Ի՞նչ չափանիշով ենք մենք հաճախ որոշում, թե ինչն է արդար։ Մի օր մի մարդ գոռաց ինձ վրա՝ ասելով. «Քրիստոնեությունը արդար չէ՛, ո՛չ էլ Աստված է արդար»։

Խաբեությունը, մեզ կամ ուրիշներին արժեքավոր ինչ-որ բանից զրկելը խաբեության կամ խարդախության միջոցով, հատկապես հեշտ է արդարացնել, երբ մենք ինքներս մեզ համար կերտում ենք իրավիճակներ և կարծես մեր «սեփական ֆիլմում» ներկայացնում ենք մեզ որպես ինչ-որ տեսակի անարդարության զոհեր: Եվ այո, ես կարծում եմ, որ շատ մարդիկ իսկապես կերտում են իրավիճակներ և իրենք իրենց ներկայացնում են որպես անարդարության դժբախտ զոհեր: Եդեմական Պարտեզում Եվայի գործողությունները մեղադրում էին Աստծուն՝ անարդար լինելու մեջ, քանի որ նա կարծում էր, որ Աստված ինչ-որ կերպ իրենց բռնած պահում էր:

Երբ մենք մեզ անարդարության զոհեր ենք դարձնում, դրանից հետո, մեզ համար կարևոր է դառնում հաշվեհարդար տեսնելը, մենք սկսում ենք վերանայել մեր վրա եղող «ճնշումները» և ինքներս մեզ ասում. «Ես չեմ խաբում, ես ուղղակի վերականգնում եմ արդարությունը»։ Արդարության վերականգնո՞ւմ։ Սա այնքան ծիծաղելի է, քանի որ նման է նրան, երբ ես ինքս ինձ խոսելով ասում եմ. «Ես չունեմ մոլուցքային անհատականություն, ես պարզապես ամեն ինչ շատ եմ անում»։

Մենք բոլորս լսել ենք բազում պատմություններ այն մարդկանց մասին, թե ինչպես են լավ կերպով սկսել ամեն բան, բայց հետո սխալվել ու շեղվել ուղիղ ճանապարհից։ Նման պատմություններ լինում են աշխարհի գրեթե բոլոր վայրերում։ Երբ մենք նման պատմություններ ենք լսում, գլուխներս թափ ենք տալիս, լեզուներս կծում և ինքներս մեզ ասում. «Ինչպե՞ս կարող էր սա պատահել նրանց հետ։ Չէ՞ որ նրանք լավ մարդիկ էին»։ Բայց այսպիսի մի հարց. «Որքանո՞վ է այդ մեր ասած լավը բավականաչափ լավ, իսկ որքանո՞վ է վատը՝ չափազանց վատ։ Ի՞նչ չափանիշով ենք որոշում, որ լավ մարդ ենք։ Ամեն ինչ սկսվում է փոքր խախտումներից կամ զանցանքներից, որոնք բոլորն էլ այնքան նուրբ են, ինչպիսին որ այս ու այն կողմ  «թափառելու» գաղափարը։

Մենք փորձում ենք աշխատել ինքներս մեզ վրա, որ կատարելագործենք մեր մեջ հղկված անտարբերություն։ Մենք փորձում ենք հմտորեն թաքցնել մեր ներսում եղող  վախերը, դրանով կարծես վատ ենք զգում, որ նմանվում ենք «խաբեբայի», ով չի ուզում բացահայտ խոսել իր ներսում եղող վախերի մասին։ Մեզանից ոմանք էլ նմանվում են նրանց, ովքեր փորձում են սովորել գրանցամատյանից փոքր քանակությամբ տեղեկություններ կորզել։ Հաճախ էլ փորձում ենք կոծկել մեր ներսում կատարվող շատ բաներ։ Եվ մեր մեջ սկսում է ձևավորվել հատուկ վարքագիծ։

Արդյո՞ք նկատում ենք «խավարի միջով սողացող համաճարակը» և մտածում, թե արդյո՞ք արդար է, որ այն մեզ էլ կարող է առնչվել։ Շատ հաճախ մեզ կարող են գիրացնել ոչ դե ինչ-ինչ քաղցր կամ խմորային կերակուրները, այլ մեր այն կենսակերպը, որում գերակշռում են մեզ տանջող մտքերը։

Ոչ ոք երբեք մի օրում չի զարթնում և որոշում գող, խարդախ կամ խաբեբա մարդ դառնալ։ Ոչ էլ մի օրում պարզապես արթնանում ենք  և մտածում. «Կարծում եմ, որ այսօր կսկսեմ իմ գող-թմրամոլի կարիերան»։ Գող, խաբեբա, թմրամոլ և նման վատ կենսակեպի ձևավորվելը սովորաբար երկար, դանդաղ ընթացող հրապուրանք է, որն ի վերջո տանում է դեպի կործանարար  քաոս և խավար։  Եվ «խավարի մեջ քայլող համաճարակը», կամ «աղետալի տանջանքը» (տե՛ս Սաղմոս 91-ը) գալիս և տիրանում է մեր սրտին «աղետալի մռայլության» մեջ։

Աստիճանաբար անդունդ իջնող կյանքի պատմությունը երբեմն դժվարացնում է նշմարել, թե ինչպես է մարդը աստիճանաբար գնում դեպի խավարը։ Շատ անգամ, մարդիկ առանց լուրջ գիտակցելու՝ ենթագիտակցորեն են ավելի շատ փնտրում կարճ «ուղիներ» իրենց խնդիրները լուծելու համար։ Մեղքերի մեջ ընկնելը, երբեք միանգամից չի պատահում, ինչպես օրինակ հանկարծակի մեր գլխին ընկնող աղյուսը։

Սովորաբար այն աստիճանական ընթացք է, որ դանդաղորեն տանում է դեպի ոչնչացում։ Մեղքը քիչ-քիչ, դանդաղ քայլերով է ներխուժում կյանք, մինչև որ մի օր էլ արթնանում ենք և հասկանում, որ խորը «կեղտաջրի» մեջ ենք։ Հաճախ մենք գիտակցված որոշումներ ենք կայացնում՝ լուրջ խաբելու համար։ Ինչպես օրինակ, ազարտային խաղերի տեսության մեջ, խաբեության և այլ վատ վարքագծի դեպքում պայքար է ընթանում կարճաժամկետ և երկարաժամկետ շահույթների միջև։ Գրեթե միշտ կա լարվածություն՝ ավելի արդարացի և պակաս սկզբունքային ընտրության միջև։ Եվ հետո մենք մի օր էլ նկատում ենք, որ մեր կյանքում մեղքն է «տիրակալը»։

Ե՞րբ են մեր կատարած ընտրությունները բավականաչափ ազնիվ։ Կրկին, որքանո՞վ է լավը բավականաչափ լավ, որքանո՞վ է վատը՝ չափազանց վատ։ Ո՞ր պահին ենք մենք այնքան խաղաղության պակաս ունենում, որ պատրաստ ենք Աստծուն օգնության համար աղաղակել։ Այնուամենայնիվ, հոգեբանները նշում են, որ թերևս ամենաուժեղ ցանկությունը՝ անպատվաբեր լինելու, բխում է անարդարության խորը զգացումից։

Հենց մարդիկ սկսում են մրցակցության մեջ մտնել և համեմատվել ուրիշների հետ, նրանք նաև սկսում են իմանալ ուրիշների թաքնված առավելությունների մասին։ Օրինակ մրցակցություն կարող է առաջ գալ մասնավոր ուսուցիչների միջև, կամ ո՞վ է ընտանիքում ամենաշատը գումար աշխատում, կամ ուսուցիչներից ու դասախոսներից ո՞վ է ավելի շատ կապ պահում շրջանավարտների հետ։ Մրցակցություն կարող է առաջ գալ օրինակ նաև գոլֆի կանոնավոր խաղի ժամանակ՝  ղեկավարի հետ։ Մարդիկ կան, որ օրինակ վարկ են վերցնում՝ մրցակցի հանդեպ առավելություններ ձեռք բերելու համար։ Եվ այս ու նմանատիպ ամեն բան կարող է արդարացի թվալ։

Շատ բաներ կարող են մարդիկ համարել անարդար՝ իրենց հասկացողությամբ և շատ բաներ էլ արդարացի համարել ու համակերպվել դրանց հետ։  Հաճախ ասում են, որ որևէ սարսափելի հիվանդություն այդքան էլ սարսափելի չէ հիմա, երբ գրեթե բոլոր մարդիկ այն ունեն։ Կամ օրինակ, երբ զավակը ծնողին ասում է. «Քո խրատներն ու խորհուրդները, կամ արածները այդքան էլ իրենցից բան չեն ներկայացնում։ Քո խրատելով դու պարզապես չես ուզում, որ ես կյանքը վայելեմ։ Դա արդար չէ։ Իմ շրջապատում բոլորն էլ իմ պես են ապրում»։ Իսկապե՞ս։ Արդա՞ր չեն օգտակար խրատները։

