“Scaredy Cat”, deur Carolyn Warvel, is ’n kinderverhaal oor ’n leeuwelpie wat Daniël in die leeukuil ontmoet. God het die bekke van die honger leeus toegesluit toe Daniël in die leeukuil gegooi is, soos ons in Daniël hoofstuk 6 lees. Volgens die verhaal het die leeus verskrik weggehardloop, en al wat oorgebly het, was Daniël en die klein leeuwelpie. Terwyl Daniël met die bang leeuwelpie bevriend geraak het, het hy hom gevra waarom sy bynaam “Scaredy Cat” (Bangkat) was. Die leeuwelpie het geantwoord: “Omdat ek vir alles bang is. Ek is bang vir die donker, om alleen te wees, mense, ander leeus, muise, spinnekoppe, grond, dat die wolke op my sal val, om seer te kry, monsters, om te verdwaal, slange, en…” Ná ’n oomblik se stilte het die leeuwelpie, Bangkat, vir Daniël gevra waarom hy nie vir die groot leeus bang was nie. Daniël het geantwoord: “Omdat ek weet God is by my. Hy het my al voorheen gehelp, en ek het geweet Hy sou my nou ook help. Jy sien, God is my besondere Vriend.” “Wanneer ek bang of verward is, hou ek net op waarmee ek besig is en bid, en Hy vertroos my. Oor die jare het ek geleer om Hom te vertrou.”

Aangesien vrees so algemeen onder ons voorkom en ons so kan verlam, lyk dit na ’n goeie idee om meer daaroor uit te vind. Dit lyk vir my asof die meeste vrese ontstaan omdat ons nie werklik in die lewe leef nie, maar eerder in ons gedagtes. Dit handel altyd oor: “Wat gaan volgende gebeur?” En aangesien dit wat moontlik volgende kan gebeur, nog nie hier is nie, bestaan daardie “volgende” nie werklik nie. As die vrees dus gaan oor iets wat nie bestaan nie, is die vrees 100% denkbeeldig. EN — as ons iets vrees wat nie bestaan nie, kan ’n mens dit dalk as ’n vorm van waansin beskryf.

Kom ons praat oor hoe dit is om in die greep van vrees vasgevang te wees, en waarom ons sulke bangbroeke is terwyl God vir ons en al ons toekomsdae so ’n vaste fondament is. Vrees! Angs! Verskrikking! Die dinge wat snags in ons drome vreemde geluide maak; donker gange, swewende spookgestaltes van gesiglose, naamlose, ongegronde boosheid wat in ons gedagtes en verbeelding om ons hang, soos ’n dreigende, skynbaar onoorkombare vrees. Dit lyk asof daar iewers agter in mense se gedagtes iets rondhang wat ek die “angs vir môre” noem.

Alle goeie berading het ’n standaardantwoord vir mense wat “bang” is: Gee jou vrees iets waaraan jy kan vat. Moenie net toelaat dat dit daar bly hang nie — onbekend, naamloos, gesigloos en sonder enige werklike grondslag… Gee jou vrees iets waaraan jy kan vat. En daarmee bedoel ek nie die naam van ’n gees nie, maar eerder: Waarvoor is ons bang? Het jy ’n irrasionele, onredelike vrees wat plek in jou gedagtes inneem? Wees eerlik en gee jou vrees ’n naam.

Hoe minder belangrik dit word om op God te vertrou, hoe meer begin vrees en agterdog (waar agterdog die Ismael van onderskeidingsvermoë is) die oorhand kry. En ons weet dat vrees en agterdog ALTYD noue bondgenote is!

