Calvin Coolidge het gesê:
“Niks in die wêreld kan die plek van volharding inneem nie. Talent sal dit nie doen nie; niks is meer algemeen as onsuksesvolle mense met talent nie. Begaafdheid sal dit nie doen nie; onvergenoegde begaafdheid, is byna ’n spreekwoord. Opleiding sal dit nie doen nie; die wêreld is vol opgevoede mislukkings.”
Wanneer ons die term “Hou aan” gebruik, soos dit in Filippense 3:12 gebruik word, beteken dit om ywerig te wees en aan te hou aanhou — moenie stop nie, moenie afdwaal nie, bly gefokus en beweeg reguit vorentoe. Volharding het al gevegte gewen; dit was ’n onmiskenbare hulpmiddel in alles van die herstel van huwelike tot wetenskaplike ontdekkings, tot die oorwinning oor dwelm- en alkoholverslawing. Ek het vroeër byna geen volharding gehad nie; ek kon skaars enigiets klaarmaak, en ek het gewonder hoekom my lewe so rigtingloos gevoel het. ’n Ouer man het eenkeer vir my gesê: “Volharding is nie bloot hardkoppigheid nie — dit is geloof wat in die vuur van vertraging verfyn word.” Ugh! Die “vuur van vertraging” beteken ’n langdurige, intens moeilike tydperk van wag, waar ons doelbewus vertraag word in die vervulling van ’n belofte, droom of deurbraak. Ons het volharding nodig. Ek dink dit is iets wat aangeleer word, veral in hierdie wêreld van kitsbevrediging waarin ons tans leef. In die lig daarvan dat ons wil hê wat ons wil hê, wanneer ons dit wil hê, en hoe ons dit wil hê, klink die idee van ’n “vuur van vertraging” eenvoudig verskriklik.
Galasiërs 6:9:
“Laat ons nie moeg word om goed te doen nie, want op die regte tyd sal ons oes as ons nie moed opgee nie.”
Volharding. Die Griekse woord vir “bly” (abide) kom 127 keer in die Nuwe Testament voor, en 35 keer in sy verskillende vorme net in die Evangelie van Johannes. ’n Belangrike kernbegrip van “bly” is volharding — om aan te hou, te vertoef, en voort te gaan. As ’n mens in ag neem hoe dikwels die Here hierdie woord in die Skrif gebruik, besef ek dat Hy volharding as iets belangriks beskou wat ons moet leer en inoefen.
“Cave bestiam”, Latyn vir “pasop vir die dier”. Een van Satan se gunsteling dinge om te doen, is om ons te probeer kry om op te gee! God sê egter vir ons om te volhard, aan te hou, voort te gaan en klaar te maak. Laat ek daardie vier weer sê: volhard, aanhou, voortgaan en klaarmaak.
Volharding is een van God se meer subtiele eienskappe, maar nietemin ’n eienskap van die Here. Ons moet besef dat, as God nie volhardend was nie en nie Sy volharding met ons gedeel het nie, ons maklik sou swig voor die wêreld en vinnig sou kapituleer in die golf van duisternis en karakterverval wat daagliks — indien nie uurliks nie — oor die wêreld rondom ons spoel. Die kwaad mag volhardend wees, maar God is nog meer onverbiddelik in Sy soeke na ons as wat ons verbeelding kan begryp.
Volharding. Die Here het ons nagestreef met Sy blywende, ewigdurende liefde. Hy volhard in Sy onophoudelike uitreik en soek na dié wat aan Hom behoort, om ons huis toe te bring na Homself. Dink vir ’n oomblik daaroor na: is jy ’n volhardende persoon — en op watter manier is jy volhardend?
