Stel jou voor jy staan langs die kant van ’n pad. ’n Motor ry stadig verby. Nadat die motor verby is, bly daar ’n sagte weerkaatsing van die klank van sy verbygaan agter. Dit is baie sag en word al hoe sagter namate die voertuig verder wegbeweeg. Let ons dit op? In Eksodus 33:21–23 het Moses in die skeur van die rots gestaan en die heerlikheid van God het verbygegaan, en ek is redelik seker dat daar ’n sagte eggo in die nasleep van God se verbygaan was.

Klank. Daar is ’n groot verskeidenheid klanke: sommige hoor ons met ons ore, sommige voel ons in ons liggaam, en sommige hoor ons slegs in ons gees — vir dié wat ore het om te hoor. In Christus, deur die krag van die Heilige Gees, leer ons met verloop van tyd om te onderskei óf ons hoor en wát ons hoor.

Ons bid: “Here, gee ons ‘ore om te hoor’,” met die uitdrukking “ore om te hoor” wat ongeveer agt keer deur Jesus in drie Evangelies gebruik word. Dit gaan dus nie net daaroor óf ons hoor nie, maar ook wát ons hoor, en om te leer herken wat ons hoor, is ’n voortdurende leerproses wat reeds by geboorte begin.

Die Woord van God is ook so. Baie keer sien of hoor ons die Woord van die Here, en die ruimte rondom ons bly weergalm nadat die oomblik van ontmoeting verby is. Soos in 1 Korintiërs 2:9: “wat die oog nie gesien en die oor nie gehoor het nie.” Die Griekse werkwoorde vir “gesien” en “gehoor” is besonders. My geestelike indruk en illustrasie van hierdie woorde is dat, wanneer iets eenmaal gesien en eenmaal gehoor is, die stem van die Here nie ophou om gesien of gehoor te word nie; en nadat ons die eggo’s van Sy doelwitte gehoor en gesien het, bly dit aan ons kleef. Daar is die klank wat ons maak, en dan die klank ná die klank, wat ’n eggo genoem word.

Wanneer ons hoor, moet ons alles opvang wat God sê — nie net die onmiddellike woorde van daardie oomblik nie, maar ook die klank ná die klank, soos die oomblik of visioen van ons af wegbeweeg. Wees iemand wat raaksien. Het jy geweet dat ons dade ook ’n klank in die Gees het en spore van God se goedheid agterlaat op plekke waar ander dit nie noodwendig raaksien nie? Tog kan ons gerus wees in die wete dat die olie van die salwing in ons nadraai agterbly.

Neem byvoorbeeld wanneer ons barmhartigheid bewys aan iemand wat sonder Jesus verlore is. Op daardie dag, in daardie oomblik, kan ons barmhartigheid bewys deur te gaan sit en te luister, en daarna verder gaan en dink dat die oomblik verby is. Maar nee — daar is ’n eggo, soos ’n aanhoudende weerklank wat by daardie persoon bly. Volgende week, of volgende maand, sal hulle die barmhartigheid onthou wat hulle daardie dag ontvang het. Of miskien moet ek eerder sê dat God daardie oomblik weer na hulle toe terugbring deur dit aan hulle te gee om te onthou. Dit is soos ’n sagte eggo wat God telkens weer na hulle toe terugbring.

Vriende, subtiele eggo’s, soos sagte lig, vleg deur ons lewens — dowwe weerklanke van oomblikke, emosies of gedagtes wat net buite ons bewuste waarneming bly voortbestaan. Ons merk hulle dalk nie op nie, maar hulle is daar. Ek het eenkeer ’n man hoor sê: “Die eggo van klein dade van vriendelikheid is werklik. Mense onthou dit dalk nie, maar wanneer ons vriendelik is, bly dit by die mense rondom ons en laat dit ’n eggo in hulle gedagtes en harte.”

Daardie eggo’s is soos sagte fluisteringe, ’n vlugtige geur wat ’n vergete plek in herinnering roep, of die stille weerklank van ’n gesprek wat lank gelede plaasgevind het. Hierdie eggo’s is nie hard of veeleisend nie; hulle bestaan in die kantlyne en vorm ons waarnemings met ’n sagte volharding.

Onthou die herfsdae van jou kinderjare. Ons is nie meer fisies daar nie, maar daardie herinneringe is soos die geritsel van blare, die sagte gekabbel van ’n stroompie, of die manier waarop ’n voël se roep deur die bos weerklink. Daardie oomblikke eggo in ons.

Efesiërs 4:32: “Maar wees vriendelik en vol ontferming teenoor mekaar en vergewe mekaar, soos God julle ook in Christus vergewe het.”

Goedheid, vriendelikheid, barmhartigheid, gasvryheid, verdraagsaamheid en lankmoedigheid, om maar ’n paar te noem, bring eggo’s voort in onsself en in die lewens rondom ons. Ons is nie alleen nie.

Kolossense 3:12: “Beklee julle dan, as uitverkorenes van God, heiliges en geliefdes, met innige ontferming, vriendelikheid, nederigheid, sagmoedigheid en lankmoedigheid.”

