie meer fisies daar nie, maar daardie herinneringe is soos die geritsel van blare, die sagte gekabbel van ’n stroompie, of die manier waarop ’n voël se roep deur die bos weerklink. Daardie oomblikke eggo in ons.

Efesiërs 4:32: “Maar wees vriendelik en vol ontferming teenoor mekaar en vergewe mekaar, soos God julle ook in Christus vergewe het.”

Goedheid, vriendelikheid, barmhartigheid, gasvryheid, verdraagsaamheid en lankmoedigheid, om maar ’n paar te noem, bring eggo’s voort in onsself en in die lewens rondom ons. Ons is nie alleen nie.

Kolossense 3:12: “Beklee julle dan, as uitverkorenes van God, heiliges en geliefdes, met innige ontferming, vriendelikheid, nederigheid, sagmoedigheid en lankmoedigheid.”

Die Here is God en word in Efesiërs 1:23 beskryf as Hy wat “alles in almal vervul”, wat beteken dat niks in afsondering bestaan nie — elke klank, elke daad kring na buite uit en beïnvloed die wêreld op maniere wat ons dalk nooit ten volle sal kan naspeur nie. ’n Enkele woord wat met vriendelikheid gespreek word, kan deur iemand se lewe eggo en jare later hulle keuses beïnvloed, terwyl ’n oomblik van wreedheid in onsigbare wonde kan bly weerklink.

In kuns word subtiele eggo’s doelbewus gebruik. ’n Skilder kan dieselfde skakering blou herhaaldelik oor ’n doek gebruik en só verskillende elemente tot ’n samehangende geheel saambind. Markus 4:32 noem voëls wat in die “skaduwee van ’n boom” rus en hulle neste daar maak, terwyl die skaduwee ons indirek oproep om kennis te neem van die diepgaande rus wat alleen in Christus gevind word.

In die letterkunde is eggo’s soos ’n herhalende tema — ’n horlosie wat in ’n stil vertrek tik — waarvan die klank op subtiele wyse kerngedagtes van tyd of sterflikheid beklemtoon sonder om dit direk uit te spreek. Musiek floreer ook op eggo’s wat soos sagte lig is: ’n dowwe herhaling van ’n melodie wek nostalgie of verlange en roer emosies wat woorde alleen nie kan vasvang nie.

Tog is daar ook ander eggo’s, soos ’n dowwe pyn van spyt, die skaduwee van ’n verlore geleentheid, of die stille pyn van liefde wat nooit uitgespreek is nie — dit is die eggo’s van “wat kon gewees het”. Hulle bly voortbestaan, nie as harde verklarings nie, maar as sagte herinneringe aan die lewe en aan God se lewe in ons lewens.

Om die subtiele eggo’s van die Heilige Gees raak te sien, is om onsself in die stil plekke met die lewe van die Koninkryk in lyn te bring, soos in 1 Tessalonisense 4:11–12. Om die sagte voetstappe van God raak te sien, is soos ’n eggo wat aankondig dat die Koning verbygegaan het en dat niks meer dieselfde sal wees nie. Dit leer ons om te luister, om stil te staan en om die onderlinge verbondenheid van alle dinge raak te sien. In hulle sagtheid dra hierdie eggo’s diepgaande waarhede en wag hulle op dié wat stil genoeg van hart en gedagte is om te hoor en te sien.

Die eggo’s van ons daaglikse lewe in Christus is ook soos sagte lig — ’n sagte, verspreide verligting. Hulle verander ruimtes en gemoedstemmings op ’n subtiele manier en laat ons werke van barmhartigheid soos ’n egalige gloed word.

Eenkeer was ek by die poskantoor en daar was ’n lang ry. Dit was ’n koue, nat dag, en almal het ontevrede gelyk en openlik gekla oor hoe lank alles neem. Almal het gemor en gekla. Toe ek voor in die ry kom, het ek agter my gekyk, en daar, omtrent tien mense terug, was ’n baie ou, klein mannetjie wat gelyk het asof hy skaars kon loop, wat nog te sê staan.

Skielik het ’n gedagte by my opgekom: “Waarom ruil jy nie plek met hom nie?”