Ek wil ’n storie oorvertel, ’n hartseer storie, van iemand wat ek by ’n ouetehuis ontmoet het. Ek sal haar Gladys noem. Toe ’n vriend en ek haar kamer vir die eerste keer binnegegaan het om haar te besoek, het sy op haar bed gelê, bedek met ’n netjiese, vars gestrykte laken en ’n dun, verbleikte kombers, terwyl sy na die muur gestaar het. Sy was vel en been, met fyn grys hare wat styf oor en agter haar kop getrek was, verweerde gelaatstrekke, en sy was bleek — byna deurskynend bleek. Haar vel was so dun dat ’n mens die are net onder die oppervlak kon sien. Sy was so broos en stil dat ons gedink het sy is dood, was dit nie vir die flou op- en afbeweeg van haar borskas nie — skaars waarneembaar, net sigbaar as ons stil gestaan en ’n oomblik lank gekyk het. Met ingehoue asem en intense fokus het ons vir ’n oomblik gewag, in die hoop dat sy haar kop sou draai en met ons sou praat. Toe dit nie gebeur nie, het ek vorentoe gestap en gevra hoe dit vandag met haar gaan. In ’n stem so dun soos die geritsel van droë blare, terwyl sy steeds na die muur gestaar het, het sy geantwoord dat sy net daar lê en wag om te sterf; sy is moeg om in hierdie wêreld te wees en is klaar met asemhaal. Uiteindelik het sy stadig haar kop gedraai om na ons te kyk en, met baie dun, bleek lippe, vir ons gesê sy verstaan nie hoekom sy nog leef nie. Met verwarring in haar stem het sy aangehou en gesê haar hart hou net aan klop en klop, en sy het besluit om bloot te wag totdat dit ophou. So het sy dan elke dag, die hele dag, elke week, gewag.
Die volgende week het ons teruggekom, en daar was Gladys, wat in haar bed gelê het, byna presies soos sy was die eerste keer toe ons haar ontmoet het. Ek sê jou, dit het gelyk asof sy nie ’n duim beweeg het sedert die laaste keer toe ons haar gesien het nie. Haar hande was oor haar bors gevou bo-op die laken en kombers, haar vel dun soos nat papier, en haar oë was toe. Ek het sag met haar gepraat, net ’n bietjie harder as ’n fluistering, en gevra of sy wakker was. Met haar oë steeds toe, het sy gesê: “Ja.” Ek het vir haar gesê dit is ’n pragtige dag, dit is warm, en die blomme blom oral—en toe het ek haar gevra hoekom haar oë toe is. Sy het gesê sy is moeg daarvoor om na die lug en die blomme en die bome te kyk, moeg daarvoor om na mure en mense te kyk, en dat sy eenvoudig nie meer enigiets daarvan wil sien nie. Sy het daarop aangedring dat sy steeds wag om te sterf.
Ongeveer ’n maand later het Gladys inderdaad gesterf. Sy het gesterf omdat sy ingegee het—sy wou só graag nie meer hier wees nie dat haar liggaam eenvoudig opgegee het. Dit het haar meer as twee jaar geneem om haarself tot die dood te dryf, maar dit het gelyk asof sy uiteindelik haar doel bereik het.
Ongelukkig het ons later uitgevind dat iemand twee jaar tevore aan Gladys geprofeteer het dat sy net nog ’n paar jaar oor het en dat God haar huis toe sou neem. In die lig van daardie dwase en wrede profesie—gerig aan ’n gesonde vrou met kinders en kleinkinders—het Gladys besluit dat, as dit dan só moes wees, sy maar net sou gaan lê en wag. Sy het vir meer as twee jaar gewag, elke dag ’n bietjie meer ingegee, totdat sy op ’n dag inderdaad die land van die lewendes verlaat het.
Gladys was ’n goeie voorbeeld van wat met ons gebeur wanneer ons ophou volhard in die Here, in die lewe, liefde, goedheid, hoop, vrede, of enige ander goeie ding wat God in ons lewens gesaai het. Nadat ek Gladys ontmoet het, het ek besef dit is waar: enigeen van ons kan, as ons dit toelaat, só hartseer word, só berus daarin om op te hou asemhaal, dat ons uiteindelik ophou. Maar God het ’n ander plan. Ná daardie verskriklike verhaal verkies ek veel eerder ’n “positiewe perspektief van volharding.” Daardie frase het ’n mooi ritme, nè? “Positiewe perspektief van volharding.”