Baie mense gebruik agterdog as ’n vervalsing van ware onderskeidingsvermoë. Ware onderskeidingsvermoë is ’n Geesgeleide insig, die vermoë om tussen goed en kwaad, waarheid en dwaling te onderskei, en dit vloei voort uit ’n intieme verhouding met God. Agterdog word deur vrees gedryf, verwag die ergste, skryf negatiewe motiewe aan ander toe en spruit voort uit onsekerheid en wonde uit die verlede. Agterdog bring afsondering, veroordeling, skeidsmure en vrees voort, terwyl onderskeidingsvermoë helderheid en gesonde grense voortbring. Wanneer vertroue op God afneem, wend mense hulle vanself tot plaasvervangers wat deur vrees gedryf word. Agterdog vermom hom dan as geestelike insig, en omdat vrees en agterdog mekaar versterk, neem hulle maklik die oorhand.

Mense wat deur vrees oorheers word, is baie meer in hulle gedagtes as in die werklikheid gewortel. Trouens, agterdog is grootliks verantwoordelik vir vooroordeel. Vooroordeel is wanneer ons oordele vel of besluite namens iemand anders neem sonder om oor al die feite of die waarheid te beskik. Ons vel voortdurend waardeoordele op grond van ons persoonlike vooroordele, en dit alles is gewortel in vrees en ’n gebrek aan al die feite of die waarheid.

Hoe dikwels het ons nie genoeg inligting nie, en is ons gevolglik geneig om die “leë plekke in te vul” met “negatiewe aannames”? In plaas daarvan om vir onsself te sê dat ons nie genoeg inligting het nie, vul ons uit ongeduld die “leë plekke” in met wat ons “dink” MOONTLIK in ons toekoms kan gebeur. As ons dit gereeld genoeg doen, sal ons begin agterkom dat ons vastrapplek in vrees gewortel is en nie in geloof nie. Dit wat “MOONTLIK” kan gebeur, is denkbeeldig; dit bestaan nog nie. Wanneer daar in ons drome dinge is wat snags vreemde geluide maak, “vul ons die leë plekke in” met wat dit “kan wees”, en projekteer ons ons vrese vir monsters, spinnekoppe of iets verskrikliks op daardie leë plek waar ons nie weet wat dit is nie. Soms wonder ek of “vrees” nie dalk een aspek is van dit waarna daar in Psalm 91:6 verwys word wanneer dit praat van “…die pes wat in die donker wandel…” nie.

Vrees is ’n onverdraagsame, veeleisende en genadelose slawedrywer wat ons dwing om dinge te doen en op maniere op te tree wat ons nooit sou kies as ons vry was van sy meedoënlose stem wat ons aanhoudend in sy greep probeer lok nie. Dit verkondig gedurig met ’n klaende stem: “Nie genoeg nie”… nie genoeg liefde nie, nie genoeg geld nie, nie genoeg mag nie, nie genoeg geloof nie. Daar is eenvoudig nooit genoeg van enigiets vir enigiemand of enige situasie nie. Sonder vertroue in God begin ons maklik glo dat niemand ons liefhet nie, dat niemand ons wil hê nie en dat niemand ons nodig het nie. Ons word genadeloos voortgedryf deur ’n lewe wat aan ons opgedwing word, soos slawe op ’n slaweskip, uitgehonger, mishandel en vasgevang in die donker. Ek dink irrasionele vrees ondermyn stadig maar seker ons vertroue in onsself. En ek sou wed dat daar ook iets soos ’n “stille skaamte” daarmee gepaardgaan, omdat ons weet ons vrees is “irrasioneel”, maar tog steeds daardeur beheer word. Wanneer ons te lank aan volkome irrasionele vrese bly vasklou en dit nie verdwyn nie, verloor ons vertroue in ons eie denke. Ons vertroue in God verswak, en uiteindelik vertrou ons God nie meer nie en glo ons nie eens meer in onsself nie.

Word jy deur God gelei — OF — deur vrees gedryf?”

