OP 97 Wonde Verg Genesing, En Genesing Neem Tyd

Sommige wonde genees redelik vinnig, maar daar is wonde van die hart en siel wat tyd, selfondersoek, insig en begrip verg om te genees. Wanneer ’n vriend onverwags lelik of wreed optree, of wanneer jy met ’n pynlike verraad agtergelaat word, laat dit ’n kneusing op die hart wat nie maklik verdwyn nie. Ek weet nie van jou nie, maar in my eie lewe is daar dinge gesê en gedoen wat daardie seer en kneusplekke soms baie moeilik maak om agter te laat. Wanneer iemand—veral ’n vriend van baie jare—jou herhaaldelik bespot en verkleineer, is dit soms moeilik om verby hulle geprojekteerde morele meerderwaardigheid te kom. Baie mense dra daardie kneusplekke saam tot in die graf, terwyl hulle hul gewonde harte versorg, soms vir jare. Later in die lewe, kom dit na vore as bitterheid, ’n gebrek aan vertroue, ongeloof, of selfs, in sommige gevalle, depressie, isolasie en woede. Hoe hanteer ons sulke dinge?

Ek ken een of twee traumaverpleegkundiges wat in die noodafdeling van die plaaslike hospitaal gewerk het, en hulle sal vir enigiemand wat met fisiese wonde te doen het, sê dat die genesingsproses—selfs vir liggaamlike wonde—sorg, tyd en aandag verg.

Wonde verg genesing, en genesing neem tyd. Wonde het die regte soort salf nodig, die regte soort verband, dalk selfs ’n bietjie chirurgie. En ek wil sê dat Dokter Jesus die universele kenner is wanneer dit kom by die hantering van wonde van die hart, verstand en liggaam. Ons het God se genesende salf en krag nodig soos nog nooit tevore nie.

In 1759 het Joseph Hart ’n lied geskryf wat die toets van tyd deurstaan het. Selfs vandag spreek dit tot dié wat gewond is en genesing nodig het—verby ’n dokter alleen, het hulle God se genesende aandag nodig. (Neem in ag dat hierdie lied oorspronklik in engels geskryf is.)

Die woorde lui:
“Kom, julle sondaars, arm en behoeftig,
Swak en gewond, siek en seer;
Jesus staan gereed om julle te red,
Vol medelye, liefde en krag.
Kom, julle moeës, swaar belaai,
Verlore en verwoes deur die val;
As julle wag totdat julle beter is,
Sal julle nooit kom nie.
Ek sal opstaan en na Jesus gaan,
Hy sal my in Sy arms omhels;
In die arms van my dierbare Verlosser,
O, daar is tienduisend sjarme—
ja, daar is tienduisend sjarme.”

As ’n voorbeeld, kom ons neem die oorwinning oor egskeiding, aangesien dit in ons land waarskynlik een van die mees algemene, maar ook mees vernietigende voorbeelde is van ’n wond wat genesing nodig het.

Kom ons vra eerlik: Kom ’n mens ooit regtig oor egskeiding? Ek glo dit voel soos ’n lewende dood. In ’n uitstekende boek met die titel: Beyond Betrayal deur Jerry Price, verduidelik hy dat wanneer iemand sterf, dit goeie nag is, nie totsiens nie—die geliefde is van die liggaam geskei. Maar wanneer ’n verhouding breek, is dit asof die persoon gesterf het, al leef hy of sy nog. Die persoon is nie weg nie, maar die verhouding is dood, en daarom is die seer en rou nog dieper. Daar is ’n gevoel van afstand en vervreemding, omdat die ander persoon steeds lewe, al is die band tussen julle gebreek. In hierdie geval is dit nie net totsiens nie, maar ook goeie nag. Daar bly ’n wond wat baie moeilik is om te genees—indien dit ooit heeltemal genees. En ek is oortuig daarvan dat, as God nie deel is van ons genesing nie, ons harte nie werklik heel sal word op ’n manier wat gesondheid, lewe en groei bevorder nie.

Psalm 34:18: “Die Here is naby dié wat ’n gebroke hart het…”

Wanneer die meeste mense fisies gewond word, stroom bloed na die wond toe. Bloedplaatjies bind aan mekaar om ’n ‘prop’ te vorm—’n stolling—met die doel om die bloeding te stop. Mettertyd het ek geleer dat rou soms nutteloos kan voel, maar tog is dit op een of ander manier nodig om deur die hartseer in ons lewens te beweeg. Ek glo dit werk op dieselfde manier wanneer ons emosioneel of geestelik gewond is. Die Here stuur mense—vriende en familie—om goedhartig teenoor ons te wees, om hoop en bemoediging te spreek. Hulle “bind saam”, soos bloedplaatjies, en doen alles wat hulle kan om die emosionele bloeding te help stop. Wanneer ’n geliefde sterf, sien ons dikwels hoe familie bymekaarkom en mekaar vertroos. Dit lyk soos ’n vorm van stolling—’n eerste stap om die genesing van ’n gebroke hart of verstand te begin. As jy al ooit gerou of diep seergemaak is, het jy sekerlik opgemerk hoe die Here dit op ander se harte lê om aan jou te dink. Hy stuur hulle om jou te vertroos in jou tyd van hartseer. Hulle kom saam, bind aan mekaar, en so begin die wond stadig genees. Dit is die begin van God se genesingsproses.