Volharding—wat is dit? Hier is ’n deel van wat ek tot dusver daaroor verstaan: dit is die vermoë om aan te hou doen wat reg is, ongeag hoe jy voel. Met ander woorde, ons druk deur selfs wanneer ons voel ons wil ophou, selfs wanneer ons dink ons het goeie rede om op te hou. As God nie gesê het jy moet ophou met wat jy doen nie, dan staan ons op ons pos, soos die soldate wat ons is. Om vas te staan tot die einde is nie ’n manier om gered te word nie, maar dit is die bewys dat ’n mens werklik aan Jesus toegewy is. Weereens: volharding is nie ’n middel om verlossing te verdien nie; dit is die neweproduk van ’n lewe wat opreg toegewy is.
Joyce Meyer het gesê: “Gewoonlik moet ek die regte ding doen, met die regte gesindheid, vir ’n lang tyd voordat ek begin om die regte resultate te sien—dít is volharding.” Ek glo sy was reg. In my eie ervaring, al is dit beperk, het ek ook besef dat ek mense dikwels vir ’n lang tyd reg moet behandel voordat hulle my op dieselfde manier begin behandel. Nie altyd nie, maar oor die algemeen, die meeste van die tyd. Die sleutelwoorde hier is: volhard daarin om mense reg te behandel.
Dit beteken dat selfs wanneer hulle ons nie goed behandel nie, ons niemand met ‘kwaad met kwaad’ moet vergeld nie, maar doelbewus kies om te doen wat eerbaar is in die oë van almal. Beskou dit as ’n daad van goedhartigheid. Beskou dit as ’n vorm daarvan om jou brood met die armes te deel, soos in Jesaja 58:7. Net soos God goed is vir ons en volhard om ons lief te hê, moet ons soos Hy wees.
Net soos natuurlike saad uiteindelik wortel skiet en die begin van ’n plant deur die grond breek, sal ons ook deurbrake sien as ons aanhou om die regte ding te doen—ongeag wat ander doen. Weereens, die woorde wat bly vassit, is: “hou aan om die regte ding te doen”—volhard.
Net ’n terloopse vraag: wat is jou idee van ’n “deurbraak”? Wees eerlik— absoluut eerlik. Mense gee dikwels heeltemal te maklik op. Wanneer hul gevoelens hulle in die steek laat, gee hulle self ook op. Daar is iets wat ek noem “die gees van Eeyore”, wat presies klink soos Eeyore uit Winnie the Pooh. Eeyore se houding sê: “Wat maak dit saak? Niemand gee tog om nie.” Of: “Dis reg so. Ek sal leer om daarsonder te leef.” Of: “Natuurlik. Ek kan maar net sowel huis toe gaan.” Of: “Nee wat, ek het net eensaam geraak omdat ek so gewild is. Ek het gedink dis beter om maar die vervelige ou ek te wees as om iets te probeer wees wat ek nie is nie. Ek hoop jy’s nie te teleurgesteld nie.”
Wanneer ons opgee, of ophou volhard, is wanhoop en moedeloosheid net ’n asem weg. Laat ek ons almal bemoedig: as jy onder druk voel om op te gee en jou rug te draai teen jou vriende, of selfs teen Christus—moet dit nie doen nie.
Onthou die voordele van vasstaan, en hou aan leef vir Christus. Volhard.
Matteus 10:22 sê: “En julle sal deur almal gehaat word deur My Naam te verheerlik; maar wie tot die einde volhard, sal gered word.” Jy kan ook kyk na Lukas 18:1-8, Jakobus 1:12 en Romeine 5:3-4. God praat baie oor deursettingsvermoë en volharding.