Եվ շատ դեպքերում արդյո՞ք մենք մեզ դեռահասների պես չենք պահում, երբ Աստծու մասին ենք մտածում կամ ուզում ենք մոտենալ Նրան՝ մեր ուզածը ստանալու համար։ Ու երբ մենք մեր ուզածը չենք ստանում Աստծուց, սկսում ենք մատ թափ տալ ու ասել. «Ո՜հ Աստված իմ, սա արդար չէ։ Ինչո՞ւ ես այդպես վարվում ինձ հետ, Տե՛ր»։ Կամ էլ ասում ենք. «Չէ՞ որ Դու Աստված ես։ Եթե այդքան բարի ես, ինչպե՞ս կարողացար թույլ տալ, որ այս ամենը պատահի ինձ հետ։ Ո՛չ, աա արդար չէ»։ Ի՞նչ։ Արդա՞ր։ Արդյոք արդա՞ր է այն ամենն, ինչ կատարվում է մեզ հետ։

Իրականում, Տերն ավելին է, քան զուտ արդար լինելը։ Նա գերազանցեց արդարությունը և Իր կյանքը տվեց մեզ համար։ Այո՛, ճիշտն ասած, քրիստոնեությունը արդար լինելը չէ զուտ, այն ավելի՛ն է, քան արդար լինելը։

Այս կյանքում բոլորս ենք սայթաքում և սահում ինչ որ տեղերից, բայց մինչ մենք մեր ուղին տանող ճանապարհով ենք ընթանում, եկե՛ք ընտրենք Հոգու Պտուղները (Գաղատացիներին 5.22-23) և թույլ չտանք, որ մեր աչքերը սովորեն մեր շուրջը տիրող մռայլությանն ու խավարին։ Բարեկամնե՛ր, թույլ մի՛ տվեք, որ ձեր աչքերը սովորեն խավարին։

Աստված իսկապես արդարադատ է և արդար, և մենք պետք է չհենվենք մեր սեփական հասկացողության վրա և գիտակցենք, որ Աստված Աստվա՛ծ է, իրականում Նա է այն Միակը, ով ինչ որ անում է, իսկապես լավ է անում՝ արդար ու ճշմարտապես։

(Թարգմանությունը՝ Արթուր Իսպիրյանի / Translation by Artur Ispiryan.

Հոգևորապես հասուն լինելն իր մեջ ունի պատասխանատվության զգացում և նաև այնպիսի բնավորություն, որոնց մասին մենք երբեք չէինք կարող պատկերացնել, երբ առաջին անգամ հավատացինք։

«Ուստի ուղղե՛ք ձեռքերը և թուլացած ծնկները. քայլե՛ք ուղիղ արահետներով, որպեսզի ով կաղ է, չգլորվի, այլ մանավանդ բժշկվի։ Բոլորի հետ ջանացե՛ք ապրել խաղաղությամբ և սրբությամբ, առանց որի ոչ ոք Տիրոջը չպիտի տեսնի» (Եբրայեցիներին 12.12-14)։

Շատ տարիներ առաջ, երբ ապրում էի Շառլոթում (Հյուսիսային Կարոլինա նահանգ), հիշում եմ, որ մի օր, ես մենակ կանգնած էի մթության մեջ՝ իմ բակի պատշգամբում, լաց էի լինեում Տիրոջ առաջ և հարցեր էի տալիս Իրեն. «Ինչո՞ւ։ Ախր ինչո՞ւ Տեր Աստված։ Ինչո՞ւ եմ ես միշտ խնդիրների մեջ։ Ինչո՞ւ է ինձ միշտ թվում, թե դժվարանում եմ առաջ գնալ, կարծես թե վազում եմ քամուն դեմ, զգում եմ, որ անընդհատ ինչ-որ երկընտրանքների մեջ եմ։ Ինչո՞ւ։ Ախր ինչո՞ւ Տեր իմ։ Միտքս ու սիրտս այնքան հոգնած են, ես այնքան եմ հոգնել այս ամենից Տեր իմ Աստված…»։

Հիշում եմ, այդ օրը, երբ կանգնած էի պատշգամբում, լսում էի քամու ձայնը՝ հատկապես ծառերի գագաթներից, լուռ լացում էի, հիասթափության արցունքները անդադար հոսում էին։ Եվ այդ ժամանակ, Տերը շատ նրբորեն խոսեց ինձ հետ ու ասաց. «Զավա՛կս, շատ հաճախ սա այն միակ դեպքն է, երբ դու ինձ մոտ ես գալիս՝ լիովին թևաթափ, հիասթափված ու կոտրված»։

Ես մեղքի մեջ չէի։ Ես չունեի ներումս անհավատություն կամ հատուկ, կոպիտ սխալ չէի գործել։ Ես նույնիսկ զղջում էի այն բաների համար, որոնց մասին երբեք չէի մտածել, զղջում  էի նաև անգիտակ մեղքերիս ու սխալներիս համար՝ մտածելով ոչինչ բաց չթողնել։ Բայց միևնույն է, կարծես այդ ամենից հետո, ամեն ինչ նույնը մնաց։ Գիտեք, երբ մենք հրաշքի կատարման ընթացքի մեջ եք, շատ անգամ, մենք չենք էլ զգում որ հրաշք է կատարվելու, նույնիսկ ոչ մի ելք կարող ենք չտեսնել։ Այնինչ Աստծու հրաշքը կարող է ճանապարհին լինել։

Մինչդեռ Աստված փոխում էր սիրտս, բայց ես դա չէի զգում նույնիսկ։ Թվում էր, թե ոչինչ էլ տեղի չէր ունենում։ Եվ հիմա, երբ հետ եմ նայում, գիտակցում եմ, որ ես «ինքնասպանություն» էի անում՝ մեղադրելով ինքս ինձ ամեն տեսակի վատ ու սխալ բաների համար։ Երբեմն կանգնում էի հայելու առաջ ու ինձ վիրավորում էի։ Ափսոսանքն ու զղջումը եկել էին ինձ այցելելու և չէին ուզում հեռանալ ինձնից։

Կարծես «դառնության մի արմատ» էր աճում ու աճում, փաթաթվում ոտքերիս շուրջը, «պարարտանում» ինքնաատելությունից, «ջրվում» հիասթափությունից և հուսալքությունից։ Մինչդեռ Աստծու նպատակն էր, որ ես մեծանամ, հասունանամ և լրջությամբ ու գիտակցաբար հավատամ Իրեն։

Մատթեոս 22.39-ում ասվում է. «Պիտի սիրես քո մերձավորին, ինչպես ինքդ քեզ»։ Իսկ ինչպե՞ս եմ ես սիրում ինքս ինձ. ի՞նչ ձևով։ Եկե՛ք ուշադրություն դարձնենք Տեր Հիսուսի խոսքերին. «Սիրի՛ր քո մերձավորին, ինչպես ինքդ քեզ ես սիրում», այլ ոչ թե «ատի՛ր քո մերձավորին, ինչպես ատում ես ինքդ քեզ»։ Մենք բոլորս էլ գիտենք, որ Տեր Հիսուս Ինքն է ասել այս խոսքերը։ Մինչդեռ բայց մեր հասկացողության «հռչակագրերի» տակ մենք դեռևս պահպանում ենք այն մոտեցումը, որով ասում ենք. «Եթե ես Աստված լինեի, ես երբեք չէի սիրի ինքս ինձ»։ Բայց Հիսուսն ասաց. «Սիրի՛ր», այլ ոչ թե՝ «ատի՛ր»։ Եթե մենք ատենք ինքներս մեզ, հավանականությունը շատ մեծ է, որ մենք նաև կատենք մեր մերձավորներին։

Մեր փառահեղ ու սիրող Աստված իսկապես սիրո՛ւմ է մեզ։ Եվ սա է ճշմարտությունն ու փաստը։ Այո՛, Տեր Աստված սիրո՛ւմ է մեզ։ Մենք չպիտի թույլ տանք, որ դառնության արմատը, ինքնաատելությունը, ինքնամեղադրանքը «բույն» դնեն մեր սրտերում։ Աստծու Խոսքի ճշմարտությունը ավելին է ու ավելի իրական, քան այն վիճակները, որում մենք խաբնված ենք լինում։

Մեր Աստծու կամքն ու ցանկությունն է, որպեսզի մենք աճենք և լինենք հասուն հավատացյալներ՝ ճիշտ և կերպով բաժնեկցելով ճշմարտության Խոսքը։ Ինչպես որ ասվում է Բ Տիմոթեոսին 2.15-ում. «Ջանա՛ Աստծու առաջ ինքդ քեզ ներկայացնել որպես փորձված մշակ, որ ամաչելու բան չունի, որ ճշմարտության խոսքն ուղիղ է ուսուցանում»։ Կամ՝ «Ուրեմն զորացե՛ք Տիրոջով և Նրա զորության կարողությամբ» (Եփեսացիներին 6.10)։ «Որ մխիթարում է մեզ մեր բոլոր նեղությունների մեջ, որպեսզի մենք էլ կարողանանք մխիթարել նրանց, ովքեր որևէ տեսակ նեղության մեջ են, այն մխիթարությամբ, որով մենք մխիթարվում ենք Աստծու կողմից»։ (Բ Կորնթացիներին 1.4)։

