Գիտեի՞ք, որ Աստված նման է մի ապահով տան կամ ջերմ ու հոգատար մի տանտիրոջ։ Նման է մի տան, որ երբ հասնում եք, հանգստանում եք և երբեք չեք ափսոսում, որ թակել եք Աստծու դուռը։ Երբ Աստված խոսում է «զոհերի»՝ մեղքի, չարի իրական զոհերի հետ, նրանց թույլ զարկերակը արագանում է, և անհույսների սրտերը բարձրանում են, երբ Տերը շշնջում է նրանց ականջներին։ Խավարում եղող  «բանդաների» առաջնորդների կառավարմանը վերջ է դրված, և «փարավոնի» օրերն ավարտվել են։ Մեր Աստված և մեր Երկնային Արքան մեզ համար երկնային զարդեր է պատրաստել, և եկե՛ք մենք ևս գրենք այն բոլոր բարիքների մասին որ Նա արել է Նրա «հրաշքների գրքում»։ Որքա՜ն հրաշալի Աստված ունենք մենք։ Տեր Հիսուս Քրիստոսն Աստվա՛ծ է, մե՛ր Աստվածը։ Երբ Աստված մեր կողքին է, չարի կրակները հանգում են, բռնությունը բումերանգների է վերածվում, և անեծքներով լի մարդիկ կարծես վերածվում են «քամու պարկերի», մարդիկ, ովքեր «տափակ» մտածելակերպ ունեն և չեն կարող մտածել այսօրվանից այն կողմ։

Առանց Հիսուսի՝ Աստծու Քրիստոսի, մարդը կարծես նման է «դարմանի մղեղի», որին քամին ցրիվ է տալիս։ Առանց Քրիստոսի մարդիկ հավաքվում են ծաղր անողների աթոռին նստելու, թափառում են՝ կորստի ճանապարհի մեջ։ Նման մարդիկ արհամարհում են արդարությունը, և Աստված նրանց անվանում է նաև «չոր, անպտուղ անապատային» ամբարտավաններ։ Մաղձով ու դառնությամբ լցված նման մարդիկ այնպես են ապրում, կարծես Աստված չի տեսնում ու հեռացած է իրենցից։

Բայց նայեք նրանց կյանքին, չե՞ք նկատել, որ նրանց «պտուղը» փշոտ ծառերն են։ Քրիստոսին չունեցող մարդիկ նման են ոչխարների, որոնք հերթով ձևանում են, թե հովիվ են, բայց վերջիվերջո, առանց Աստծո, նրանք պարզապես «զրոներից բաղկացած շարք» են։ Նրանցից շատերը «հոգևոր սպասավորներ են» և մարդկանց վերաբերվում են որպես «արագ սննդի ուտեստի»։ Նրանք այնքան զբաղված են Աստծուն անհաճո բազմապիսի բաներով, որ օրինակ նույնիսկ ժամանակ չեն գտնում աղոթել մարդկանց համար կամ արձագանքել նրանց կարիքներին։

Գուցե ինձ հարցնեք. «Իսկ դու ինչպե՞ս ես վարվում»։ Ես երբեք Աստծու անունը զուր տեղ չեմ օգտագործում։ Երբեք Նրա անվանը  չեմ վերաբերվում որպես ապրանքանիշի։ Ես ուզում եմ Տիրոջով ցնծություն ունենալ, ինչպես որ Հակոբն էր ցնծում և Իսրայելն ուրախանում, երբ Տերը գերությունից էր դարձնում (տե՛ս Սաղմոս 14.7, որտեղ ասվոմ է. «Ո՜հ թե Սիոնից գար Իսրայելի փրկությունը. երբ որ ՏԵՐՆ Իր ժողովրդի գերությունը դարձնի՝ Հակոբը կցնծա և Իսրայելն ուրախ կլինի»)։ Աստծու իմաստուն խորհուրդը հաստատվել է իմ մեջ և այն ակնհայտ է, քանի որ իմ սրտում հանգստություն կա։ Տեր Հիսուս Քրիստոսը չեղյալ է հայտարարել դժոխք տանող իմ «տոմսը» և պատռել է մեղքերիս «աշխատավարձը»՝ հատուցումը։ Երբ ես բազում գաղտնիքներ ունեի, որոնք թաքցրել էի ամենուրեք ձգվող ցանկապատերի տակ, Աստված բարի գտնվեց իմ հանդեպ և չբացահայտեց դրանք՝ չուզեց խայտառակել ինձ, այլ ընդհակառակը. Նա Իր շնորհքի թանկարժեք քարերն էր դաջում իմ ցանկապատերի վրա։ Իհարկե, վստահ եմ կհասկանաք փոխաբերաբար ասածներիս իմաստը։