Ek het hom toe genooi om my plek in te neem, en ek het syne ingeneem. Ons het plekke geruil terwyl almal in die vertrek dit raakgesien het. Ja, ek het opgemerk dat die hele vertrek toegekyk het, amper asof almal vir ’n oomblik asem opgehou het. Weet jy, ek het vreugde ervaar omdat ek vriendelikheid aan die man kon bewys.

Terwyl ek nou agter in die ry gestaan het, is dit die moeite werd om weer te sê dat ek gesien het hoe die hele vertrek in stilte toegekyk het. Die Heilige Gees het my toe daarop gewys dat die stemming in die vertrek heeltemal verander het — alles as gevolg van ’n enkele daad van vriendelikheid.

Die vertrek met meer as twintig ongemaklike, ontevrede, klaende mense het verander deur die vonk van God se goedheid wat reg voor hulle uitgeleef is. Hulle het skielik, as ’n groep, begin glimlag, gesels en op ’n goeie manier met mekaar omgaan.

Dit was waar. Ek het dit met my eie oë gesien: die eggo van klein dade van vriendelikheid was werklik. Mense onthou dit dalk nie, maar wanneer ons vriendelik is, bly dit by die mense rondom ons. Dit laat ’n eggo van die Heilige Gees in hulle gedagtes en harte, en ’n sagte verligting dat die Koninkryk van God daardie dag naby gekom het.

1 Johannes 3:18: “My kinders, laat ons nie liefhê met woorde of met die tong nie, maar met die daad en in waarheid.”

Om ons Koninkrykslewe in Christus uit te leef, gaan net soveel oor ons voete as oor ons oë en ore. Dink daaroor na.

Ek is Social Porter vir Living In His Name Ministries.

Vertaal deur Chané Walker.

“Scaredy Cat”, deur Carolyn Warvel, is ’n kinderverhaal oor ’n leeuwelpie wat Daniël in die leeukuil ontmoet. God het die bekke van die honger leeus toegesluit toe Daniël in die leeukuil gegooi is, soos ons in Daniël hoofstuk 6 lees. Volgens die verhaal het die leeus verskrik weggehardloop, en al wat oorgebly het, was Daniël en die klein leeuwelpie. Terwyl Daniël met die bang leeuwelpie bevriend geraak het, het hy hom gevra waarom sy bynaam “Scaredy Cat” (Bangkat) was. Die leeuwelpie het geantwoord: “Omdat ek vir alles bang is. Ek is bang vir die donker, om alleen te wees, mense, ander leeus, muise, spinnekoppe, grond, dat die wolke op my sal val, om seer te kry, monsters, om te verdwaal, slange, en…” Ná ’n oomblik se stilte het die leeuwelpie, Bangkat, vir Daniël gevra waarom hy nie vir die groot leeus bang was nie. Daniël het geantwoord: “Omdat ek weet God is by my. Hy het my al voorheen gehelp, en ek het geweet Hy sou my nou ook help. Jy sien, God is my besondere Vriend.” “Wanneer ek bang of verward is, hou ek net op waarmee ek besig is en bid, en Hy vertroos my. Oor die jare het ek geleer om Hom te vertrou.”

Aangesien vrees so algemeen onder ons voorkom en ons so kan verlam, lyk dit na ’n goeie idee om meer daaroor uit te vind. Dit lyk vir my asof die meeste vrese ontstaan omdat ons nie werklik in die lewe leef nie, maar eerder in ons gedagtes. Dit handel altyd oor: “Wat gaan volgende gebeur?” En aangesien dit wat moontlik volgende kan gebeur, nog nie hier is nie, bestaan daardie “volgende” nie werklik nie. As die vrees dus gaan oor iets wat nie bestaan nie, is die vrees 100% denkbeeldig. EN — as ons iets vrees wat nie bestaan nie, kan ’n mens dit dalk as ’n vorm van waansin beskryf.

Kom ons praat oor hoe dit is om in die greep van vrees vasgevang te wees, en waarom ons sulke bangbroeke is terwyl God vir ons en al ons toekomsdae so ’n vaste fondament is. Vrees! Angs! Verskrikking! Die dinge wat snags in ons drome vreemde geluide maak; donker gange, swewende spookgestaltes van gesiglose, naamlose, ongegronde boosheid wat in ons gedagtes en verbeelding om ons hang, soos ’n dreigende, skynbaar onoorkombare vrees. Dit lyk asof daar iewers agter in mense se gedagtes iets rondhang wat ek die “angs vir môre” noem.