«Եվ ձեր ոտքերի համար ուղիղ ճանապարհնե՛ր շինեք, որպեսզի կաղը չգլորվի, այլ մանավանդ բժշկվի» (Եբրայեցիներին 12.13)։ Որոշ թարգմանություններում «չգլորվի» բառի փոխարեն  օգտագործված է «ճանապարհից դուրս չգա» բառերը։ Սակայն այս հատվածի վերաբերյալ ավելի լավ պատկերացում կա՝ ոչ միայն սխալ ճանապարհի վրա լինելու, այլ ավելի շատ բժշկական իմաստով։ Ինչպես օրինակ՝ մեկը, ով ունի հոդախախտված ձեռք կամ ոտք։ Մեր Աստված մեզ աճեցնում է այն աստիճան, որպեսզի մեզ դարձնի այնպիսի մարդիկ, ովքեր պատրաստ են անհրաժեշտ անկեղծ զրույց ունենալ նախ ինքներս մեզ հետ և ապա մեր ընկերների հետ։ Իսկ դա ուղիղ ճանապարհներ է բացում մեր ոտքերի համար և վերականգնում մեր կյանքի «հոդախախտված» մասերը։

Եկե՛ք լինենք Քրիստոսի մեջ հասուն հավատացյալներ, ովքեր բնավորությամբ և կյանքով փորձում են նմանվել Աստծուն՝ Նրան, ով մեզ դուրս բերեց խավարից, կիսելով Իր հատկանիշները մեզ հետ։  Ինչպես որ երեխաներն են փորձում նմանվել իրենց ծնողներին, այնպես էլ մենք ջանք անենք նմանվել մեր Երկնային Ծնողին։ Եկե՛ք ընթանանք որպես հասուն հավատացյալներ, որոնք առաջնորդվում են Աստծո Հոգով և ապրենք հանգիստ՝ Նրա արդարության, խաղաղության և ուրախության մեջ։ «Որովհետև Աստծու արքայությունն ուտելիք և խմելիք չէ, այլ արդարություն, խաղաղություն և ուրախություն Սուրբ Հոգով» (Հռոմեացիներին 14.17)։

Ճշմարտությունն այն է, (ու ես հավատում եմ որ դա այդպես է) որ շատ-շատ մարդիկ իրենց մասին վատ պատկերացում ունեն։ Շատ անգամ, երբ մեր խիղճը մեզ հետ է տանում մեր անցյալ ու մենք սկսում ենք մեզ նայել մեր ներսի «հայելու» միջից, եկե՛ք օրհնենք, այլ ոչ թե անիծենք ինքներս մեզ՝ ճշմարտությունը պատմելով բարությամբ և շնորհքով, բայց նաև ինքներս մեզ հիշեցնելով, թե ում ենք պատկանում։ Մենք պատկանում ենք Նրան, ով մեր հոգնած ձեռքերն է զորացնում և մեր թույլ ծնկներն է ամրապնդում՝ խթանելու սերն ու բարի գործերը։ «Եվ միմյանց նկատմամբ հոգատար լինենք՝ սիրո ու բարի գործերի մղելով» (Եբրայեցիներին 10.24)։

Եկե՛ք ուժեղ լինենք, զորանանք և քաջալերվենք Տիրոջով։ Սա մարգարեական հայտարարություն է։

«Երբ երեխա էի, երեխայի պես էի խոսում, երեխայի պես էի մտածում, երեխայի պես էի տրամաբանում, բայց երբ հասուն մարդ դարձա, երեխայական բաները թողեցի։ (Ա Կորնթացիներին 13.11)։

Թարգմանությունը՝ Արթուր Իսպիրյանի / Translation by Artur Ispiryan

Այն, որ Աստված ինչ-որ բան գիտի, չի նշանակում, որ Նա է կարգադրել, որ այդպես էլ պետք է լինի։ Հաճախ մենք բողոքում ենք. «Ինչո՞ւ պետք է Աստված այսպես կամ այնպես վարվեր ինձ հետ»։ Կամ՝ «Եթե Նա գիտեր, որ սա տեղի է ունենալու, կարող էր կանխել, բայց չի կանխելու»։ Կամ իմ սիրելի հարցը. «Եթե Աստված մեզ այդքան շատ է սիրում, ինչո՞ւ պետք է մեզ հետ այսպես վարվի»։

Ես հաճախ եմ լսել վիրավորված, հիասթափեցնող հայտարարությունները, այնպես որ ես սա չեմ հորինում։ Այսպիսի մի օրինակ բերեմ. ամուսիներն ունեին մի ավտոմեքենա, որի վրա պետք է մոտավորապես 600 դոլարի աշխատանք կատարվեր։ Ավտոմեքենան աշխատում էր, բայց շաբաթ առ շաբաթ վատանում էր նրա աշխատանքը։ Նրանք պարզապես չունեին այդ 600 դոլարը և հազիվ էին ամեն ամիս գոյատևում։ Նրանք չէին կարողանում իրենց բյուջեից ոչ մի դրամ օգտագործել ավտոմեքենայի համար։ Նրանք այնպիսի վիճակում էին, որ նույնիսկ պատկերացում չունէին, թե ինչ անել։ Նրանք աղոթել էին և Աստծուց խնդրել, թե ինչ անեին։ Ասեմ, որ նրանք հետևողական տասանորդ էին տալիս եկեղեցուն՝ եկեղեցու կարգի համաձայն։ Մարդկանց աչքին նրանք լավ մարդիկ էին, պարզապես հայտնվել էին դժվարին իրավիճակում։

Մի կիրակի, կեսօրից հետո, երբ ավարտվել էր եկեղեցու պաշտամունքը, այդ ամուսինները որոշեցին զբոսանքի գնալ։ Նրանք ավտոմեքենայով շրջում էին քաղաքով, շարունակում էին շրջել և պատահաբար անցան մի մեծ ավտոսրահի կողքով։ Հանկարծ նրանց մեջ մի պայծառ միտք ծագեց՝ կանգ առնել և մի փոքր երազել, քանի որ երազանքներն Աստծո գաղափարն էին, և մի քիչ երազելու մեջ ոչ մի վատ բան չկար։ Իրականում, ավտոկայանատեղիում «ի՞նչ կլիներ, եթե» խաղը խաղալը թվում էր թեթևացում այն ​​փոթորկալից իրավիճակից, որում նրանք գտնվում էին։

Մինչ նրանք ավտոմեքենաներին էին դիտում, մի վաճառող դուրս եկավ և սկսեց զրուցել նրանց հետ։ Նա հարցրեց նրանց, թե եթե կարողանային, ո՞ր մեքենան կցանկանային ունենալ։ Նրանք վստահեցրին, որ կարևոր չէր լինի, թե որ մեքենան, քանի որ նրանք չէին կարող իրենց թույլ տալ նախ նորոգել իրենց ունեցածը, էլ ուր մնաց նորը ձեռք բերել։ Վաճառողը մեղմ ծիծաղեց՝ ասելով, որ հասկանում է, թե ինչ է դա նշանակում։ Նրանք հավանեցին վաճառողին, քանի որ նա շատ բարյացակամ մարդ էր՝ իր «կարող եք վստահել ինձ» կապույտ աչքերով։ Վաճառողն ասաց նրանց, որ իրենց ավտոսրահն այդ շաբաթավերջին հատուկ միջոցառում էր անցկացնելու և ասաց, որ նրանց չէր խանգարի միփոքր երազելը։ Վաճառողն ասաց. «Եկեք պարզ հաշվարկներ անենք, ուղղակի հետաքրքիր կլինի և տեսնենք, թե ինչ կլինի»։ Այսպիսով, ուղղակի հետաքրքիր լինելու համար, ամուսինները համաձայնվեցին մտնել ավտովաճառքի գրասենյակ։

Վաճառողը ցույց տվեց նրանց, թե որքան կստանային իրենց հին ավտոմեքենայի համար և որքան կկազմեին իրենց ամսական վճարումները։ Ջերմ ձայնով նա ասաց նրանց, որ եթե ստանային այն ավտոմեքենան, որը ցանկանում էին, հատկապես այդ պահին, երբ ավտոսրահն այդ շաբաթավերջին հատուկ ակցիա ունենար, նրանք ստիպված չէին լինի նորոգել իրենց հինը։ Նրանք կարող էին նույնիսկ մի պահ շրջել այդ նոր ոճի ավտոմեքենայով։ Այնուհետև վաճառողը հարցրեց նրանց. «Արդյո՞ք չէիք ցանկանա։ Ձեզ պետք է պարզապես պատկերցնել ձեզ այդ նոր ավտոմեքենայում»։ Ամուսիները կարող էին պատկերացնել իրենց այդ գեղեցիկ ավտոմեքենայում՝ առանց անհանգստության, ժպտալով շրջելիս, և ամեն ինչ լավ կլիներ։ Վաճառողը կրկին հարցրեց. «Եթե ես կարողանամ համոզել իմ մենեջերին հաստատել ամսական վճարումները, պատրա՞ստ եք լուրջ ընդունել ձեր երազանքի այս մեքենան, որովհետև, վերջիվերջո, սա կյանքի համար կարևոր գործարք է»։