Volharding beteken om aan te hou, en dit beteken nie om net aan te hou om gered te word of om net te kry wat ons wil hê nie. Dit beteken om vol te hou in ons strewe om Jesus vas te gryp, ons Lewe, die Liefhebber van ons siele. Hy alleen is die bron en fokus van ons volharding! Ten volle. Sulke volharding eer God se soewereiniteit en verander die een wat wag. Volharding vervang trots—of die gedagte: “Ek verdien nou ’n antwoord”—verdiep ons desperate hunkering na God self, eerder as net om van God te kry wat ons wil hê, en vorm karakter wat die uiteindelike seën kan dra sonder om daardeur gekniehalter te word.
Net omdat ons opgee, beteken nie dat ons ’n mislukking is nie. Nee. Dit mag vir ons lyk of ons misluk het, maar dit is net mislukking soos ons dit meet. God sien dit nie so nie. Daar is ’n tyd om vasberade aan te hou, net soos daar ’n tyd is om los te laat en jou voete in ’n ander rigting te draai.
Verskeie jare gelede het twee ander mans en ek ’n mannevergadering gehad wat ons die “20/20 Mannegroep” genoem het. Ons het vir ’n jaar volhard, en aan die einde van daardie jaar het ons gevoel die Here wys ons om ons pogings te heroorweeg. In ons gebed en herbeoordeling het ons dit so ervaar dat die Here ons aanmoedig om ons vergaderings te staak. Eerlik gesê, ek wou nie regtig nie, want ek het van die idee van die “20/20 Mannegroep” gehou, maar ek weet ook dit is beter om die Here te volg as om aan iets vas te hou waarvan Hy reeds weggegaan het. So, ons het dit gestaak, en dit het bewys dat dit die regte ding was. Maak dit van ons ‘n mislukking? Absoluut nie. Wanneer om op te hou om iets na te streef, is ’n goeie vraag, want daar is inderdaad tye om ’n rigting te verander wat ons voorheen as die wil van die Here geken het. As God van rigting verander, moet ons saam met God beweeg, en nie koppig vasbyt aan ’n ou paradigma nie.
Greg Herrick het geskryf: “Koppige geloof is nie dieselfde as volhardende liefde nie.” Net omdat iemand se ou-ou-ouers kerk gehou het soos hulle dit gedoen het, as God vra dat ons ons manier van doen verander, vir die Hemel seën, verander net. Toe die ou-ou-ouers die kerk begin het, was dit ’n wonderlike idee. Maar mense het verander, kultuur het verander, ideale het verander, en ons moet nie so koppig wees dat ons nie kan verander wanneer God alreeds ’n nuwe pad ingeslaan het nie. As ons nie wil verander nie, kan wat eens ’n groot seën was maklik ’n beperking word wat so versmorend is dat ons skaars kan asemhaal. Die evangelieboodskap bly natuurlik dieselfde, maar hoe ons dit uitleef, kan lei daartoe dat die Here ons na ’n hoër plek roep. As ons saam met die Here beweeg, sal ons nie net groei nie, maar ook floreer. Volhard in die strewe na Jesus, nie in ’n paradigma wat jy net hou nie, of met metodes waarmee jy gemaklik is, of ’n melancholiese idee van “soos ons dit vroeër gedoen het nie.” Ek glo die frase “Ons het dit nog nooit so gedoen nie” het baie bedienings keer op keer daarvan weerhou om te bly floreer.
Hier is ’n interessante voorbeeld van volharding en verandering: Het jy al ooit van ’n maatskappy genaamd “Traf-O-Data” gehoor? Nee? Ek ook nie destyds nie. Maar hoe lyk dit met Microsoft? O ja, daar het ons almal al van gehoor. Soos dit uitwerk, is albei maatskappye deur Bill Gates en Paul Allen begin. Traf-O-Data was die eerste maatskappy wat hulle in 1972 begin het. Gates en Allen het dit vir ’n paar jaar bestuur voordat hulle opgegee het. Hulle het hul oorspronklike idee laat vaar. Maar as hulle nie opgegee het by Traf-O-Data nie, sou daar dalk nooit Microsoft gewees het nie. En ek moet sê, hulle het baie beter gevaar met Microsoft as met hul oorspronklike idee.