Alle goeie berading het ’n standaardantwoord vir mense wat “bang” is: Gee jou vrees iets waaraan jy kan vat. Moenie net toelaat dat dit daar bly hang nie — onbekend, naamloos, gesigloos en sonder enige werklike grondslag… Gee jou vrees iets waaraan jy kan vat. En daarmee bedoel ek nie die naam van ’n gees nie, maar eerder: Waarvoor is ons bang? Het jy ’n irrasionele, onredelike vrees wat plek in jou gedagtes inneem? Wees eerlik en gee jou vrees ’n naam.

Hoe minder belangrik dit word om op God te vertrou, hoe meer begin vrees en agterdog (waar agterdog die Ismael van onderskeidingsvermoë is) die oorhand kry. En ons weet dat vrees en agterdog ALTYD noue bondgenote is!

Baie mense gebruik agterdog as ’n vervalsing van ware onderskeidingsvermoë. Ware onderskeidingsvermoë is ’n Geesgeleide insig, die vermoë om tussen goed en kwaad, waarheid en dwaling te onderskei, en dit vloei voort uit ’n intieme verhouding met God. Agterdog word deur vrees gedryf, verwag die ergste, skryf negatiewe motiewe aan ander toe en spruit voort uit onsekerheid en wonde uit die verlede. Agterdog bring afsondering, veroordeling, skeidsmure en vrees voort, terwyl onderskeidingsvermoë helderheid en gesonde grense voortbring. Wanneer vertroue op God afneem, wend mense hulle vanself tot plaasvervangers wat deur vrees gedryf word. Agterdog vermom hom dan as geestelike insig, en omdat vrees en agterdog mekaar versterk, neem hulle maklik die oorhand.

Mense wat deur vrees oorheers word, is baie meer in hulle gedagtes as in die werklikheid gewortel. Trouens, agterdog is grootliks verantwoordelik vir vooroordeel. Vooroordeel is wanneer ons oordele vel of besluite namens iemand anders neem sonder om oor al die feite of die waarheid te beskik. Ons vel voortdurend waardeoordele op grond van ons persoonlike vooroordele, en dit alles is gewortel in vrees en ’n gebrek aan al die feite of die waarheid.

Hoe dikwels het ons nie genoeg inligting nie, en is ons gevolglik geneig om die “leë plekke in te vul” met “negatiewe aannames”? In plaas daarvan om vir onsself te sê dat ons nie genoeg inligting het nie, vul ons uit ongeduld die “leë plekke” in met wat ons “dink” MOONTLIK in ons toekoms kan gebeur. As ons dit gereeld genoeg doen, sal ons begin agterkom dat ons vastrapplek in vrees gewortel is en nie in geloof nie. Dit wat “MOONTLIK” kan gebeur, is denkbeeldig; dit bestaan nog nie. Wanneer daar in ons drome dinge is wat snags vreemde geluide maak, “vul ons die leë plekke in” met wat dit “kan wees”, en projekteer ons ons vrese vir monsters, spinnekoppe of iets verskrikliks op daardie leë plek waar ons nie weet wat dit is nie. Soms wonder ek of “vrees” nie dalk een aspek is van dit waarna daar in Psalm 91:6 verwys word wanneer dit praat van “…die pes wat in die donker wandel…” nie.