Մինչ վաճառողը մի պահ բացակայեց, ամուսիններն սկսեցին ջերմեռանդորեն աղոթել. «Ո՜վ Տեր Հիսուս, եթե սա Քեզանից է, Տե՛ր, մենք աղոթում ենք, որ այդ թվերը հաստատվեն, և դրանով կիմանանք, որ Դու ես կազմակերպել այս ամբողջ հրաշալի իրադարձությունը»։ Բայց նրանք չէին գիտակցում, որ իրենց նայանգում նույնսիկ սնանկացած հանցագործը կարող է վարկ ստանալ, բայց այսլ հարց էր, թե արդյոք կկարողանալ վարկը փակել։ Վաճառողը վերադարձավ։ Նա ժպտալով և ոգևորված ասաց. «Մենեջերն ասաց, որ կարելի է փորձել»։ Վաճառողը հենց այդպես էլ արեց, նա նույնիսկ միացավ նրանց՝ Աստծուն գովաբանելով հրաշքի համար։

Նրանք ստորագրեցին անհրաժեշտ փաստաթղթերը, թողեցին իրենց հին մեքենան և հեռացան նոր մեքենայով՝ մտածելով. «Սա պետք է, որ Աստծուց լինի։ Այո՛, սա Աստծուց էր»։ Նրանք երգում, փառաբանում և ուրախանում էին՝ Տիրոջ հրաշքով։

Բայց, երկու ամիս անց, երբ նրանք սկսեցին գիտակցել, որ սնանկանում են և կորցնելու են մեքենան, քանի որ չէի կարող վճարել ավտոմեքենայի վարկը և այդ ընթացքում կկորցնեն ամեն ինչ, նրանք զայրացան ու դառնացան։ Ամուսինները հիասթափության մեջ գոռում էին՝ լաց լինելով. «Ինչպե՞ս կարողացար թույլ տալ սա Տեր Աստված։ Ինչո՞ւ սա պատահեց մեզ հետ։ Ինչո՞ւ ես այսպես վարվում մեզ հետ։ Մի՞թե Դու չես սիրում մեզ»։

Ինչպե՞ս է պատահում, որ երբ մեզ հետ ամեն ինչ լավ է, մենք այնքան վստահ ենք, որ Աստված մեզ սիրում է մեր ամենաանհավանական երազանքներից անդին, բայց հենց որ ամեն ինչ դժվարանում է, և մենք սկսում ենք անհանգստանալ ու հոգնել, հանկարծ սկսում ենք մտածել, թե որտեղ է Աստված և արդյո՞ք Նա սիրում է մեզ։ Արդյո՞ք Նա հանկարծ փոխվեց մեր հանդեպ և դարձավ ոչ հուսալի և անվստահելի մեկը, թե՞ մեր մեղքով են բաներ պատահում։

Ի՞նչ եք կարծում, արդյո՞ք Տերն էր, որ այդպես վարվեց այդ ամուսինների հետ։ Ո՞վ էր պատասխանատու ստեղծված իրավիճակի համար։ Ձեր կարծիքով, ի՞նչ կարող էին և պետք է անեին այդ ամուսինները՝ հաշվի առնելով իրենց հանգամանքները։

Իսկապե՞ս Աստված էր, որ նրանց հետ այդպես վարվեց։ Իհարկե ո՛չ։ Նրանց քայլերի հետևանքներն իսկապես Աստծու դատաստանն էր նրանց դեմ, թե՞ դրանք սխալ ընտրության հետևանքներն են, և որ նրանք ինքներն իրենց հետ այդպես վարվեցին։ Անկեղծ պատասխանեք։

Եթե ​​դու որոշել էիր ամուսնանալ սխալ մարդու հետ, արդյո՞ք Աստված էր մեղավոր։ Իհարկե ո՛չ։ Եվ նույնիսկ, եթե դու որոշես ամուսնանալ սխալ մարդու հետ, Տերը նույնիսկ այդ իրավիճակում չի լքի քեզ։ Նա կուղեկցի քեզ՝ քո բոլոր դժվարությունների միջով և մենակ չի թողնի քեզ քո տառապանքների մեջ։ Այն փաստը, որ Աստված գիտի, որ մենք կործանվելու ենք, չի նշանակում, որ հենց Նա է որոշել, որ այդպես պետք է լինի։ Ես ասում եմ, եթե Աստված գիտի մի բան, դա չի նշանակում, որ դա Նրա կարգադրությամբ է այդպես լինում։ Աստված դաժան չէ՛. երբե՛ք։ Նորից կրկնեմ. այն փաստը, որ Նա գիտի, որ դու կործանվելու ես, չի նշանակում, որ հենց Նա է ասել. «Թող այդպես լինի»։

Տեր Աստված բարի է։ Եվ Աստված բարի է մի՛շտ։ Նա ոչ միայն բարի բաներ է անում, ոչ միայն բարի բաներ է ասում, ոչ միայն Նրա հետ պարզապես հաճելի և հանգիստ, այլ այն, որ Աստված Ի՛նքն է Բարության մարմնացումը։ Աստված կատարելապես բարի է, քանի որ Նա կատարյալ է ամեն ինչում և չի փոխվում բարուց բացի որևէ այլ բանի։ Աստված նման չէ ամպերին, որ փոփոխական են լինում՝ միշտ փոխում են իրենց ձևը երկնքում։ Նա կատարելապես անփոփոխ է ու հետևողական է։ Աստված կատարյա՛լ սեր է, կատարյա՛լ բարիք պարգևող է, կատարյա՛լ առատաձեռն և կատարյա՛լ բարի՝ միշտ։ Եվ Աստված չի՛ փոխվում, «չի՛ թոռոմում», միշտ «թա՛րմ» է։

Ուստի եկե՛ք ուշիմ լինենք, խորհենք Աստծու ով լինելու վրա։ Լինենք ազնիվ, հաշվետու և թափանցիկ՝ մեր և մեր կյանքի հանդեպ։ Աստծու սիրտը մեր հանդեպ սիրով է լցված՝ մեր կյանքի բոլոր ոլորտներում։ Եկե՛ք թույլ չտանք, որ մենք սայթաքենք՝ մեղադրելով Աստծուն՝ այն Անձին, ով Միակն է ողջ հավերժության մեջ, ով այնքան շատ է սիրում մեզ, որ Իր կյանքը տվեց մեզ համար։ Մտածեք այս մասին…

(Թարգմանությունը՝ Արթուր Իսպիրյանի / Translation by Artur Ispiryan

Երբեմն, նույնիսկ եթե թվում է, թե ամբողջ աշխարհը մեզ դեմ է, նույնիսկ երբ մեր աչքերը միայն մութ ամպեր են տեսնում շուրջ բոլորը, որպես հավատացյալներ, մենք պիտի գիտակցենք, որ Աստված մեր կողքին է, և մենք ունենք ուժ ու զորություն՝ հաղթանակներ տանելու համար։ Որպես հավատացյալներ, մենք պիտի գիտակցենք, որ Տիեզերքի Արքան մեր մեջ է, մեզ հետ և մեզ համար է։ Մենք պիտի գիտակցենք, որ  մենք ունենք մեզ առաջնորդող Սուրբ Հոգուն, ով մեր առջևից գնում է որպես պայծառ ամպ և մեր թիկունքն է պահում՝ որպես կրակե սյուն։ Մենք պիտի գիտակցենք, որ ունենք Աստծու գրավոր Խոսքը, մենք ունենք հաղորդակցություն Հիսուսի և Նրա սուրբերի հետ։ Հաշվի առնելով այս բոլոր փառահեղ ճշմարտությունները, ես չեմ գտնում որևէ լավ պատճառ, թե ինչու մենք պիտի մտնենք մարտի մեջ ու երբևէ պարտվենք։

Մենք ավելին ենք, քան նվաճողները։ Ավելին ենք, քան պարզապես նրանք, ովքեր սկսում են տիրել կամ  էլ հաղթում են՝ հաղթահարելով խոչընդոտները կամ հակառակությունները։ Այո՛, մենք ավելի՛ն ենք։ Մենք պարզապես նվաճողներ չենք, այլ ավելի՛ն ենք։ Հիսուս Քրիստոսն ավելին էր, քան նվաճողը, ուստի մենք ևս, որպես Նրա ժողովուրդ, ավելին ենք, քանի որ Նա՛ է ավելին։ Եվ քանի որ Նա ավելին է, ուրեմն մենք էլ ենք ավելին։ Քանի որ Տերն է հաղթողը, ուրեմն մենք ևս Նրանով կարող ենք հաղթողներ լինել։

