Իմ զարթուցիչը դրված էր առավոտյան 6:30-ին։ Այդ գիշերը ես պարբերաբար զարթնել էի, բայց առավոտյան 6:30-ին շատ խորը քնած էի։ Հետաքրքիր է, որ այդ պահին, ինչպես միշտ, պիտի լսեի զարթուցիչի հերթական «ազդակը», բայց այդ այդ օրը զարթուցիչի «ազդակի» փոխարեն լսեցի, թե ինչպես մի տղամարդ սկսեց խոսել ռադիոյով։ Նա մի պատմություն էր պատմում և կարծես թե ամեն ինչ նախապես ձայնագրված լիներ և առավոտյան ուղիղ 6:30-ին արդեն միացված էր։

Հենց առավոտյան ուղիղ 6:30-ին լսեցի, թե ինչպես այդ տղամարդն սկսեց խոսել՝ ասելով.

«Քաղաքում մի երիտասարդ ընտանիք էր ապրում։ Նրանք ունեին մի փոքրիկ տղա և մի փոքրիկ աղջիկ։ Մի օր, մայրն ասաց երեխաներին. «Սիրելիներս, ես ու հայրիկը միասին պետք է տեղ գնանք։ Եվ ձեզ մի քանի օրորվ թողնելու ենք տատիկի և պապիկի մոտ՝ ագարակում»։ Իհարկե, երեխաներն ուղղակի հիացած էին մայրիկի ասածից և կարծում էին, որ դա շատ հրաշալի էր. . . չէ՞ որ ագարակում միշտ էլ արկածներ էին լինում։

Այսպիսով երեխաները մնացին պապիկի և տատիկի մոտ՝ ագարակում։ Նրանք հանգիստ քնեցին առաջին օրը և առավոտյան վաղ արթնացան։ Աղջնակը գնաց տատիկի հետ, իսկ փոքրիկ տղան՝ պապիկի։ Առաջին բանը, որ պապիկն արեց, փոքրիկ տղային իր արհեստանոց տանելն էր, որտեղ նա պիտի պատրաստեր հնաոճ, հետաքրքիր մի պարսատիք։ Պապիկը պարսատիքի համար օգտագործեց ծառի եղանաձև ճյուղի կտորը, մեծ ռետինը մի քանի շերտերով կտրեց իր հին հատուկ դանակով և մի փոքրիկ կտոր՝ կաշվե հին կոշիկներից։ Տղան զարմացած էր, որ իր պապիկն այդքան հնարամիտ էր և հարուստ երևակայություն ուներ։ Նա անհամբեր սպասում էր, թե երբ են վերջապես փորձարկելու պապիկի սարքած պարսատիքը։

Այդ առավոտ տղան շրջեց ամբողջ ագարակում՝ փորձելով գտնել անհրաժեշտ չափի քարեր։ Նա նշան էր բռնում աչքին տեսած ամեն ինչի վրա։ Բայց, ցավոք, նա բացարձակապես ոչնչի չկարողացավ դիպչել այդ քարերով և զարմացավ՝ հիշելով Դավիթ թագավորին և նրա պարսատիքի կարողությունների մասին։

Երբ ճաշի ժամը մոտեցավ, տատիկը կանչեց երեխաներին ներս գալ և հաց ուտել։ Եվ երբ տղան մոտեցավ ագարակի հին տան հետևի դռանը, դռան մոտ կանգնած էր տատիկի սիրելի սպիտակ բադը։ Նա մտածեց, քանի որ առավոտից իր պարսատիքով ոչ մի բանի չէր կարողացել հարվածել, ահա և հաջողություն նշանառության համար՝ բադը։ Երբ նա ձգեց պարսատիքն ու բաց թողեց քարը, նկատեց, թե ինչպես քարը նետի պես ուղիղ գնաց բադի վրա և սպանեց նրան։ Բադը նույնիսկ չցնցվեց։ Պարզապես սատկեց։ Անմիջապես։ Փոքրիկ տղան խուճապի մատնվեց, արագ բռնեց բադին և վազեց դեպի փայտերի կույտի հետևը։ Նա լաց էր լինում և տերևներ էր դիզում սատկած բադի վրա՝ փորձելով ծածկել իր կատարած սարսափելի արարքը։ Նա զգաց իրեն նայող մեկի ճնշումը, շրջվեց և տեսավ քրոջը, ով նրան էր նայում փոքրիկ, ինքնագոհ ժպիտով։ Տղան ասաց. «Ո՜հ, խնդրում եմ, խնդրում եմ, խնդրում եմ, մի՛ ասա տատիկին։ Ես ամեն ինչ կանեմ, բայց խնդրում եմ, մի՛ ասա տատիկին»։ Քույրը հասկացավ, թե որքան կարևոր մեկն էր ինքն այդ պահին և ինքնագոհ համաձայնվեց։

Երբ քույր ու եղբայր ներս մտան ճաշելու, տատիկը հարցրեց փոքրիկ աղջկան. «Սիրունիկս, կօգնե՞ս սեղանը դնենք»։ Աղջիկն ասաց. «Դե, գիտես տատիկ, կարծում եմ, որ Բոբբին ավելի շատ կուզենար քեզ օգնել սեղանը դնել»։ Տղան անմիջապես ոգևորությամբ համաձայնվեց և շտապեց օգնել ճաշի սեղանը դնելու հարցում։ Ճաշից հետո տատիկը հարցրեց քրոջը. «Աղջիկս, կօգնե՞ս հավաքել ճաշի սեղանը և ափսենները լվանալ»։ Աղջիկն ասաց. «Տատիկ, կարծում եմ, որ Բոբբին ավելի շատ ավելի կնախընտրեր դա անել, քան դուրս գալ և խաղալ»։ Եվ կրկին, տղան համաձայնվեց և ցատկեց օգնելու տատիկին։ Այսպես շարունակվեց մինչև ընթրիք և քնելու ժամը։