Vrees is ’n onverdraagsame, veeleisende en genadelose slawedrywer wat ons dwing om dinge te doen en op maniere op te tree wat ons nooit sou kies as ons vry was van sy meedoënlose stem wat ons aanhoudend in sy greep probeer lok nie. Dit verkondig gedurig met ’n klaende stem: “Nie genoeg nie”… nie genoeg liefde nie, nie genoeg geld nie, nie genoeg mag nie, nie genoeg geloof nie. Daar is eenvoudig nooit genoeg van enigiets vir enigiemand of enige situasie nie. Sonder vertroue in God begin ons maklik glo dat niemand ons liefhet nie, dat niemand ons wil hê nie en dat niemand ons nodig het nie. Ons word genadeloos voortgedryf deur ’n lewe wat aan ons opgedwing word, soos slawe op ’n slaweskip, uitgehonger, mishandel en vasgevang in die donker. Ek dink irrasionele vrees ondermyn stadig maar seker ons vertroue in onsself. En ek sou wed dat daar ook iets soos ’n “stille skaamte” daarmee gepaardgaan, omdat ons weet ons vrees is “irrasioneel”, maar tog steeds daardeur beheer word. Wanneer ons te lank aan volkome irrasionele vrese bly vasklou en dit nie verdwyn nie, verloor ons vertroue in ons eie denke. Ons vertroue in God verswak, en uiteindelik vertrou ons God nie meer nie en glo ons nie eens meer in onsself nie.

Word jy deur God gelei — OF — deur vrees gedryf?”

Markus 4:37–41: “En ’n groot stormwind het opgesteek, en die golwe het teen die skuit geslaan, sodat dit reeds vol water begin raak het. Maar Hy het agter in die skuit op ’n kussing gelê en slaap. Hulle maak Hom toe wakker en sê vir Hom: ‘Meester, gee U dan nie om dat ons vergaan nie?’ Ons gaan hier sterf! Gee U dan glad nie om nie!!?? Toe staan Hy op, bestraf die wind en sê vir die see: ‘Swyg, wees stil!’ En die wind het gaan lê, en daar het ’n groot stilte gekom. Maar Hy sê vir hulle: ‘Waarom is julle so bang? Hoe is dit dat julle geen geloof het nie?’ En vers 41: ‘En hulle is met groot vrees vervul en het vir mekaar gesê: Wie is Hy tog, dat selfs die wind en die see Hom gehoorsaam!’”

Die vrees wat deur Jesus bestraf was, was die vrees wat die dissipels self in hulle gedagtes geskep het toe hulle hulle voorgestel het hoe die skuit sink en hulle in die dieptes verdrink. Die gedagtes wat hulle in hul binneste bly herhaal het, het op sigself vir hulle ’n traumatiese ervaring geword. Dit het nog nie gebeur nie, en daarom was hulle bang vir iets wat slegs in hulle verbeelding bestaan het. Dit was wel ’n moontlikheid, maar steeds was dit vrees vir iets wat “MOONTLIK” kon gebeur. Die ander soort “vrees” waarvan vers 41 praat, was anders, hoewel dit ook as “vrees” vertaal is. Dit kom van die Griekse woord waarvan ons die Engelse woord “phobia” kry. ’n “Fobie” is ’n “irrasionele vrees, afgryse of weersin, soos paniekagtige vrees of verskrikking”. Dit het ’n algemene woord vir “vrees” geword deur die gedagte van “paniek wat met skrik gepaardgaan”.

Ons as die Amerikaanse samelewing word vandag tot ’n groot mate, in ’n geweldige mate, deur vrees gedryf. Die Here stel nie bloot voor dat ons nie bang moet wees nie; Hy beveel ons: “Moenie bang wees nie! Moenie vrees nie!” 68 keer: “Moenie vrees nie, want EK IS met jou”, “Moenie vrees nie, vrede vir jou”, “Moenie vrees nie, want Ek het jou gebede gehoor”, “Moenie vrees nie, want EK IS op hierdie plek”, “Moenie vrees of moedeloos word nie”, ensovoorts, ensovoorts. En tog laat ons ons so verskriklik deur vrees dryf.

Ek het 21 bladsye met meer as 500 erkende, gedokumenteerde vrese wat oordrewe, onlogies en soms onverklaarbaar is, en waarmee Amerikaners vandag, op hierdie oomblik, geteister word. Dit word fobies genoem. Die tien algemeenstes is: vrees vir die donker, hoogtevrees, vrees vir oop ruimtes, vrees vir geslote ruimtes, vrees vir spinnekoppe, vrees vir skerp voorwerpe, vrees vir kieme, vrees vir siektes, vrees vir slange, en dan die ongelooflikste een van almal …

Vrees vir die getal 13. Triskaidekafobie … hierdie fobie is so wydverspreid in die Westerse samelewing dat dit selfs ’n hele moderne kultuur beïnvloed het. Hoë geboue het gewoonlik nie ’n 13de verdieping nie, baie vliegtuie het nie ’n 13de ry nie, en mense weier dikwels om ’n huis te koop as die straatadres die getal 13 bevat. Ons sien ook nie dikwels ’n 13de Laan of 13de Straat nie, en ’n pad of hoofweg met die nommer 13 is maar selde te vinde.