Հռոմեացիներին 8.37-ի մեջ անգլերենում ասվում է. «Մինչդեռ այս բոլոր բաներում մենք ավելին ենք, քան նվաճողները Նրա միջոցով, ով մեզ սիրեց»։ (Հայերենում ՝«Բայց այս բոլոր բաներում առավել ևս հաղթում ենք Նրա՛ միջոցով, ով մեզ սիրեց»։)  Այս համարում «ավելին, քան նվաճողներ» արտահայտությունը հունարեն «hypernikao» բառն է, որի մեջ «hyper» նշանակում է «հաղթահարել և վեր՝ ավելին», իսկ «nikao»՝ «նվաճել»։ Աստված մեզ ստեղծել է որպես այնպիսի մարդկանց, ովքեր անվերապահորեն հաղթահարում են ամեն բան և հաղթանակն են ձեռք բերում։ Այո՛, ավելին են, քան նվաճողները։

Ի՞նչ եք կարծում, Աստված ինչպիսի՞ մարդիկ է մեզ համարումկ։ Սմիթսոնյան թանգարանում կա մի գոգնոց՝ կեղտոտ շագանակագույն հետքով՝ շոկոլադի հետքի նման։ Առաջին հայացքից ան սովորական մի գոգնոց է։ Բայց երբ գնում ենք պատմության խորքերը, տեսնում ենք, որ այն ուղղակի սովորական գոգնոց չէ։ Երբ նախագահ Աբրահամ Լինքոլնին (նրա վրա կրակել էին թատրոնում) վիրավորված դուրս էին բերում թատրոնից ու անցնում էին մի փոքրիկ աղջկա կողքով, Լինքոլնի արյունը թափվեց նրա գոգնոցի վրա, և անմիջապես ինչ-որ մեկն ասաց. «Դա արդեն սրբազան գոգնոց է Ամերիկայի համար, պահպանե՛ք այն»։ Ոչ ոք չի կարող գնել Լինքոլնի արյումով դրոշմված այդ գոգնոցը։ Եվ ես ուզում եմ ձեզ ասել հետևյալը՝ աշխարհի, մարմնի, սատանայի և ամբողջ դժոխքի առաջ, եթե Հիսուս Քրիստոսի արյունը ձեզ վրա է, ապա դուք ավելի արժեքավոր եք, քան ցանկացած ոսկու հանքի կամ աշխարհի որևէ այլ բանի ողջ հարստությունը։ Դուք շատ թանկ եք Աստծու։ Դուք  ԱՎԵԼԻՆ ԵՔ։

Եկե՛ք դիտարկենք, թե ինչպիսի հակադրություններ կան Հռոմեացիներին ուղղված թղթի 7-րդ և 8-րդ գլուխներում.

7-րդ գլուխը մռայլության գլուխ է, 8-րդը՝ փառքի։ 7-րդ գլուխը դատապարտության գլուխ է, 8-րդը՝ ազատագրման գլուխ։ 7-րդ գլխում թաղման երթ է, 8-րդ գլխում՝ հարսանեկան երթ։ 7-րդ գլուխը գերեզմանի մասին է, 8-րդ գլուխը՝ հաղթանակի մասին։ 7-րդ գլուխը կորուսյալ դրախտի մասին է, 8-րդ գլուխը՝ ազատագրման և բերկրանքի մասին։ 7-րդ գլուխը տառապանքի և դատապարտման գլուխ է, 8-րդ գլուխը՝ ազատագրված հոգու։ 7-րդ գլուխը եսակենտրոն մարդու մասին է, 8-րդ գլուխը՝ Քրիստոսակենտրոն մարդու մասին։

Ոչ միայն նվաճողներ, այլ «ավելին, քան նվաճողները»։ Եվ այս արտահայտությունը պետք է դառնա յուրաքանչյուր քրիստոնյայի ինքնության և ինքնագնահատականի մի մասը։ Մենք պարտված, ձախողակներ, անհանգստությունների մեջ եղող, շփոթված, հուսահատված կամ խավարի տիրապետության տակ գտնվող մարդիկ չենք։ Հռոմ. 8.37-րդ համարում ասվում է. «Այս բոլոր բաներում…»… ձեր կյանքում չկա որևէ ոլորտ, որտեղ, որպես քրիստոնյա, ձեզանից պարտված լինել է սպասվում։ «Ամեն ինչ» նշանակում է ամեն ինչ, և «ամեն ինչի» ոչ մի մաս չի նշանակում ոչինչ, բացի «ամեն ինչից»՝ ամբողջ քանակով կամ չափով։

Ճիշտ է, մենք առնչվում ենք և դեռ կառնչվենք մարտահրավերների ու դժվարությունների, բայց (խոսք 37) «այս բոլոր բաներում» մենք ավելին ենք, քան պարզապես նվաճողներն ու հաղթանակածները։ Այո՛, ավելի՛ն։ Մենք՝ Աստծու ժողովուրդը, մարդիկ ենք, ովքեր բառացիորեն ասված,  լիցքավորվել են Աստծու պայթուցիկ, դինամիկ զորությամբ և ովքեր կյանքին դիմավորում են քաջ սրտով։ Մարդիկ, որոնց ձայնի տոնն ու խոնարհումը արտացոլում են Աստծու Որդուն «…ամբողջ շնչով, ամբողջ մտքով և ամբողջ զգացումով» (Մատթեոս 22.37)։ Մենք Լույսը կրողներն ենք։ Այո՛, և ավելի՛ն։

Մենք այն մարդիկ ենք, ովքեր ոչ միայն նվաճողներ են, ոչ միայն հաղթահարել և հաղթահարում են մեղքի, կախվածության, վախի և վատ սովորությունների կապանքները, այլև քայլում ենք Աստծուց տրված զորությամբ և իշխանությամբ, որպեսզի բերենք Աստծու «dunamis»-ը (սրանից էլ դինամիտ բառը) զորությունը նաև ուրիշներին, որպեսզի նրանք նույնպես ազատվեն խավարի այն իշխանությունից, որը մարդկությանը կապում է քաոսի և մահվան հետ։ Մենք ապրում ենք մեր կյանքը «ավելինով», ոչ միայն բավարարվելով Երկնքի դարպասներով, այլև իրականում ապրելով որպես Աստծու որդիներ և դուստրեր։ Նաև բարգավաճելով Քրիստոսում՝ նեղությունների, տառապանքների, հալածանքների, սովի, մերկության, վտանգի կամ մահերի միջով։ Մենք սուպեր-նվաճողներ ենք։ Այո՛, և ավելի՛ն։

Մենք զարդարված չենք մռայլությամբ, կամ պարզապես մոխրագույններով ու շագանակագույններով կամ մոխրագույն, մուգ գույներով… աշխարհի խամրած գույներով… Հիսուսի միջոցով մենք զարդարված ենք ԱՎԵԼԻՆՈՎ՝ փայլուն կապույտներով, փայլուն ոսկեգույններով, շլացուցիչ կարմիրներով, թագավորական մանուշակագույններով և վառվռուն կանաչներով՝ Աստծու Լույսից պատրաստված զարդարանքներով։ Այո՛, ավելի՛ն։ Քրիստոսի միջոցով Աստված մեզ տվել է աչքեր, որոնք տեսնում են հորիզոնից այն կողմ, ականջներ, որոնք լսում են հեռվից եղողը և բերաններ, որոնք կարող են խոսել Աստծու սրտի մասին մայրցամաքներից այն կողմ, և ժամանակ՝ աշխարհը փոխելու համար։

Հիսուսի մեջ մենք ավելին ենք, քան պարզապես այրիներ, որբեր և մուրացկաններ, ովքեր հազիվ են հաղթահարում կյանքի մարտահրավերներ ու դժվարությունները։ Մենք ապրում ենք հարություն առած և զորացած կյանքով՝ Աստծու Որդու հավատքի միջոցով, ով մահացավ և Իրեն զոհաբերեց մեզ համար։ Մենք ավելին ենք, քան պարզապես նվաճողները։

(Թարգմանությունը՝ Արթուր Իսպիրյանի / Translation by Artur Ispiryan

Մենք մտնում ենք մեր ժառանգության մեջ, ինչպես Աստված է նախատեսել։ Մեզանից շատերն սկսում են արթնանալ և գիտակցել այն զորությունն ու իշխանությունը, որ ունենք Հիսուս Քրիստոսի մեջ։ Մինչդեռ քչերն են սկսում քայլել այդ զորությամբ և իշխանությամբ։

Երբ օրինակ մենք խոսում ենք վատ եղանակի դեմ, արդյո՞ք լիովին ակնկալում  ենք, որ եղանակը ոչ միայն կլսի, այլև կհնազանդվի մեզ, նույնիսկ եթե մենք շշնջում ենք։ Թե օրինակ, երբ որ մեր ամենահեղինակավոր ձայնով ասում ենք. «Փոթորիկը թող դադարի Հիսուսի՛ անունով», մեր ներսում դեռ մտածում ենք. «Հուսով եմ, որ գուցե մի բան լինի»։ Իհարկե այս ամենը դուք կարող եք համարել արկածային մի ուսմունք և միայն այն պատճառով, որ այն գտնվում է ձեր հարմարավետության գոտուց դուրս ու պատկերացումից վեր։ Բայց դա չի նշանակում, որ այն Աստծու հարմարավետության գոտուց դուրս էլ է գտնվում։