Markus 4:37–41: “En ’n groot stormwind het opgesteek, en die golwe het teen die skuit geslaan, sodat dit reeds vol water begin raak het. Maar Hy het agter in die skuit op ’n kussing gelê en slaap. Hulle maak Hom toe wakker en sê vir Hom: ‘Meester, gee U dan nie om dat ons vergaan nie?’ Ons gaan hier sterf! Gee U dan glad nie om nie!!?? Toe staan Hy op, bestraf die wind en sê vir die see: ‘Swyg, wees stil!’ En die wind het gaan lê, en daar het ’n groot stilte gekom. Maar Hy sê vir hulle: ‘Waarom is julle so bang? Hoe is dit dat julle geen geloof het nie?’ En vers 41: ‘En hulle is met groot vrees vervul en het vir mekaar gesê: Wie is Hy tog, dat selfs die wind en die see Hom gehoorsaam!’”

Die vrees wat deur Jesus bestraf was, was die vrees wat die dissipels self in hulle gedagtes geskep het toe hulle hulle voorgestel het hoe die skuit sink en hulle in die dieptes verdrink. Die gedagtes wat hulle in hul binneste bly herhaal het, het op sigself vir hulle ’n traumatiese ervaring geword. Dit het nog nie gebeur nie, en daarom was hulle bang vir iets wat slegs in hulle verbeelding bestaan het. Dit was wel ’n moontlikheid, maar steeds was dit vrees vir iets wat “MOONTLIK” kon gebeur. Die ander soort “vrees” waarvan vers 41 praat, was anders, hoewel dit ook as “vrees” vertaal is. Dit kom van die Griekse woord waarvan ons die Engelse woord “phobia” kry. ’n “Fobie” is ’n “irrasionele vrees, afgryse of weersin, soos paniekagtige vrees of verskrikking”. Dit het ’n algemene woord vir “vrees” geword deur die gedagte van “paniek wat met skrik gepaardgaan”.

Ons as die Amerikaanse samelewing word vandag tot ’n groot mate, in ’n geweldige mate, deur vrees gedryf. Die Here stel nie bloot voor dat ons nie bang moet wees nie; Hy beveel ons: “Moenie bang wees nie! Moenie vrees nie!” 68 keer: “Moenie vrees nie, want EK IS met jou”, “Moenie vrees nie, vrede vir jou”, “Moenie vrees nie, want Ek het jou gebede gehoor”, “Moenie vrees nie, want EK IS op hierdie plek”, “Moenie vrees of moedeloos word nie”, ensovoorts, ensovoorts. En tog laat ons ons so verskriklik deur vrees dryf.

Ek het 21 bladsye met meer as 500 erkende, gedokumenteerde vrese wat oordrewe, onlogies en soms onverklaarbaar is, en waarmee Amerikaners vandag, op hierdie oomblik, geteister word. Dit word fobies genoem. Die tien algemeenstes is: vrees vir die donker, hoogtevrees, vrees vir oop ruimtes, vrees vir geslote ruimtes, vrees vir spinnekoppe, vrees vir skerp voorwerpe, vrees vir kieme, vrees vir siektes, vrees vir slange, en dan die ongelooflikste een van almal …

Vrees vir die getal 13. Triskaidekafobie … hierdie fobie is so wydverspreid in die Westerse samelewing dat dit selfs ’n hele moderne kultuur beïnvloed het. Hoë geboue het gewoonlik nie ’n 13de verdieping nie, baie vliegtuie het nie ’n 13de ry nie, en mense weier dikwels om ’n huis te koop as die straatadres die getal 13 bevat. Ons sien ook nie dikwels ’n 13de Laan of 13de Straat nie, en ’n pad of hoofweg met die nommer 13 is maar selde te vinde.