Hoewel hulle nie onder die tien algemeenste fobies tel nie, is daar veral vier wat beslis onder die top 20 val. Atichifobie (Atychiphobia), die vrees om te misluk of verkeerd te wees — iets wat ongelooflik wydverspreid in ons samelewing voorkom. Sosiale fobie (Socialphobia), die vrees dat ander jou in sosiale situasies negatief sal beoordeel. Sedatefobie (Sedatephobia), die vrees vir stilte. En Ymofobie (Ymophobia), die vrees om van ander te verskil of teenstand te bied, sodat ’n mens maar saam met die stroom gaan om die vrede te bewaar, uit vrees dat ander jou nie sal aanvaar of van jou sal hou nie. Dan is daar mense wat vir ons raad gee soos: “Kyk jou vrees net in die oë,” maar dit help eenvoudig nie. Hoe maklik word dit nie gesê nie! Tegnies gesproke is dit goeie raad, maar in die praktyk maak dit ons ervaring sommer net af asof dit niks is nie. Ons staan nie net voor die dinge waarvoor ons bang is nie; ons moet ook jare se gebroke vertroue in onsself in die gesig staar, asook dit wat ek die “stille hartseer” noem — die hartseer van ’n lewe wat al hoe meer ingeperk geraak het deur iets waarvan ons gesê is dat dit ons nie behoort te pla nie. En tog is dit daar: vrees wat ongemerk, stilletjies en al sluipende deur ons gedagtes kruip.

As ons op God vertrou en al ons bekommernisse op Hom werp, sal hoop opnuut in ons harte opwel, en deur daardie hoop sal ons in geloof vorentoe tree. In die stilte van die regverdiges, terwyl ons op die Here wag, is daar hoop! Hoop en Geloof!

Geloof is die teenoorgestelde van vrees. Hoop baan die weg vir geloof. Wanneer ons geloof vind, kan ons glo dat hoop eerste daar was. Ons vrese gaan grootliks oor wat môre moontlik kan gebeur, maar iewers, diep, diep in ons gedagtes, dryf vrees ons om voortdurend met die knaende gevoel rond te loop dat iets verkeerd is. Ons kan nie presies ons vinger daarop lê nie, maar ons voel net dat iets, eenvoudig nie reg is nie … en tog weet ons nie wat dit is nie.

Hoop laat ’n visie van verandering en vernuwing in ons ontstaan, en ons het meer “verandering” nodig om werklik “verander” te word. Hoop is die verwagting dat ons sal groei en oorwin, en elke gelowige in Christus koester op die een of ander manier die verwagting om iemand te word wat groei en oorwin! Hoop moet iets hê waarop dit gerig is, en dit waarop hoop gerig is, is verwagting. Hoop is ’n karaktereienskap van die regverdiges. Hulle leef met ’n gesindheid van afwagting en die verwagting dat iets sal gebeur wat die visie van verandering en vernuwing verder sal verwesenlik. Ons hoop berus op God se getrouheid en spruit voort uit ons vertroue in Hom, wanneer ons onthou wat Hy reeds gedoen het. Hoop laat ons, ons koppe oplig, terwyl wanhoop ons koppe laat sak. Hierdie hoop gee ons die krag om deur beproewings te volhard en verander struikelblokke in trappies op pad na die vervulling van die visie van verandering en vernuwing wat God voorberei het vir dié wat op Hom vertrou.

Ek praat hier van die vrees vir môre, of vir volgende week, volgende maand of volgende jaar, en hoe ons vandag op God moet vertrou wanneer ons aan môre dink. Vir baie mense lyk die toekoms soos ’n dreigende onheil, al het môre nog nie aangebreek nie en bestaan dit vir eers net in ons verbeelding. Dit lyk asof mense so maklik vergeet van al die goeie dinge wat moontlik kan gebeur. Die Here sê ons moet op Hom vertrou, nie op môre nie.