Այսպիսով, հարց է առաջանում. «Ի՞նչ ենք մենք ակնկալում Աստծուց։ Ինչպիսի՞ն են մեր ակնկալիքները Նրանից»։

Նա Աստված է։ Արդյո՞ք մենք քիչ բան ենք ակնկալում Նրանից… Չնայած որ Նա Ամենակարող Աստվածն է, Ամենազորեղը, Ինքն Իրեն հայտնողը և Ինքնագոյը։ Աստված Ինքը Նա՛ է, ով սիրել է մեզ դեռևս ժամանակներից առաջ և սիրում է որպես Իր ժողովրդի մի մասնիկը… Աստված, ով խաչին բարձրանալու բնավորությունն ուներ Իր սրտում՝ Տիեզերքի հիմնումից էլ առաջ։ Մենք ի՞նչ եք ակնկալում այդ Աստծուց։

Մեր Երկնավոր Արքան այնպիսի մեկը չէ, որ փոքր է ու ողորմելի և անկարող է անել այն ամենը և նույնիսկ ավելին, քան մենք երբևէ կարող ենք պատկերացնել… Եվ չէ՞ որ Նա մեզ հետ խոսել է… Այո՛, այո՛, Նա մեզ հետ խոսել է…Եվ ՇԱՏ։ Արդյո՞ք Աստված չի խոսում, թե՞ մենք չենք լսում։ Արդյո՞ք մենք ակնկալում ենք, որ Նա Ինքն Իրեն հայտնի մեզ, թե՞ ակնկալում ենք, որ Նա միայն փոքր «կաթիլներով» կներկայանա, ու հեռու կմնա մեզանից։ Իսկ երբ մենք Աստծուն հարցեր ենք տալիս, ակնկալո՞ւմ ենք, որ Նա պատասխանի մեզ։

Օրինակ, մենք պատասխան ենք ակնկալում մեր ընկերներից, երբ խոսում ենք նրանց հետ կամ հարցեր ենք տալիս… Իրականում, մենք ակնկալում ենք, որ մարդկանց հետ առչնվելը նաև լիարժեք լինի, որ մենք ամեն կերպ տեսնենք, զգանք, որ նրանք մեզ արձագանքում են։ Եվ երբեմն մեզ շատ է տխրեցնում, երբ նրանք չեն պատասխանում, չեն արձագանքում մեզ… Իսկ արդյո՞ք մենք լիարժեք կերպով հանդիպում ենք ակնկալում Աստծու հետ՝ օրինակ որ Նա արձագանքի մեզ, որ մենք զգանք Նրա ներկայությունը, տեսնենք Նրա գործելը։

Երբեմն մենք քիչ բան ենք ստանում, որովհետև քիչ բան ենք ակնկալում։ Իհարկե ոչ միշտ է դա այդպես, բայց կասկածում եմ, որ ավելի հաճախ է, քան կարծում ենք։ Արդյո՞ք մենք ակնկալում ենք, որ Աստված կպահի Իր խաղաղության խոստումը, թե՞ հիմնականում միայն հույս ունենք, որ Նա մեզ որոշակի խաղաղություն կպարգևի՝ այն պահերին, երբ ճնշումների կամ բռնությունները բացակայում են։ Արդյո՞ք մենք ակնկալում ենք, որ Աստված հոգ կտանի մեզ համար, թե՞ ավելի շատ հույս ունենք, որ գուցե Նա կհոգա մեր մասին։ Արդյո՞ք մենք ավելի շատ հույս ունենք, որ Աստված մեզ քաջություն կտա պայքարի համար, թե՞ ակնկալում ենք, որ Նա մեզ ուժ և կարողություն կտա, ինչպես որ Նա ասել է։

Ի՞նչ ենք մենք ակնկալում Աստծուց։ Եկե՛ք ուղղակի ազնիվ լինենք։ Ի՞նչ ենք մենք ակնկալում Տիրոջից։

Անկեղծ ասած, ես հաճախ նկատում եմ, որ մարդկանցից ավելին եմ ակնկալում, քան Աստծուց։ Ու ես պարզապես սխալվում եմ դրանում։ Ես համոզված եմ, որ երբ մենք մեր ակնկալիքներն ու հույսը դնում ենք մարդկանց և ծառայությունների վրա՝ մեզ հաստատուն պահելու և հավանություն տալու համար, Աստված այդ դեպքում ցույց է տալիս մեզ նրանց թերությունները։ Միայն Տերն է հաստատուն պահում և հավանություն տալիս մեզ, ոչ թե մարդիկ, բայց մենք չափազանց հեշտությամբ ենք ակնկալում մարդկանցից։

Տերն Ամենակարող է, ունի անսահման կարողություններ, քան մարդիկ և ավելի պատրաստակամ է՝ մեզ օգնելու։ Բայց մինչդեռ ես կարող եմ ակնկալիք ունենալ, որ մարդիկ կարձագանքեն և ավելի շատ միայն հույս ունեմ, որ Աստված կարձագանքի…. Երբ օրինակ ես միացնում եմ լույսի անջատիչը, սպասում եմ, որ լույսը վառվի։ Իսկ մի՞թե չպետք է ավելի շատ ակնկալիք ունենանք Աստծուց, քան օրինակ լույսի անջատիչից: Աստված ավելի մեծ, ավելի հզոր և ավելի վստահելի է, քան օրինակ լույսի անջատիչը։ Բայց այնուամենայնիվ, ես հասկանում եմ, որ ավելի շատ ակնկալիք ունեմ մարդկանցից և ֆիզիկական իրերից, քան Աստծուց։ Ու ես կուզենայի փոխել իմ մտածելակերպն այդ առումով:

Ես չեմ կարող մտածել որևէ այլ պատճառի մասին, թե ինչու ես ամեն օր լիարժեք հաղորդակցություն չէի ունենա Երկնային Հորս հետ, բացառությամբ իմ սեփական անհավատության… Եվ ինձ թվում է, որ շատ անգամ, ես պարզապես հույս ունեմ, որ Աստված Ինքն է, որ պիտի միշտ առաջին քայլն անի ու եթե չանի էլ, ապա պիտի անակնկալի գամ։

Օրինակ, ես ակնկալում եմ, որ եղանակը կփոխվի, երբ ես խոսում եմ դրա հետ (և դա ճիշտ է, ես իսկապես այդպես եմ անում և արդեն տարիներ շարունակ հաջողությամբ խոսում եմ եղանակի հետ, ինչպես Տերն է ինձ ասում։ Ինձ համար դա պարզապես բնական բան է թվում)։ Ես իսկապես ակնկալում եմ, որ Տերը կլսի ինձ և կպատասխանի ինձ (սա ևս մեկ բան է, որն ինձ համար բնական է թվում)։ Լավ հոր համար բնական բան է արձագանքել իր զավակներին, ուստի մեր գլխում ամենահեռավոր միտքը պիտի լինի այն, որ Աստված չի արձագանքի… Իսկ իրականում, ինձ համար օրինակ ավելի մեծ հավանական պիտի լինի այն, որ լուսինը պանրից է պատրաստված, քան այն, որ Աստված չի արձագանքի մեր կանչին։

Ես ուզում եմ, որ գերբնականը դառնա իմ բնականը։ Եվ ես ուզում եմ ընթանալ «Աստծու բնականի» մեջ։ Եվ ես ուզում եմ դադարել այդքան զարմանալ գերբնականից… Ես երբեք չեմ դադարի լիովին հիանալ Աստծու հետ մտերիմ լինելուց, բայց ես ուզում եմ նաև, որ Նրա «բնականը» լինի իմ «բնականը»։

Եթե ​​Տերը մեզ հուշում է ու նաև մղում է, և մենք ասում ենք քաղցկեղին, որ այն անհետանա ու այն իսկապես չորանում և անհետանումէ, դա մեզ համար պետք է դառնա նորմալ հանգամանք… Եվ մենք այն դեպքում պիտի զարմանանք, եթե այն չի չորացել ու անհետացել, այլ ոչ թե զարմանանք, եթե չորացել ու անհետացել է։

Իսկ դուք, ի՞նչ եք ակնկալում Աստծուց։

(Թարգմանությունը՝ Արթուր Իսպիրյանի / Translation by Artur Ispiryan.