Hoewel hulle nie onder die tien algemeenste fobies tel nie, is daar veral vier wat beslis onder die top 20 val. Atichifobie (Atychiphobia), die vrees om te misluk of verkeerd te wees — iets wat ongelooflik wydverspreid in ons samelewing voorkom. Sosiale fobie (Socialphobia), die vrees dat ander jou in sosiale situasies negatief sal beoordeel. Sedatefobie (Sedatephobia), die vrees vir stilte. En Ymofobie (Ymophobia), die vrees om van ander te verskil of teenstand te bied, sodat ’n mens maar saam met die stroom gaan om die vrede te bewaar, uit vrees dat ander jou nie sal aanvaar of van jou sal hou nie. Dan is daar mense wat vir ons raad gee soos: “Kyk jou vrees net in die oë,” maar dit help eenvoudig nie. Hoe maklik word dit nie gesê nie! Tegnies gesproke is dit goeie raad, maar in die praktyk maak dit ons ervaring sommer net af asof dit niks is nie. Ons staan nie net voor die dinge waarvoor ons bang is nie; ons moet ook jare se gebroke vertroue in onsself in die gesig staar, asook dit wat ek die “stille hartseer” noem — die hartseer van ’n lewe wat al hoe meer ingeperk geraak het deur iets waarvan ons gesê is dat dit ons nie behoort te pla nie. En tog is dit daar: vrees wat ongemerk, stilletjies en al sluipende deur ons gedagtes kruip.

As ons op God vertrou en al ons bekommernisse op Hom werp, sal hoop opnuut in ons harte opwel, en deur daardie hoop sal ons in geloof vorentoe tree. In die stilte van die regverdiges, terwyl ons op die Here wag, is daar hoop! Hoop en Geloof!

Geloof is die teenoorgestelde van vrees. Hoop baan die weg vir geloof. Wanneer ons geloof vind, kan ons glo dat hoop eerste daar was. Ons vrese gaan grootliks oor wat môre moontlik kan gebeur, maar iewers, diep, diep in ons gedagtes, dryf vrees ons om voortdurend met die knaende gevoel rond te loop dat iets verkeerd is. Ons kan nie presies ons vinger daarop lê nie, maar ons voel net dat iets, eenvoudig nie reg is nie … en tog weet ons nie wat dit is nie.

Hoop laat ’n visie van verandering en vernuwing in ons ontstaan, en ons het meer “verandering” nodig om werklik “verander” te word. Hoop is die verwagting dat ons sal groei en oorwin, en elke gelowige in Christus koester op die een of ander manier die verwagting om iemand te word wat groei en oorwin! Hoop moet iets hê waarop dit gerig is, en dit waarop hoop gerig is, is verwagting. Hoop is ’n karaktereienskap van die regverdiges. Hulle leef met ’n gesindheid van afwagting en die verwagting dat iets sal gebeur wat die visie van verandering en vernuwing verder sal verwesenlik. Ons hoop berus op God se getrouheid en spruit voort uit ons vertroue in Hom, wanneer ons onthou wat Hy reeds gedoen het. Hoop laat ons, ons koppe oplig, terwyl wanhoop ons koppe laat sak. Hierdie hoop gee ons die krag om deur beproewings te volhard en verander struikelblokke in trappies op pad na die vervulling van die visie van verandering en vernuwing wat God voorberei het vir dié wat op Hom vertrou.

Ek praat hier van die vrees vir môre, of vir volgende week, volgende maand of volgende jaar, en hoe ons vandag op God moet vertrou wanneer ons aan môre dink. Vir baie mense lyk die toekoms soos ’n dreigende onheil, al het môre nog nie aangebreek nie en bestaan dit vir eers net in ons verbeelding. Dit lyk asof mense so maklik vergeet van al die goeie dinge wat moontlik kan gebeur. Die Here sê ons moet op Hom vertrou, nie op môre nie.

Matthéüs 6:34: “Kwel julle dus nie oor môre nie, want môre sal hom oor sy eie dinge kwel. Elke dag het genoeg aan sy eie kwaad.” 2 Timótheüs 1:7: “Want God het ons nie ’n gees van vreesagtigheid gegee nie, maar van krag en liefde en selfbeheersing.”

Génesis 32:11–12: “Red my tog uit die hand van my broer, uit die hand van Esau, want ek is bang vir hom, dat hy sal kom en my aanval, die moeder saam met die kinders. Maar U het gesê: Ek sal sekerlik aan jou goed doen en jou nageslag maak soos die sand van die see, wat vanweë die menigte nie getel kan word nie.”