Matthéüs 6:34: “Kwel julle dus nie oor môre nie, want môre sal hom oor sy eie dinge kwel. Elke dag het genoeg aan sy eie kwaad.” 2 Timótheüs 1:7: “Want God het ons nie ’n gees van vreesagtigheid gegee nie, maar van krag en liefde en selfbeheersing.”

Génesis 32:11–12: “Red my tog uit die hand van my broer, uit die hand van Esau, want ek is bang vir hom, dat hy sal kom en my aanval, die moeder saam met die kinders. Maar U het gesê: Ek sal sekerlik aan jou goed doen en jou nageslag maak soos die sand van die see, wat vanweë die menigte nie getel kan word nie.”

Jakob was bang vir wat Esau “MOONTLIK” aan hom kon doen, toe hy gesê het: “…ingeval hy kom en my aanval…” Hy het ook teruggedink aan God se belofte oor wat Hy “SAL” doen. Sowel die vrees as die belofte het oor die toekoms gegaan. Jakob het lank bly vlug omdat hy hom laat lei het deur wat “MOONTLIK” kon gebeur, eerder as deur wat God gesê het “SAL” gebeur. Deur vrees gedryf teenoor deur God gelei. Daar is nog ’n goeie onderwerp vir bespreking. Eers toe Jakob opgehou het om op sy eie krag staat te maak en hom aan God se wil oorgegee het, het hy ware verandering beleef en Israel geword — iemand wat deur Goddelike krag oorwin, eerder as deur menslike inspanning.

Die omstandighede het vrees laat ontstaan oor wat “MOONTLIK” kon gebeur, maar God het ’n belofte gegee oor wat “SAL” gebeur. Albei het betrekking op toekomstige gebeure gehad. !MAAR!, in God se hart was Sy belofte reeds ’n werklikheid, en omdat God nie lieg nie, was Sy belofte ’n sekerheid, nie bloot ’n moontlikheid nie. God se belofte was sekerder as môre! Selfs waar dinge nog glad nie bestaan nie, bly God se belofte vasstaan! Hierdie onwankelbare waarheid gee ons die krag om, soos Jakob, op te hou vlug uit vrees vir wat moontlik kan gebeur en eerder te rus in wat God reeds bepaal het sal gebeur.

Wanneer ons aan God twyfel, projekteer ons die moontlike herhaling van ons ervarings uit die verlede op Sy beloftes. Byvoorbeeld: In die verlede het mense ons teleurgestel, en al die nare omstandighede wat daarop gevolg het, is in ons gedagtes vasgelê as dinge wat moontlik weer in die toekoms kan gebeur. Mense verbreek hulle beloftes, maar God doen dit nie. Wanneer God vir ons beloftes oor ons toekoms gee, laat ons toe dat vrees ons beïnvloed om ons ervarings met mense op God te projekteer. Dit is dan geen wonder dat ons ons vrese so maklik glo nie. Ons weet nie wat môre gaan gebeur nie, want môre het nog nie aangebreek nie. Daarom is môre soos ’n groot leë ruimte wat ons self probeer vul. Daar is niks verkeerd daarmee om daardie leë ruimte versigtig en met wysheid in te vul nie, tensy ons … ons verwagtinge van God begin invul volgens ons ervarings met mense uit die verlede. Gevolglik dryf vrees en angs ons dikwels tot stilswye. Vul eerder die onbekende van môre met God se getrouheid. Dan maak die stilte wat vrees bring, plek vir die stem van hoop, en kan ons, soos Jakob, rus in Hom wat Sy beloftes altyd nakom en nooit faal nie.

Wat dryf ons om stil te bly, selfs tot op die punt waar ons bewustelik, maar sonder om aktief op te tree, deelneem aan dinge wat ons weet verkeerd is? Stilte is dalk goud werd, maar dit is nie altyd die regte keuse nie.