Մենք մտնում ենք մեր ժառանգության մեջ, ինչպես Աստված է նախատեսել։ Մեզանից շատերն սկսում են արթնանալ և գիտակցել այն զորությունն ու իշխանությունը, որ ունենք Հիսուս Քրիստոսի մեջ։ Մինչդեռ քչերն են սկսում քայլել այդ զորությամբ և իշխանությամբ։

Երբ օրինակ մենք խոսում ենք վատ եղանակի դեմ, արդյո՞ք լիովին ակնկալում  ենք, որ եղանակը ոչ միայն կլսի, այլև կհնազանդվի մեզ, նույնիսկ եթե մենք շշնջում ենք։ Թե օրինակ, երբ որ մեր ամենահեղինակավոր ձայնով ասում ենք. «Փոթորիկը թող դադարի Հիսուսի՛ անունով», մեր ներսում դեռ մտածում ենք. «Հուսով եմ, որ գուցե մի բան լինի»։ Իհարկե այս ամենը դուք կարող եք համարել արկածային մի ուսմունք և միայն այն պատճառով, որ այն գտնվում է ձեր հարմարավետության գոտուց դուրս ու պատկերացումից վեր։ Բայց դա չի նշանակում, որ այն Աստծու հարմարավետության գոտուց դուրս էլ է գտնվում։

Այսպիսով, հարց է առաջանում. «Ի՞նչ ենք մենք ակնկալում Աստծուց։ Ինչպիսի՞ն են մեր ակնկալիքները Նրանից»։

Նա Աստված է։ Արդյո՞ք մենք քիչ բան ենք ակնկալում Նրանից… Չնայած որ Նա Ամենակարող Աստվածն է, Ամենազորեղը, Ինքն Իրեն հայտնողը և Ինքնագոյը։ Աստված Ինքը Նա՛ է, ով սիրել է մեզ դեռևս ժամանակներից առաջ և սիրում է որպես Իր ժողովրդի մի մասնիկը… Աստված, ով խաչին բարձրանալու բնավորությունն ուներ Իր սրտում՝ Տիեզերքի հիմնումից էլ առաջ։ Մենք ի՞նչ եք ակնկալում այդ Աստծուց։

Մեր Երկնավոր Արքան այնպիսի մեկը չէ, որ փոքր է ու ողորմելի և անկարող է անել այն ամենը և նույնիսկ ավելին, քան մենք երբևէ կարող ենք պատկերացնել… Եվ չէ՞ որ Նա մեզ հետ խոսել է… Այո՛, այո՛, Նա մեզ հետ խոսել է…Եվ ՇԱՏ։ Արդյո՞ք Աստված չի խոսում, թե՞ մենք չենք լսում։ Արդյո՞ք մենք ակնկալում ենք, որ Նա Ինքն Իրեն հայտնի մեզ, թե՞ ակնկալում ենք, որ Նա միայն փոքր «կաթիլներով» կներկայանա, ու հեռու կմնա մեզանից։ Իսկ երբ մենք Աստծուն հարցեր ենք տալիս, ակնկալո՞ւմ ենք, որ Նա պատասխանի մեզ։

Օրինակ, մենք պատասխան ենք ակնկալում մեր ընկերներից, երբ խոսում ենք նրանց հետ կամ հարցեր ենք տալիս… Իրականում, մենք ակնկալում ենք, որ մարդկանց հետ առչնվելը նաև լիարժեք լինի, որ մենք ամեն կերպ տեսնենք, զգանք, որ նրանք մեզ արձագանքում են։ Եվ երբեմն մեզ շատ է տխրեցնում, երբ նրանք չեն պատասխանում, չեն արձագանքում մեզ… Իսկ արդյո՞ք մենք լիարժեք կերպով հանդիպում ենք ակնկալում Աստծու հետ՝ օրինակ որ Նա արձագանքի մեզ, որ մենք զգանք Նրա ներկայությունը, տեսնենք Նրա գործելը։

Երբեմն մենք քիչ բան ենք ստանում, որովհետև քիչ բան ենք ակնկալում։ Իհարկե ոչ միշտ է դա այդպես, բայց կասկածում եմ, որ ավելի հաճախ է, քան կարծում ենք։ Արդյո՞ք մենք ակնկալում ենք, որ Աստված կպահի Իր խաղաղության խոստումը, թե՞ հիմնականում միայն հույս ունենք, որ Նա մեզ որոշակի խաղաղություն կպարգևի՝ այն պահերին, երբ ճնշումների կամ բռնությունները բացակայում են։ Արդյո՞ք մենք ակնկալում ենք, որ Աստված հոգ կտանի մեզ համար, թե՞ ավելի շատ հույս ունենք, որ գուցե Նա կհոգա մեր մասին։ Արդյո՞ք մենք ավելի շատ հույս ունենք, որ Աստված մեզ քաջություն կտա պայքարի համար, թե՞ ակնկալում ենք, որ Նա մեզ ուժ և կարողություն կտա, ինչպես որ Նա ասել է։

Ի՞նչ ենք մենք ակնկալում Աստծուց։ Եկե՛ք ուղղակի ազնիվ լինենք։ Ի՞նչ ենք մենք ակնկալում Տիրոջից։

Անկեղծ ասած, ես հաճախ նկատում եմ, որ մարդկանցից ավելին եմ ակնկալում, քան Աստծուց։ Ու ես պարզապես սխալվում եմ դրանում։ Ես համոզված եմ, որ երբ մենք մեր ակնկալիքներն ու հույսը դնում ենք մարդկանց և ծառայությունների վրա՝ մեզ հաստատուն պահելու և հավանություն տալու համար, Աստված այդ դեպքում ցույց է տալիս մեզ նրանց թերությունները։ Միայն Տերն է հաստատուն պահում և հավանություն տալիս մեզ, ոչ թե մարդիկ, բայց մենք չափազանց հեշտությամբ ենք ակնկալում մարդկանցից։

Տերն Ամենակարող է, ունի անսահման կարողություններ, քան մարդիկ և ավելի պատրաստակամ է՝ մեզ օգնելու։ Բայց մինչդեռ ես կարող եմ ակնկալիք ունենալ, որ մարդիկ կարձագանքեն և ավելի շատ միայն հույս ունեմ, որ Աստված կարձագանքի…. Երբ օրինակ ես միացնում եմ լույսի անջատիչը, սպասում եմ, որ լույսը վառվի։ Իսկ մի՞թե չպետք է ավելի շատ ակնկալիք ունենանք Աստծուց, քան օրինակ լույսի անջատիչից: Աստված ավելի մեծ, ավելի հզոր և ավելի վստահելի է, քան օրինակ լույսի անջատիչը։ Բայց այնուամենայնիվ, ես հասկանում եմ, որ ավելի շատ ակնկալիք ունեմ մարդկանցից և ֆիզիկական իրերից, քան Աստծուց։ Ու ես կուզենայի փոխել իմ մտածելակերպն այդ առումով:

Ես չեմ կարող մտածել որևէ այլ պատճառի մասին, թե ինչու ես ամեն օր լիարժեք հաղորդակցություն չէի ունենա Երկնային Հորս հետ, բացառությամբ իմ սեփական անհավատության… Եվ ինձ թվում է, որ շատ անգամ, ես պարզապես հույս ունեմ, որ Աստված Ինքն է, որ պիտի միշտ առաջին քայլն անի ու եթե չանի էլ, ապա պիտի անակնկալի գամ։

Օրինակ, ես ակնկալում եմ, որ եղանակը կփոխվի, երբ ես խոսում եմ դրա հետ (և դա ճիշտ է, ես իսկապես այդպես եմ անում և արդեն տարիներ շարունակ հաջողությամբ խոսում եմ եղանակի հետ, ինչպես Տերն է ինձ ասում։ Ինձ համար դա պարզապես բնական բան է թվում)։ Ես իսկապես ակնկալում եմ, որ Տերը կլսի ինձ և կպատասխանի ինձ (սա ևս մեկ բան է, որն ինձ համար բնական է թվում)։ Լավ հոր համար բնական բան է արձագանքել իր զավակներին, ուստի մեր գլխում ամենահեռավոր միտքը պիտի լինի այն, որ Աստված չի արձագանքի… Իսկ իրականում, ինձ համար օրինակ ավելի մեծ հավանական պիտի լինի այն, որ լուսինը պանրից է պատրաստված, քան այն, որ Աստված չի արձագանքի մեր կանչին։

Ես ուզում եմ, որ գերբնականը դառնա իմ բնականը։ Եվ ես ուզում եմ ընթանալ «Աստծու բնականի» մեջ։ Եվ ես ուզում եմ դադարել այդքան զարմանալ գերբնականից… Ես երբեք չեմ դադարի լիովին հիանալ Աստծու հետ մտերիմ լինելուց, բայց ես ուզում եմ նաև, որ Նրա «բնականը» լինի իմ «բնականը»։

Եթե ​​Տերը մեզ հուշում է ու նաև մղում է, և մենք ասում ենք քաղցկեղին, որ այն անհետանա ու այն իսկապես չորանում և անհետանումէ, դա մեզ համար պետք է դառնա նորմալ հանգամանք… Եվ մենք այն դեպքում պիտի զարմանանք, եթե այն չի չորացել ու անհետացել, այլ ոչ թե զարմանանք, եթե չորացել ու անհետացել է։