Jakob was bang vir wat Esau “MOONTLIK” aan hom kon doen, toe hy gesê het: “…ingeval hy kom en my aanval…” Hy het ook teruggedink aan God se belofte oor wat Hy “SAL” doen. Sowel die vrees as die belofte het oor die toekoms gegaan. Jakob het lank bly vlug omdat hy hom laat lei het deur wat “MOONTLIK” kon gebeur, eerder as deur wat God gesê het “SAL” gebeur. Deur vrees gedryf teenoor deur God gelei. Daar is nog ’n goeie onderwerp vir bespreking. Eers toe Jakob opgehou het om op sy eie krag staat te maak en hom aan God se wil oorgegee het, het hy ware verandering beleef en Israel geword — iemand wat deur Goddelike krag oorwin, eerder as deur menslike inspanning.

Die omstandighede het vrees laat ontstaan oor wat “MOONTLIK” kon gebeur, maar God het ’n belofte gegee oor wat “SAL” gebeur. Albei het betrekking op toekomstige gebeure gehad. !MAAR!, in God se hart was Sy belofte reeds ’n werklikheid, en omdat God nie lieg nie, was Sy belofte ’n sekerheid, nie bloot ’n moontlikheid nie. God se belofte was sekerder as môre! Selfs waar dinge nog glad nie bestaan nie, bly God se belofte vasstaan! Hierdie onwankelbare waarheid gee ons die krag om, soos Jakob, op te hou vlug uit vrees vir wat moontlik kan gebeur en eerder te rus in wat God reeds bepaal het sal gebeur.

Wanneer ons aan God twyfel, projekteer ons die moontlike herhaling van ons ervarings uit die verlede op Sy beloftes. Byvoorbeeld: In die verlede het mense ons teleurgestel, en al die nare omstandighede wat daarop gevolg het, is in ons gedagtes vasgelê as dinge wat moontlik weer in die toekoms kan gebeur. Mense verbreek hulle beloftes, maar God doen dit nie. Wanneer God vir ons beloftes oor ons toekoms gee, laat ons toe dat vrees ons beïnvloed om ons ervarings met mense op God te projekteer. Dit is dan geen wonder dat ons ons vrese so maklik glo nie. Ons weet nie wat môre gaan gebeur nie, want môre het nog nie aangebreek nie. Daarom is môre soos ’n groot leë ruimte wat ons self probeer vul. Daar is niks verkeerd daarmee om daardie leë ruimte versigtig en met wysheid in te vul nie, tensy ons … ons verwagtinge van God begin invul volgens ons ervarings met mense uit die verlede. Gevolglik dryf vrees en angs ons dikwels tot stilswye. Vul eerder die onbekende van môre met God se getrouheid. Dan maak die stilte wat vrees bring, plek vir die stem van hoop, en kan ons, soos Jakob, rus in Hom wat Sy beloftes altyd nakom en nooit faal nie.

Wat dryf ons om stil te bly, selfs tot op die punt waar ons bewustelik, maar sonder om aktief op te tree, deelneem aan dinge wat ons weet verkeerd is? Stilte is dalk goud werd, maar dit is nie altyd die regte keuse nie.

Ons bly stil wanneer die vyand dreig om ons verlede aan die lig te bring. Ons bly stil uit vrees vir verwerping, vervolging, om uitgesluit of gering geskat te word. Ons bly dikwels stil om ons eie gedrag te regverdig deur na iemand anders se gedrag te verwys. Ons bly stil wanneer woorde op die punt staan om uitgespreek te word wat eerder onuitgesproke behoort te bly.

Daar is tye wanneer dit goed is om self die onbekende in te vul, en ek glo dit is ’n proses wat die Here aan ons gegee het as deel van ons vermoë om besluite te neem. Ons oorweeg verskillende “wat as”-scenario’s om te bepaal watter pad die beste is om te volg, en ons gebruik ons ervarings uit die verlede om te besluit hoe ons in die toekoms sake gaan doen … dit is wysheid.