Մինչև Հիսուսի Քրիստոսին ճանաչելը, սատանայի կեղտաջրերն անընդհատ հոսում էին ինձ վրա, դժոխքի կապանքներն ամուր կերպով սեղմվել էին իմ դաստակներին, ամենուրեք մահվան որոգայթներ կային, և դահճի օղակն ամուր էր կապված իմ պարանոցին։ Բայց հետո. . . հետո Աստվա՛ծ այցի եկավ ինձ։ Այո՛, այո՛, բայց հետո իմ Աստված հայտնվեց ինձ։ Նրա հայտնվելը կարծես նման էր Սուրբ Գրքի իմաստության գրքերում նկարագրվածին. . . Նրա ներկայությունից երկիրը դղրդաց, լեռները դողացին, Նրա բերանից կարծես կրակ դուրս ելավ, ամպերի որոտումներ եղան, կարկտահարություն ու հրե գնդեր ցայտեցին, օվկիանոսները բացվեցին, կայծակները զարկեցին. . .  և իմ Աստվա՛ծ եկավ։ Նա կանգնեց Երկնքի թշնամու դեմ՝ ինչպես փոթորիկ-զայրույթ, որը թափվում է… և Նա ինձ ազատագրեց մեղքից ու խավարից . . .

Նա ինձ կարծես կանգնեցրեց լայնարձակ ու բաց դաշտում։ Ես զարմացած էի և մինչև հիմա ապշած են Նրա սիրով։ Քրիստոսն ինձ նոր կյանք տվեց, նոր սկիզբ տվեց։ Նա բացեց իմ սրտի գիրքը, որպեսզի կարողանամ վերանայել Իր բոլոր փառահեղ գործերը, որոնք Նա արել էր իմ կյանքում։ Իմ կյանքի «տեքստը» նորովի  գրվեց, ես համտեսեցի Նրա բարությունը, Նրա առողջարար զորությունը և Նրա ճշմարտությունը. իմ կյանքը դարձավ Աստծու լույսը։ Եվ ամեն անգամ մտածում եմ, թե ինչպե՞ս կարող է Նա ինձ սիրել ու փոխել իմ կյանքը. . . ինչպե՞ս է հնարավոր, որ Աստված այդքան բարի լինի ինձ նման մարդու հանդեպ։

Հիսուս Քրիստոս եկավ ինձ մոտ, ես կարող էի տեսնել Նրան ճանապարհով իջնելիս, հեռվից, կարծես հեռադիտակային տեսողություն ունենայի։ Նրա փառքը հրավառ էր, Նա զորավոր տեսք ուներ, Նրա թշնամիները գերված էին, իսկ նոր եկող թշնամիները ջախջախվում էին, իսկ մեռյալներին գամել էին։ Ո՜հ ինչպիսի տեսարան էր. . . Ասում եմ ձեզ, ես տեսա, թե Հիսուսն ինչ էր անում։ Նա զարմանալիորեն այնքան քաջ էր։ Ինչպիսի՜ վստահություն։ Նրա ներկայությունն այնքան հաղթական էր ու «ճնշող», որ Նրան ատողները ոչնչացվում էին, դևերը պարտվում էին և լքում էին իրենց թաքստոցները։

Քրիստոսը նման է Ժայռի, օրհնաբեր մի Ժայռի. . . Նա Ի՛նքը ազատություն կրողն է, Նա Ի՛նքն է ազատագրողը և Նա Ի՛նք է ամեն ինչ կարգի բերում։ Հիսուս ամենուր շրջող Փառքն է, Նա աստվածային արվեստի գլուխգործոցն է։ Առանց Նրա, անհնար է հաջողակ լինել։ Կոպիտ օրինակ բերեմ. Նրա հրամանով է, որ մադամ Դեյը դասեր է անցկացնում, կամ պրոֆեսոր Նայթը դասախոսություններ է կարդում։ Նրանով է, որ չասված ճշմարտությունը խոսվում է ամենուր։

Որքա՜ն հիանալի է գիտակցել, որ Քրիստոս հիասքանչ Տերն է։ Որքա՜ն հիանալի է տեսնել, թե ինչպես են սրտերը ջերմանում Նրա հավատքով ու թե ինչպես են կյանքերը փոխվում Նրանով։ Որքա՜ն հիանալի է Հիսուս Քրիստոսի զավակը լինել ու յուրաքանչյուր օր վայելել Նրա ներկայությունը։

Աստված պահապան բոլորիս։

(Թարգմանությունը՝ Արթուր Իսպիրյանի / Translation by Artur Ispiryan.