Իսկ դուք, ի՞նչ եք ակնկալում Աստծուց։

(Թարգմանությունը՝ Արթուր Իսպիրյանի / Translation by Artur Ispiryan

«Աստծու բարկությունը երկնքից հայտնվելու է այն մարդկանց ողջ ամբարշտության ու անիրավության վրա, որոնք ճշմարտությունն արգելում են անիրավությամբ, քանի որ այն, ինչ կարելի է իմանալ Աստծու մասին, հայտնի է նրանց, որովհետև հենց Աստված հայտնեց նրանց։  Քանի որ աշխարհի սկզբից ի վեր Աստծու աներևույթ հատկանիշները, այսինքն՝ Նրա մշտնջենավոր զորությունն ու աստվածությունը, իմանալի և տեսանելի են արարածների միջոցով, որպեսզի նրանք որևէ արդարացում չգտնեն։ Որովհետև ճանաչեցին Աստծուն, բայց իբրև Աստծու չփառավորեցին կամ գոհություն չհայտնեցին, այլ իրենց մտածումների մեջ նանրացան, և նրանց սրտերն անմտությամբ խավարեցին»։ (Հռոմեացիներին 1.18-21)

Աստված անհայտ մեկը չէ։ Նա թաքնված չէ։ Մինչդեռ մենք դեռ թաքնվում ենք։ Ծննդոց գրքում տեսնում ենք, որ Ադամն ու Եվան մեղքի պատճառով թաքնվեցին Աստծուց եդեմական պարտեզում։ Այդ ժամանակներից ի վեր, չնայած մարդը միշտ թաքնվել է Աստծուց, բայց Աստված երբեք չի թաքնվել մարդուց։ Աստծու գործերը տեսանելի են յուրաքանչյուրի մեկի համար, ով հետաքրքրված է դրանք տեսնելու….բառացիորեն ասած, Նրա մատնահետքերն ամենուր են։

Աստծուն չհավատալու համար ոչ մի արդարացում չկա։ Նա հստակորեն հայտնել է Ինքն Իրեն աշխարհին և նաև յուրաքանչյուր անհատի խղճին։ Այո՛, այո՛, անժխտելի փաստ է, որ Նրա մատնահետքերն ամենուր են։ Օրինակ, գիշերն աստղերին նայելը, պարզապես ինքնին համոզում է ցանկացած մեկին, որ գոյություն ունի Արարիչ։ Բացի այդ, ես հավատում եմ, որ բոլոր մարդիկ իրենց սրտի խորքում գիտեն, գիտակցում են, որ կա Աստված։ Եվ փաստ է նաև, որ բոլոր մարդիկ ծնվում են ճիշտն ու սխալը տարբերելու զգացումով։

Աշխարհի որ անկյուներն էլ գնաս, թե՛ Աստծուն սիրողները և թե՛ Աստծուն ատողները, համաձայն են, որ գողությունը սխալ է, ստելը սխալ է, շնությունը սխալ է, դավաճանությունը սխալ է։ Ու հատկապես, երբ այդ ամենը պատահում է նրանց հետ։ Որտեղի՞ց են նրանք վերցրել ճշտի և սխալի այդ գաղափարն ու պատկերացումը։ Օրինակ, մենք չենք կարող իմանալ, թե ինչ է կոր գիծը, եթե նախ չունենանք ուղիղ գծի գաղափարն ու պատկերացումը։

Այս ամենով հանդերձ, մարդիկ կարծես թե փորձում են անտեսել, նաև մերժել ճշմարտությունը, քանի որ չեն ուզում հավատալ դրան։ Մի անգամ մեկն ինձ ասաց, որ «Աստված Իր գոյությունն ապացուցելու համար, Նա Ինքը պետք է համապատասխանի մարդկային չափանիշներին»։ Այդ մարդն իսկապես կարծում էր, որ իր չափանիշները կարող են բավականաչափ բարձր լինել՝ Աստծուն սահմանելու համար։ Կարծում եմ, ըստ էության, նա նկատի ուներ հետևյալը՝ «Աստված պետք է ապացուցի Իրեն ԻՄ չափանիշներին համապատասխան»։ ՏԵՐ ԱՍՏՎԱԾ հավիտենական է, Նա կախված չէ որևէ մեկից կամ որևէ բանից, և ոչ էլ Նրանից պահանջվում է համապատասխանել որևէ մեկի չափանիշներին՝ գոյության համար։

Եթե օրինակ Աստված ստրկացված լիներ և պարտավորված լիներ բավարարել մարդկության պահանջներն ու չափանիշները, ապա Նա դժվար թե լիներ Աստված՝ Ամենազոր և Անկախ… Նա կլիներ պարզապես ևս մեկ աստված, կամ էլ փոքրիկ մի «աստվածիկ»՝ մարդածին աստվածների «ծովում», որ կենթարկվեր և կախված կլիներ մարդու գոյության քմահաճույքից… և ինձ համար դա պարզապես հիմարություն կլիներ:

Այսպիսով, ինչու՞ չհավատալ Աստծուն, երբ դա, անշուշտ, ավելի հեշտ է, քան հավատալը պտտվող ատոմներին, որոնք համաձայնության են գալիս ոչ միայն միավորվելու և ինչ-որ բան ստեղծելու, այլև բավականաչափ խելացի և իմաստուն լինելու՝ անսահման խորը հասկացություններ ավելացնելու համար, ինչպիսիք են սերը, ատելությունը, պատասխանատվությունը, բարեկամությունը, կապույտ երկինքը, անձրևը և գոյության բոլոր ֆիզիկական և ոչ ֆիզիկական բաները: Ինչու՞ չհավատալ Աստծուն:

Ես հավատում եմ, որ մարդկանց մեծամասնության համար Աստծուն չհավատալու խնդրի հիմքում ընկած է ընդհանրացված «Չեմ ուզում»-ը։ Նման մարդկանց սիրտը պարզապես լի է «չեմ ուզում»-ներով: Աստծուն հավատալն անհավատներին կդներ դեմ առ դեմ իրենց հետ, նրանց բնավորության սխալների, ապստամբության և Աստծուն վերադառնալու նրանց անհրաժեշտության հետ, ինչը կարող է ավելին լինել, որին էլ շատերը պատրաստ չեն: Թվում է, թե ոմանք ավելի մոտ են Աստծուն ընդունելու և չափազանց անկեղծ են, աբյց ցավոք քայլեր չեն անում: Գուցե Քրիստոսին ընդունելու կարիքը դեռևս բավականաչափ խոր չէ:

Հետևաբար, նրանք ժխտում են Աստծո գոյության փաստերը և փորձում են խաղալ փոքրիկ մտավոր խաղեր՝ փորձելով արդարացնել ճշմարտությունը։ Այդ պատճառով էլ Աստծու հստակ սահմաններն ամեն տեսակ անաստվածության և անարդարության դեմ, հայտնվում է Երկնքից և անսասան վճռականությամբ սահմանվում է Աստծու ձեռքով։ Անհավատությանը Նա ասաց. «Այլևս հերի՛ք է։ Դու այլևս մեղք, չարիք և անհավատություն չես բերի Իմ տուն»։

Տերը ճշմարտության Աստվածն է։ Աստվածաշնչի Աստված առասպելի կամ լեգենդի աստված չէ։ Հիսո՛ւս Քրիստոսն է Ճշմարտությունը։ Նա՛ է միակ իրականությունը։ Նա՛ է իրականում իրականը ողջ Տիեզերքում։ Նա՛ է Ճշմարտությունը, վերջին խոսքը Նրա՛նն է՝ խաբեությամբ և ստերով լի այս աշխարհում։ Նույնն  էլ Աստվածաշունչը. այն պարզապես կրոնական ֆանտազիաներով լի հորինված գիրք չէ. այն Աստծո՛ւ Խոսքն է, ճշմարիտ է՝ հոգևոր, պատմական և գիտական ​​առումներով։

Աստված թաքնված չէ։ Այդ մենք ենք թաքնվում։ Մենք թաքնված էինք Եդեմի պարտեզում և մինչև այսօր, մենք դեռ թաքնվում ենք։ Տերը մեզ հրամայում է դուրս գալ թաքստոցից, խոնարհվել Իր առաջ և ազնիվ լինել, բացել մեր սրտի դռները և քանդել մեր ցանկապատերը։ Իսկ ի՞նչ է լինելու մեզ հետ, եթե շարունակենք մնալ Աստծու հանդեպ ապստամբ վիճակում և մեղքերի մեջ։

Քրիստո՛սն իրական է, Նա թաքնված չէ, Նրա բազուկները բաց են՝ մեզ ընդունելու՝ ինչպիսին որ կանք։ Քրիստոսը պատրաստ է ներել մեզ՝ մեր բոլոր մեղքերով հանդերձ, մեր ամենամութ գաղտնիքները։ Մենք պարզապես պետք է գնանք դեպի Քրիստոսը, որպեսզի պատրաստ լինենք դուրս գալ մեր թաքստոցներից։

Եթե դուք թաքնված եք Աստծուց ձեր թաքստոցներում, ապա դո՛ւրս եկեք, դո՛ւրս եկեք, որտեղ էլ որ լինեք։ Աստված ձեզ կանչում է՝ վերադառնալու տուն։

(Թարգմանությունը՝ Արթուր Իսպիրյանի / Translation by Artur Ispiryan