Առավոտյան տատիկը կանչեց երեխաներին նախաճաշի։ Երբ նրանք ներս եկան խոհանոց, զգացին եփվող սուրճի և տապակվող բեկոնի բույրը, որն այնքան շատ ախորժելի էր նրանց համար։ Տատիկը հարցրեց աղջկան. «Սիրելիս, կօգնե՞ս նախաճաշի սեղանը դնենք»։ Եվ, իհարկե, այս անգամ էլ աղջիկն ասաց. «Ո՜հ, տատիկ, ես վստահ եմ, որ Բոբբին ավելի շուտ կօգներ քեզ, քան ես»։ Բայց այս անգամ տղան, որն արդեն հոգնել էր իր գաղտնիքի «բեռից», դառնորեն լաց եղավ և ասաց. «Տատի՜կ, տատի՜կ, ես շատ-շատ մեղավոր եմ, ես ներողություն եմ խնդրում։ Երեկ ես պապիկի պատրաստած պարսատիքով փորձեցի մի բան անել ու չստացվեց, ոչնչի չդիպչեց։ Երբ դու մեզ կանչեցիր ճաշի, ես տեսա քո սիրելի սպիտակ բադին հետևի դռան մոտ։ Ես այնքան վստահ էի, որ մի բան կստացվեր, որովհետև բադն այնքան մոտ էր, որ ես պարսատիքով նշան բռնեցի բադին ու սպանեցի նրան։ Շատ եմ ներողություն խնդրում, տատի՜կ։ Շատ եմ ներողություն խնդրում, որ սպանեցի քո սիրելի բադին, ես չէի ուզում դա անել»։

Տատիկը մոտեցավ փոքրիկ տղային, գրկեց նրան, դեմքն առավ իր երկու ձեռքերի մեջ, նայեց նրան բարի, իմաստուն աչքերով և ասաց. «Իմ տղա՜, ո՜հ մի լացիր… ես ամեն ինչ գիտեմ, տեսել եմ։ Երեկ ես կանգնած էի խոհանոցի պատուհանի մոտ։ Եվ տեսա, թե դու ինչ արեցիր և ներեցի քեզ հենց այն պահին, երբ դա տեղի ունեցավ։ Ես միայն մտածում էի, թե որքան ժամանակ դու թույլ կտաս քրոջդ քեզ դարձնել այդ արած սխալիդ ստրուկը»։

Աստված գիտի ամեն բան։ Նա տեսնում է ինձ։ Մի՛շտ։ Ոչինչ չկա իմ մեջ, որ Աստված չտեսնի։ Ոչի՛նչ։ Չկա այնպիսի բան, որ իմ աչքերը տեսնում են և Աստծու աչքերը չկարողանան տեսնել։ Եվ անհնար է թաքցնել ինչ որ բան Աստծուց։ Անհնար է, որ ես ինչ որ բան կարողանամ թաքուն պահել Աստծուց։ Նրա առաջ ես ամբողջովին բաց եմ։ Տերը նույնիսկ գիտի, թե ինչի մասին եմ մտածում։ Նա գիտի ամեն բան։

Տերը մի անգամ ինձ հարց տվեց. «Գիտես, այն բաները, որ անում ես ծածուկ տեղը և կարծո՞ւմ ես, թե ոչ ոք չի տեսնում։ Այո՛, նույնիսկ ամենածածուկ բաները։ Ու երբ ծածուկ տեղը ինչ որ բան ես անում, ինչ որ մեղքեր ես գործում, արդյո՞ք հավատում ես , որ Ես ամեն ինչ տեսնում եմ, թե՞ անում ես, որովհետև քեզ համար միևնույն է, կտեսնեմ Ես, թե՝ ոչ»։

Իսկ այս ամենի տակ անհավատությո՞ւնն է թաքնված, թե՞ ապստամբությունը։ Հավանաբար երկուսն էլ միասին։ Ինձ այս հարցը դուր չի գալիս։ Դժվար հարց է, բայց միայն այն պատճառով, որ ինձ դուր չի գալիս։

Ես չէի ուզում պատասխանել, քանի որ իմ բոլոր պատասխանները լավը չէին… է՜հ, է՜հ։ Այսպիսով, մինչ ես փորձում էի չպատասխանել այն հարցին, որին պետք է պատասխանվեր, ըստ էության, պատասխանն արդեն կար՝ իմ պատասխանի բացակայության պատճառո։

Աստված ինձ մեկ այլ հարց տվեց. «Եթե Ես արդեն ներել եմ քեզ, ապա դեն նետիր քո մեղքերն այնքան հեռու, որքան արևելքն է արևմուտքից։ Ես այլևս չեմ հիշում դրանք։ Ո՞վ է, որ անընդհատ հիշեցնում է քեզ քո բոլոր վատ արարքների ու մեղքերի մասին։ Եվ որքա՞ն ժամանակ դու թույլ կտաս, որ նա շարունակի քեզ դրանց ստրուկ դարձնել»։

Այսօր ես ձեզ նույն հարցն եմ տալիս. եթե Աստված ներել է ձեզ, ո՞վ է, որ ձեզ անընդհատ հիշեցնում ձեր արած բոլոր վատ բաների և մեղքերի մասին։ Եվ որքա՞ն ժամանակ դուք թույլ կտաք, որ ինքներդ լինեք դրանց ստրուկը։

(Թարգմանությունը՝ Արթուր Իսպիրյանի / Translation by Artur Ispiryan. 26.09.2025)