Ons bly stil wanneer die vyand dreig om ons verlede aan die lig te bring. Ons bly stil uit vrees vir verwerping, vervolging, om uitgesluit of gering geskat te word. Ons bly dikwels stil om ons eie gedrag te regverdig deur na iemand anders se gedrag te verwys. Ons bly stil wanneer woorde op die punt staan om uitgespreek te word wat eerder onuitgesproke behoort te bly.

Daar is tye wanneer dit goed is om self die onbekende in te vul, en ek glo dit is ’n proses wat die Here aan ons gegee het as deel van ons vermoë om besluite te neem. Ons oorweeg verskillende “wat as”-scenario’s om te bepaal watter pad die beste is om te volg, en ons gebruik ons ervarings uit die verlede om te besluit hoe ons in die toekoms sake gaan doen … dit is wysheid.

!MAAR!, en te midde van dit alles is daar ’n geweldige groot “Maar God…” Wanneer God midde-in ons omstandighede ingryp en ’n woord spreek en ’n belofte gee, weeg Sy Woord swaarder as al ons ervaringe en omstandighede. En dit verstom my eenvoudig, want my manier van besluite neem is so gewoond daaraan om dinge te hanteer soos ek geleer is, volgens die wêreld se manier van doen. Ons kan deur die wêreld geleer en gevorm word, of deur genade geleer en gevorm word. Daarom moet ek vra: Wie is jou leermeester?

Ek het nog nooit iemand ontmoet wat die verlede vrees nie, behalwe dié wat bang is dat die dinge wat hulle in die verlede gedoen het, hulle sal inhaal en hulle toekoms sal bepaal. Dit gaan dus STEEDS oor die toekoms, wat nog nie aangebreek het nie. … Hier is drie feite oor môre: 1) Dit bestaan nog nie, 2) môre sal aanbreek, 3) God se belofte van vandag is môre se waarheid, al het môre nog nie aangebreek nie.

Niks van môre bestaan nog nie, behalwe God se belofte, wat sekerder is as môre self. Selfs al weet jy nie waarheen jy op pad is nie, is die Here jou reeds vooruit en wag Hy daar vir jou.

Vriende, vrees hoef nie ons lewens te beheer nie. Vrees het baie gesigte, maar met die Here se hulp kan ons leer om op Hom te vertrou en uit die greep van vrees los te breek. Ek sou wed dat die meeste van ons nog nie eens begin besef het hoeveel van ons gedagtes, opinies en keuses deur angstige gevoelens of denkbeeldige situasies beheer word wat ons daarvan weerhou om op God te vertrou nie. Agterdog, angs en twyfel kan ons lewens só teister dat ons voortdurend bekommerd is oor ons welstand, ons werk en finansies, of selfs die jare wat ons nog oor het om te leef … wat as, wat as, wat as? Die woorde “wat as” hou ons vasgevang in ’n eindelose kringloop van bespiegelings wat deur vrees gedryf word. Ons vul die onbekende van môre met angstige verwagtinge van hoe mense ons kan teleurstel, eerder as met God se getrouheid wat Hy reeds bewys het, totdat die stem van hoop stil word.

Wanneer ons voortdurend in vrees en angs leef, berus ons uiteindelik maar in ’n lewe wat soos ’n lang, somber stroom lou, grys water verbyvloei, deurdrenk van oormatige besorgdheid en angstige bekommernis. Dink ’n bietjie! Is die vrese wat jou voete onder jou uitslaan, werklik? Ons hoef nie so bang te wees dat vrees ons heeltemal verlam nie. Wat daarvan as ons begin om met klein treetjies moed aan die dag te lê en só geleidelik ’n patroon van sukses opbou? Ons kan ons grense stelselmatig verskuif en die terrein waarop ons met moed leef, uitbrei, terwyl ons die vrese wat ons gevange hou en ons wantroue in God al verder terugdryf. Elke klein tree van vertroue word ’n getuienis van God se getrouheid, wat die eindelose “wat asse” stilmaak en die greep van vrees vervang met ’n stille sekerheid in Sy beloftes.