Hoe weet ons dus wanneer om deur te druk en wanneer om los te laat en God se leiding na ’n nuwe ding te volg? Hier is ’n paar vrae om te help met die heroorweging van aksies: Is jou plan nog steeds reg? En hoe kan jy dit weet? Ons moet eerlik wees daaroor. As dit nie reg is nie, pas die plan aan. Wag op God om dit te bevestig, en ja, die Here bevestig sy Woord onwrikbaar. Is jou doel nog steeds reg? Wat is jou bewyse? Wees eerlik. As dit nie reg is nie, pas jou doel aan of laat dit vaar. Daar is geen eer daarin om aan iets vas te hou as God reeds ’n nuwe pad ingeslaan het nie. Luister goed hier: volharding is nie koppigheid nie.
Ek is my eie beste voorbeeld van koppigheid, iets wat ek dikwels met volharding verwar het. Om dinge te laat vaar, was moeilik vir my. Ek het altyd geglo dat ons nooit moet opgee nie, wanneer ek op iets besluit het, ek dit tot die bitter einde moes vashou. Ek het gedink die enigste ding wat erger is as om te sterf, is om op te gee. Jy weet, die ou gesegde van die kaptein wat saam met die skip moet ondergaan, ensovoorts. Ek het dikwels gevoel ek is ’n mislukking as ek opgegee het en my projek nie nog stywer vasgegryp het in ’n poging om dit “te laat werk” nie, om dit uit te knyp totdat dit werk. Dit was vir my moeilik om die verskil tussen volharding en koppigheid te leer. Weereens, as God van rigting verander, moet ons saam met God beweeg, en nie koppig vasbyt aan ’n ou paradigma nie.
Romeine 14:19 sê:
“Laat ons dan die dinge nastreef wat vrede bevorder en die dinge wat vir mekaar opbouend is.”
Volhard daarin om vas te hou aan dit wat vrede bring en die liggaam van Christus opbou. Dit is baie duidelik en reguit.
Kolossense 1:23 sê:
“as julle ten minste gegrond en vas bly in die geloof en julle nie laat afdwaal van die hoop van die evangelie nie, wat julle gehoor het en wat verkondig is in die ganse mensdom onder die hemel, waarvan ek, Paulus, ’n dienaar geword het.”
Ons moet volhard in ons geloof, volhard om gevestig en standvastig te wees, en nie beweeg te word van die hoop wat vir ons in die evangelie gehou word nie.
1 Korintiërs 14:1 sê:
“Hardloop agter liefde aan en wees ywerig vir die gawes van die Gees, maar veral om te profeteer.”
Streef na liefde en begeer die gawes van die Gees, maar veral die gawes waarmee julle kan profeteer. Volhard in die strewe na Jesus, nie net in wat gemaklik of gewoond is nie, maar in alles wat Hom eer en verheerlik.
Dit beteken duidelik dat ons moet volhard totdat ons die liefde begryp — dat ons moet aanhou streef na die geestelike gawes wat God vir ons het, veral profesie. En moenie dat die woord “profesie” jou afskrik nie. Ek dink ons haak baie keer vas by ’n enkele woord en mis dan die werklike inhoud. Dit gaan nie daaroor om vreemde of onbybelse leerstellings te aanvaar nie. Wat ek eenvoudig sê, is: moenie vaskyk teen ’n woord soos “profesie” net omdat dit buite jou verwysingsraamwerk val nie. Volhard om te verstaan wat God bedoel. En net omdat sommige mense dit verkeerd hanteer het, beteken dit nie, dat dit nie ’n geldige gawe van die Here is nie.
Volhard om in die waarheid te wandel — nie net die feite nie, maar die waarheid. Waarheid en feite is nie altyd dieselfde nie, jy weet. Onthou ook, daar is ’n balans in volharding. 1 Johannes 5:18 sê: “Ons weet dat elkeen wat uit God gebore is, nie aanhou sondig nie.” Vriende, dit is nie noodwendig daardie een koekie wat ons oorgewig maak nie, maar die leefstyl van koekies waarin ons volhard. Dit is nie outomaties die een of twee verkeerde dinge wat ons doen wat ons verontreinig nie, maar die leefstyl van verkeerdheid waarin ons aanhou leef. Dit is nie soseer die enkele leuen hier en daar wat ons in die moeilikheid bring nie, maar die patroon van leuens wat soveel hartseer veroorsaak.
