Ek het gedroom dat ek op pad na God se huis, deur ’n sagte, wonderlike woud gestap het – ’n plek waar lig soos dansende sterre deur die blaredak geflikker het, en die bome gefluister het soos ou vriende, terwyl die vrolike groen aarde soos ’n sagte kombers onder my voete gelê het. Die bome het saggies gefluister, amper asof hulle geheime van goedheid vertel het. Oral om my het klein blommetjies hul koppe gelig en met sagte, vrolike stemmetjies vir my gesing – dit het gevoel asof die hele woud bly is om my te sien. Toe ek by die rand van die woud aankom, het ek oorkant ‘n sagte groen veld, ‘n reuse herehuis gesien, met rye en rye vensters wat in die son geglinster het. Die huis was groot en glansend met so baie kamers dit het gevoel asof die huis nie ‘n einde gehad het nie. Die huis het nie net gelyk soos ’n paleis nie – dit het gevoel soos ’n plek waar jy rus, waar jy welkom is… waar God vir jou wag. Dit het ’n unieke binnehof gehad, en verder was daar ’n indrukwekkende buite-ingang wat na ’n nog groter, majestueuse binne-ingang gelei het. Vir een of ander rede, al het ek geweet dit is baie onbeskof en onvanpas om by iemand se vensters in te loer, het ek tog ’n vreemde gevoel gekry dat ek uitgenooi word om in te kyk – om in die “Oë van God” in te loer. Met groot moed het ek na die hoë, dubbellaag, pragtige versierde skuifvenster naby die hoofingang gestap. En daar… binne-in die huis… het ’n reuse-kamer op my gewag, vol prente wat soos stories oral teen die mure hang – hoog en laag, bo die groot kaggel, en daar was selfs fotos wat op die vensterbanke gerus het. Oral! Reg in die middel het daar ’n klein lessenaar gestaan waarop die Boek van Herinneringe gelê het, met ’n mooi, netjiese pen wat oor die bladsye rus – klaar reg om elke verhaal en geheim op te teken. In die droom het ek besef dat al daardie prente, versier met blink werkwoorde, byvoeglike naamwoorde en kleurvolle beskrywings in goue letters, God se gunsteling oomblikke van die verlede was – en ook kosbare herinneringe van dinge wat nog nie gebeur het nie. Dit mag dalk vreemd klink om te sê, maar op daardie oomblik het dit glad nie vreemd gevoel nie, want ek het geweet die Here sien die einde al vanaf die begin af. Hy was dus al by die einde en het sy kosbaarste herinneringe alklaar bymekaar gemaak.
Terwyl ek deur die venster kyk, hoog bo my, tussen die mooi en ingewikkelde houtwerk van die steunbalke, het een van die pragtige vensters stadig oopgegaan. Uit die venster het ’n groot groep helder, kleurvolle voëls uitgevlieg. Elke voël het ’n liggies-gloeiende juweel in sy kloue gehad, en hulle het in ’n pragtige groep na die ooste toe gevlieg, asof hulle ’n spesiale boodskap dra. Ek het besef dit was die Here wat seëninge uitstort uit die oop vensters van die hemel. In die droom het die Here gepraat met ’n stem wat soos klokkies in die verte geklink het, en dit het gelykertyd saam met die vrolike lag van reuse en ’n blye gejuig, wat reg in die middel geklink het – alles op een slag.
Die Here het gesê: “My seëning word uitgestuur volgens My eie Wil. Jy kan nie die venster oopmaak deur geld te gee nie. Jy kan nie die seëning ontvang deur dit uit My Hande uit te vas nie, en jy kan dit ook nie uit My Hande uit smeek nie en die vensters kan nie met bitterheid, ongeloof en teleurstelling toegehou word nie. My uitstorting gebeur omdat Ek dit stuur, nie omdat iemand dit uit my hand uit kan ruk, of kan bid nie.”
Ek beweeg toe na ’n ander venster aan die kant van die groot huis, en toe ek in God se Oog in kyk (die venster) sien ek hierdie keer ’n ongelooflik groot kombuis met breë werkskaste, baie oonde en stoofplate waar die daaglikse brood geknie en gebak word.
In God se kombuis was daar elke goeie ding wat jy jou kan voorstel, en selfs meer, beskikbaar vir dié wat net sou vra. Ek kon stapels lekkernye sien, elkeen netjies toegebind met ’n klein kaartjie waarop ’n naam gestaan het. Toe besef ek dit is seëninge wat nog nie voor gevra is nie, maar wag vir die persoon met daardie naam op om te vra, te soek en te klop. Ek was hartseer omdat ek geweet het dat mense nie gevra het nie, en daarom het hul seëninge en voorsiening net daar gesit. Ek het by myself gedink: “As hulle net sou vra en glo.”
Naby een van die lang kombuistafels was groot vate met etikette soos Wysheid vir die Magtiges, Eer vir die Dapperes, Integriteit vir die Moediges, en Hoop vir die Armstes. Op die rakke naby was daar groot houers vol verfrissings, wagend om oopgemaak te word vir die wat moeg geword het en swak in die hitte van die dag rondgestap het.
Toe ek wakker word, dink ek aan Efesiërs 2:10, waar God sê ons is Sy handewerk, of Sy poësie. Ek het die oggend deur my vensters na die mense buite gekyk en diep gedink oor die wonderlike droom. Ek het by myself gedink — van binne my venster af, terwyl ek na buite kyk, sien ek die mense aangaan met hul lewens, maar in my opinie lyk hulle nie regtig soos poësie nie.
Poësie sit netjies in ’n ry,
met ritme en rym wat altyd bly.
Maar die mense wat ek sien,
sit glad nie netjies in ’n lyn nie.
Hul ritme is vreemd en moeilik om te meet,
en lyk baie duidelik asof dit nie rym nie.
Maar vanuit God se vensters, van binne na buite, sien Hy ’n prentjie heeltemal anders as ons s’n. Wat is dan die waarheid? Is ons Sy poësie — met ritme en rym, of net vae skaduwees,’n stukkie stof op ’n wit muurlyn?
Ek dink dis iets besonders dat God ons liefhet – selfs al sien ons niks in onsself wat die moeite werd is om lief te hê nie. Soos C.S. Lewis eens gesê het, sien ons onsself dikwels as ’n vuil kolletjie in vars lug… soos dowwe spoke, sonder stem of waarde.
Maar van God se vensters af sien Hy al ons moontlikhede. Hy roep ons drome en hoopvolle potensiaal as Sy vaste “ja” en “amen.” Van Sy vensters af noem Hy ons mooi – soos God-poësie, helder en vol lig. Dít is iets wat ons regtig diep in ons harte moet laat insink.
Vertaling is deur Chané de Clercq