“Het Ek jou nie beveel nie? Wees sterk en vol moed. Moenie bang wees of moedeloos word nie, want die Here jou God is by jou oral waar jy gaan.” — Josua 1:9

Baie keer ontstaan ons vrese omdat ons laste dra wat nie ons s’n is om te dra nie, en onder ’n juk leef wat nie ons s’n is om op ons te neem nie. Jesus het gesê dat Sy las lig en Sy juk sag is, en ek glo die teenoorgestelde is ook waar: dat ALLE ander jukke swaar is en alle ander laste te swaar om te dra. Om uit vrees op omstandighede te reageer, kan eintlik ’n gewoonte word, en so dikwels besef ons eers wanneer ons die punt van paniek bereik dat ons weer eens toegegee het aan daardie knaende gevoel dat iets slegs gaan gebeur.

Deuteronómium 3:22: “Julle moet nie vir hulle bang wees nie, want die HERE julle God, Hy is dit wat vir julle stry.” God gee aan hulle ’n belofte oor hulle toekoms, en Sy belofte is so seker asof dit reeds vervul is, selfs wanneer dit wat Hy belowe het, nog nie gebeur het nie. Josua 1:9: “Het Ek jou nie beveel nie? Wees sterk en vol moed; wees nie bevrees of verskrik nie, want die HERE jou God is met jou, oral waar jy heengaan.” Het jy geweet dat die Hebreeuse uitdrukking “moenie verskrik wees nie” die gedagte oordra dat ons nie deur ons omstandighede oorweldig moet word nie? Ek sou dit só beskryf: “Moenie heeltemal ineenstort wanneer jy voor moeilike omstandighede te staan kom en jouself skreeuend en huilend op die grond neergooi nie.” God se belofte van wat “SAL WEES”, weeg swaarder as die vrees vir wat “MOONTLIK KAN WEES”. … Die Here belowe dat Hy in al ons toekomstige dae by ons sal wees. Dink ’n bietjie daaroor na.

Te midde van vrees gee die Here vir ons ’n “Maar God…” wat swaarder weeg as al die moontlike verskrikkinge wat môre mag inhou. Ek is mal daaroor wanneer die Bybel sê: “Maar God.”

“Maar” beteken: “inteendeel” of: “behalwe vir die feit dat”. Die wêreld vertel ons een ding, en dan kom daar ’n “Maar God” wat die teendeel sê. Die duiwel probeer ons in een rigting oortuig, en dan kom daar ’n “Maar God” wat ons die waarheid vertel, ’n waarheid wat lynreg staan teenoor wat die wêreld of die duiwel sê.

Laat ons nie bang wees vir denkbeeldige agtervolgers wat ons dalk skade kan aandoen nie, en ook nie vir skrikwekkende dinge wat ons in ons verbeelding uitdink en wat ons snags bekruip en agtervolg nie. Matteus 28:18–20: “Jesus het nader gekom en met hulle gepraat en gesê: Aan My is alle mag gegee in die hemel en op aarde. Ek stuur julle uit om al die nasies te onderrig en hulle te doop in die Naam van die Vader en die Seun en die Heilige Gees. Leef deur julle woorde en dade as ’n voorbeeld, en leer hulle om met hulle hele wese — in alles wat hulle doen, dink en voel — alles te onderhou wat Ek julle beveel het. En neem dit ter harte, hoor wat Ek vir julle sê: Ek is altyd by julle, tot aan die voleinding van die wêreld. Amen.”

Daar is niks om te vrees nie, behalwe vrees self, en as God vir ons is, wie kan teen ons wees? Ek is beslis nie ’n bangbroek nie. En jy?

Moenie vrees nie, vriende! As jy Jesus ken, het jy ’n “Maar God” te midde van jou omstandighede, en God se belofte is sekerder as môre self!

Efésiërs 2:3–4 sê dat ons eens kinders van die toorn was, “maar God” het ons saam met Christus lewend gemaak. In Psalm 73:26 staan daar: “Al beswyk my vlees en my hart — maar God is die rots van my hart en my deel tot in ewigheid.” Baie mense dwaal rond in wanhoop, “maar God het ons tot vrede geroep.”

Onthou die woorde van Jesus in Lukas 12:32 terwyl jy hierdie week jou pad stap: “Moenie vrees nie, klein kuddetjie, want julle Vader het ’n welbehae daarin gehad om aan julle die koninkryk te gee.” Tot volgende keer, wees sterk en vol moed!

Vertaal deur Chané de Clercq Walker