Die sleutelwoord vir vandag in 1 Johannes 5:18 is “aanhou” of “volhard”. Soos 1 Johannes 3:6 ook sê: “Elkeen wat in Hom bly, hou nie aan om te sondig nie. Elkeen wat aanhou sondig, het Hom nie gesien of geken nie.” Daardie Skrifgedeelte praat nie van ’n enkele daad nie, maar van ’n leefstyl. Dit is ons gedrag en gewoontes wat wys of ons Jesus werklik ken of nie. Onthou: Daar is balans in ons volharding, en volharding is nie dieselfde as koppigheid nie. En om op te volhard in iets beteken nie iemand is ’n mislukking nie. Dink net, hoe sien God die situasie? Volhard en vind uit. As jy Hom vra, belowe ek, Hy sal antwoord — op Sy tyd. O ja, Hy sal.
Ek het êrens gelees dat die waarde van volharding nie daarin lê om hardkoppig aan die verlede vas te klou nie. Dit kom uit ’n visie van die toekoms wat só oortuigend is dat jy enigiets sal gee om dit werklikheid te sien word. Hierdie lewe is werklik. God is werklik en Hy leef. Ek glo regtig dat volharding in ons dade voorspruit uit volharding in ons visie. Laat ek ons almal aanmoedig om God te soek vir ons visie en ons drome. Dit is nog nie verby nie, en ek het nog nie die klok hoor lui nie — so kom ons sit ons skouer aan die wiel en volhard in ons strewe na Jesus.
Volharding stel jou in staat om aan te hou optree selfs wanneer jy nie gemotiveerd voel nie. Volgens vroeë Christelike skrywers is daar twee deugde wat met moed verband hou: geduld en volharding. Geduld is om swaarkry of gevaar te verduur sonder om moedeloos te word. Volharding is om aan te hou ten spyte van swaarkry of gevaar. As daar ware moed in ons is, dan is geloof en hoop ook daar. En waar geloof en hoop is, is geduld en volharding naby. Volhard in gebed, volhard en hou uit deur beproewings, en volhard in geloof en gehoorsaamheid. Deur Christus sal ons volhardend, met uithouvermoë en standvastig wees.
In Lukas 5:17–20 was Jesus besig om in ’n huis die mense te leer. ’n Paar mans het ’n verlamde man tot op die dak gedra. Daar het hulle die dak oopgemaak en die man laat afsak in die vertrek sodat Jesus hom kon genees. Daardie mans was ongelooflik waaghalsig! En jy kan net dink hoe deurmekaar dit waarskynlik was, met stof en stukke van die dak wat op die mense hieronder geval het. Ek kan wed dat mense gekla het, dalk selfs geskree het dat hulle moet ophou — maar tog het hulle volhard, omdat hulle hoop gehad het dat iets sou verander. Hulle het ’n visie gehad van ’n beter toekoms vir hul vriend.
Laat ons dieselfde bereidheid hê om namens ons naaste te volhard.
Ek is Social Porter, en dit is gebring aan u deur Living In His Name Ministries, Area 22 Guitars, Cannie Ledbetter by Oakdale Cemetery, Skyland Battery and Ignition, Mnr. Jack Johnson by Johnson’s Gulf Service, Elmo en Mary Hogan, en Trinity Bakers, waar daar altyd iets lekkers in die oond is.
Wees volhardend hierdie week. Streef voort na die doel om die prys te wen waarvoor God ons in Christus Jesus hemel toe geroep het. Volhard! Volhard! Volhard! Wees in vrede, en laat Jesus jou rus en troos wees. Tot ons weer ontmoet, Amen.
Vertaal deur Chané de Clercq