!MAAR!, en te midde van dit alles is daar ’n geweldige groot “Maar God…” Wanneer God midde-in ons omstandighede ingryp en ’n woord spreek en ’n belofte gee, weeg Sy Woord swaarder as al ons ervaringe en omstandighede. En dit verstom my eenvoudig, want my manier van besluite neem is so gewoond daaraan om dinge te hanteer soos ek geleer is, volgens die wêreld se manier van doen. Ons kan deur die wêreld geleer en gevorm word, of deur genade geleer en gevorm word. Daarom moet ek vra: Wie is jou leermeester?

Ek het nog nooit iemand ontmoet wat die verlede vrees nie, behalwe dié wat bang is dat die dinge wat hulle in die verlede gedoen het, hulle sal inhaal en hulle toekoms sal bepaal. Dit gaan dus STEEDS oor die toekoms, wat nog nie aangebreek het nie. … Hier is drie feite oor môre: 1) Dit bestaan nog nie, 2) môre sal aanbreek, 3) God se belofte van vandag is môre se waarheid, al het môre nog nie aangebreek nie.

Niks van môre bestaan nog nie, behalwe God se belofte, wat sekerder is as môre self. Selfs al weet jy nie waarheen jy op pad is nie, is die Here jou reeds vooruit en wag Hy daar vir jou.

Vriende, vrees hoef nie ons lewens te beheer nie. Vrees het baie gesigte, maar met die Here se hulp kan ons leer om op Hom te vertrou en uit die greep van vrees los te breek. Ek sou wed dat die meeste van ons nog nie eens begin besef het hoeveel van ons gedagtes, opinies en keuses deur angstige gevoelens of denkbeeldige situasies beheer word wat ons daarvan weerhou om op God te vertrou nie. Agterdog, angs en twyfel kan ons lewens só teister dat ons voortdurend bekommerd is oor ons welstand, ons werk en finansies, of selfs die jare wat ons nog oor het om te leef … wat as, wat as, wat as? Die woorde “wat as” hou ons vasgevang in ’n eindelose kringloop van bespiegelings wat deur vrees gedryf word. Ons vul die onbekende van môre met angstige verwagtinge van hoe mense ons kan teleurstel, eerder as met God se getrouheid wat Hy reeds bewys het, totdat die stem van hoop stil word.

Wanneer ons voortdurend in vrees en angs leef, berus ons uiteindelik maar in ’n lewe wat soos ’n lang, somber stroom lou, grys water verbyvloei, deurdrenk van oormatige besorgdheid en angstige bekommernis. Dink ’n bietjie! Is die vrese wat jou voete onder jou uitslaan, werklik? Ons hoef nie so bang te wees dat vrees ons heeltemal verlam nie. Wat daarvan as ons begin om met klein treetjies moed aan die dag te lê en só geleidelik ’n patroon van sukses opbou? Ons kan ons grense stelselmatig verskuif en die terrein waarop ons met moed leef, uitbrei, terwyl ons die vrese wat ons gevange hou en ons wantroue in God al verder terugdryf. Elke klein tree van vertroue word ’n getuienis van God se getrouheid, wat die eindelose “wat asse” stilmaak en die greep van vrees vervang met ’n stille sekerheid in Sy beloftes.

“Het Ek jou nie beveel nie? Wees sterk en vol moed. Moenie bang wees of moedeloos word nie, want die Here jou God is by jou oral waar jy gaan.” — Josua 1:9

Baie keer ontstaan ons vrese omdat ons laste dra wat nie ons s’n is om te dra nie, en onder ’n juk leef wat nie ons s’n is om op ons te neem nie. Jesus het gesê dat Sy las lig en Sy juk sag is, en ek glo die teenoorgestelde is ook waar: dat ALLE ander jukke swaar is en alle ander laste te swaar om te dra. Om uit vrees op omstandighede te reageer, kan eintlik ’n gewoonte word, en so dikwels besef ons eers wanneer ons die punt van paniek bereik dat ons weer eens toegegee het aan daardie knaende gevoel dat iets slegs gaan gebeur.