Die Here is God en word in Efesiërs 1:23 beskryf as Hy wat “alles in almal vervul”, wat beteken dat niks in afsondering bestaan nie — elke klank, elke daad kring na buite uit en beïnvloed die wêreld op maniere wat ons dalk nooit ten volle sal kan naspeur nie. ’n Enkele woord wat met vriendelikheid gespreek word, kan deur iemand se lewe eggo en jare later hulle keuses beïnvloed, terwyl ’n oomblik van wreedheid in onsigbare wonde kan bly weerklink.

In kuns word subtiele eggo’s doelbewus gebruik. ’n Skilder kan dieselfde skakering blou herhaaldelik oor ’n doek gebruik en só verskillende elemente tot ’n samehangende geheel saambind. Markus 4:32 noem voëls wat in die “skaduwee van ’n boom” rus en hulle neste daar maak, terwyl die skaduwee ons indirek oproep om kennis te neem van die diepgaande rus wat alleen in Christus gevind word.

In die letterkunde is eggo’s soos ’n herhalende tema — ’n horlosie wat in ’n stil vertrek tik — waarvan die klank op subtiele wyse kerngedagtes van tyd of sterflikheid beklemtoon sonder om dit direk uit te spreek. Musiek floreer ook op eggo’s wat soos sagte lig is: ’n dowwe herhaling van ’n melodie wek nostalgie of verlange en roer emosies wat woorde alleen nie kan vasvang nie.

Tog is daar ook ander eggo’s, soos ’n dowwe pyn van spyt, die skaduwee van ’n verlore geleentheid, of die stille pyn van liefde wat nooit uitgespreek is nie — dit is die eggo’s van “wat kon gewees het”. Hulle bly voortbestaan, nie as harde verklarings nie, maar as sagte herinneringe aan die lewe en aan God se lewe in ons lewens.

Om die subtiele eggo’s van die Heilige Gees raak te sien, is om onsself in die stil plekke met die lewe van die Koninkryk in lyn te bring, soos in 1 Tessalonisense 4:11–12. Om die sagte voetstappe van God raak te sien, is soos ’n eggo wat aankondig dat die Koning verbygegaan het en dat niks meer dieselfde sal wees nie. Dit leer ons om te luister, om stil te staan en om die onderlinge verbondenheid van alle dinge raak te sien. In hulle sagtheid dra hierdie eggo’s diepgaande waarhede en wag hulle op dié wat stil genoeg van hart en gedagte is om te hoor en te sien.

Die eggo’s van ons daaglikse lewe in Christus is ook soos sagte lig — ’n sagte, verspreide verligting. Hulle verander ruimtes en gemoedstemmings op ’n subtiele manier en laat ons werke van barmhartigheid soos ’n egalige gloed word.

Eenkeer was ek by die poskantoor en daar was ’n lang ry. Dit was ’n koue, nat dag, en almal het ontevrede gelyk en openlik gekla oor hoe lank alles neem. Almal het gemor en gekla. Toe ek voor in die ry kom, het ek agter my gekyk, en daar, omtrent tien mense terug, was ’n baie ou, klein mannetjie wat gelyk het asof hy skaars kon loop, wat nog te sê staan.

Skielik het ’n gedagte by my opgekom: “Waarom ruil jy nie plek met hom nie?”

Ek het hom toe genooi om my plek in te neem, en ek het syne ingeneem. Ons het plekke geruil terwyl almal in die vertrek dit raakgesien het. Ja, ek het opgemerk dat die hele vertrek toegekyk het, amper asof almal vir ’n oomblik asem opgehou het. Weet jy, ek het vreugde ervaar omdat ek vriendelikheid aan die man kon bewys.

Terwyl ek nou agter in die ry gestaan het, is dit die moeite werd om weer te sê dat ek gesien het hoe die hele vertrek in stilte toegekyk het. Die Heilige Gees het my toe daarop gewys dat die stemming in die vertrek heeltemal verander het — alles as gevolg van ’n enkele daad van vriendelikheid.

Die vertrek met meer as twintig ongemaklike, ontevrede, klaende mense het verander deur die vonk van God se goedheid wat reg voor hulle uitgeleef is. Hulle het skielik, as ’n groep, begin glimlag, gesels en op ’n goeie manier met mekaar omgaan.

Dit was waar. Ek het dit met my eie oë gesien: die eggo van klein dade van vriendelikheid was werklik. Mense onthou dit dalk nie, maar wanneer ons vriendelik is, bly dit by die mense rondom ons. Dit laat ’n eggo van die Heilige Gees in hulle gedagtes en harte, en ’n sagte verligting dat die Koninkryk van God daardie dag naby gekom het.

1 Johannes 3:18: “My kinders, laat ons nie liefhê met woorde of met die tong nie, maar met die daad en in waarheid.”

Om ons Koninkrykslewe in Christus uit te leef, gaan net soveel oor ons voete as oor ons oë en ore. Dink daaroor na.

Ek is Social Porter vir Living In His Name Ministries.

Vertaal deur Chané Walker.