Deuteronómium 3:22: “Julle moet nie vir hulle bang wees nie, want die HERE julle God, Hy is dit wat vir julle stry.” God gee aan hulle ’n belofte oor hulle toekoms, en Sy belofte is so seker asof dit reeds vervul is, selfs wanneer dit wat Hy belowe het, nog nie gebeur het nie. Josua 1:9: “Het Ek jou nie beveel nie? Wees sterk en vol moed; wees nie bevrees of verskrik nie, want die HERE jou God is met jou, oral waar jy heengaan.” Het jy geweet dat die Hebreeuse uitdrukking “moenie verskrik wees nie” die gedagte oordra dat ons nie deur ons omstandighede oorweldig moet word nie? Ek sou dit só beskryf: “Moenie heeltemal ineenstort wanneer jy voor moeilike omstandighede te staan kom en jouself skreeuend en huilend op die grond neergooi nie.” God se belofte van wat “SAL WEES”, weeg swaarder as die vrees vir wat “MOONTLIK KAN WEES”. … Die Here belowe dat Hy in al ons toekomstige dae by ons sal wees. Dink ’n bietjie daaroor na.

Te midde van vrees gee die Here vir ons ’n “Maar God…” wat swaarder weeg as al die moontlike verskrikkinge wat môre mag inhou. Ek is mal daaroor wanneer die Bybel sê: “Maar God.”

“Maar” beteken: “inteendeel” of: “behalwe vir die feit dat”. Die wêreld vertel ons een ding, en dan kom daar ’n “Maar God” wat die teendeel sê. Die duiwel probeer ons in een rigting oortuig, en dan kom daar ’n “Maar God” wat ons die waarheid vertel, ’n waarheid wat lynreg staan teenoor wat die wêreld of die duiwel sê.

Laat ons nie bang wees vir denkbeeldige agtervolgers wat ons dalk skade kan aandoen nie, en ook nie vir skrikwekkende dinge wat ons in ons verbeelding uitdink en wat ons snags bekruip en agtervolg nie. Matteus 28:18–20: “Jesus het nader gekom en met hulle gepraat en gesê: Aan My is alle mag gegee in die hemel en op aarde. Ek stuur julle uit om al die nasies te onderrig en hulle te doop in die Naam van die Vader en die Seun en die Heilige Gees. Leef deur julle woorde en dade as ’n voorbeeld, en leer hulle om met hulle hele wese — in alles wat hulle doen, dink en voel — alles te onderhou wat Ek julle beveel het. En neem dit ter harte, hoor wat Ek vir julle sê: Ek is altyd by julle, tot aan die voleinding van die wêreld. Amen.”

Daar is niks om te vrees nie, behalwe vrees self, en as God vir ons is, wie kan teen ons wees? Ek is beslis nie ’n bangbroek nie. En jy?

Moenie vrees nie, vriende! As jy Jesus ken, het jy ’n “Maar God” te midde van jou omstandighede, en God se belofte is sekerder as môre self!

Efésiërs 2:3–4 sê dat ons eens kinders van die toorn was, “maar God” het ons saam met Christus lewend gemaak. In Psalm 73:26 staan daar: “Al beswyk my vlees en my hart — maar God is die rots van my hart en my deel tot in ewigheid.” Baie mense dwaal rond in wanhoop, “maar God het ons tot vrede geroep.”

Onthou die woorde van Jesus in Lukas 12:32 terwyl jy hierdie week jou pad stap: “Moenie vrees nie, klein kuddetjie, want julle Vader het ’n welbehae daarin gehad om aan julle die koninkryk te gee.” Tot volgende keer, wees sterk en vol moed!

 

Vertaal deur Chané de Clercq Walker