Wanneer ons harte en gedagtes gewond is, benodig die wonde van die hart tyd om te verwerk wat met ons gebeur het, nadat die metaforiese bloeding stadiger geword het. Spreuke 4:26: “Let op die pad van jou voete, en laat al jou weë gevestig word.” Die woord “let op” in Spreuke 4:26 beteken om iets “in jou gedagtes te oordink, totdat jy tot ’n gevolgtrekking kom.” Ons liggame reageer op ’n soortgelyke manier. ’n Oorsig van wat gebeur het word gemaak, en ’n plan van aksie om die fisiese wond te genees, word bepaal.

Ek het nog ’n waarneming: mense—en waarskynlik die meeste lewende dinge—neig om terug te trek wanneer hulle gewond is. Hulle soek veiligheid. Ek noem dit ’n tyd van saamtrek, ’n selfverdedigingsmeganisme wat die Here in ons ingebou het. Hierdie terugtrekking kan gesien word in fisiese, emosionele en selfs geestelike wonde, of dit nou werklik of verbeel is. Ongelukkig is dit maklik, sodra ons eers teruggetrek het, om net ’n slagoffer te word—net soos die duisternis wil hê ons moet wees. Ons herleef die oomblik toe ons diep seergemaak is, en so bly ons teruggetrek, en glo dat as ons net wegbly, ons nie weer seergemaak sal word nie. Maar om as slagoffer te leef, los nie die pyn of konflik op nie; dit rek dit net uit. Ek ken iemand wat die hele dag sal sê hy is ’n introvert. Ek glo dit nie heeltemal nie. Ek dink hy is ’n gewonde siel wat teruggetrek het en homself as ’n “introvert” her etiketteer sodat, hy beter oor alles kan voel.

Net so, in ons liggame, nadat ons fisies gewond is, herorganiseer die selle hulself, en vir ’n tyd begin die wond letterlik saamtrek—die oppervlak word kleiner. Enigeen wat al ’n kraap op die knie gehad het, sal dit kan verstaan: nadat die bloeding gestop het en ’n roof gevorm het, het die wond saamgetrek en het dit styf gevoel. Dit is ook baie waarskynlik dat ons ’n sagte salf moes aanbring om die geslote wond meer elasties te maak, sodat dit ons beweging nie te veel sou belemmer nie. Ons harte en gedagtes werk op ’n soortgelyke manier. God plaas genesende salf op ons wonde om littekens te verminder en om die hartwond elasties te hou, sodat dit kan beweeg en genees sonder om te verstyf.

Jesaja 1:6: “Van die voetsool tot die kruin van jou kop is daar geen gesondheid nie—net wonde, kneusplekke en oop wonde, nie gesuiwer, verband of met olie vertroos nie.” Wonde verg genesing, en genesing neem tyd.

Die Here het ’n proses om ons harte te genees na die wonde van verraad, en interessant genoeg, is dit dieselfde proses wat Hy vir ons liggame ontwerp het. Die Here is absoluut briljant!

In wysheid neem ons liggame, weer volgens Sy ontwerp, ’n oorsig van die getraumatiseerde stelsels en begin die Here se genesingsproses volg. Volg ons nie dieselfde prosesse ook geestelik en verstandelik nie? Ek glo ons kan God se genesingsproses sien net deur te kyk na die stelsels van genesing wat Hy, in Sy wysheid, in ons liggame ingebou het. Ja, ek weet ek het dit al vroeër genoem, maar ek glo dit is so belangrik dat ons God se wysheid verstaan.

As ’n kantnota:  genesing neem tyd, tensy die Here ingryp en ons onmiddellik in orde bring… en Hy doen dit inderdaad. Lukas 4:40: “Toe die son ondergaan, het die mense al die siekes na Jesus gebring, en Hy het op elkeen Sy hande gelê en hulle genees.” Party sou sê: “Wel, dit was toe, en dit is nou.” Maar ek het persoonlik soortgelyke voorvalle gesien waar God direk ingryp. Wanneer die Here nie onmiddellik genees nie, gaan ons emosionele en geestelike wonde deur ’n ander proses. Wat deur trauma in wanorde gebring is, begin weer organiseer, herskep, verbind en in lyn gebring word. Die probleem ontstaan egter wanneer ons hardkoppig weier om die wonde te laat genees. Ons ontken God se genesingsproses en bly net die herinnering aan seer en verraad herleef—huilend en jammer. Dit is soos ’n fisiese wond wat probeer genees, maar ons hou aan om die roof af te pluk en aan die wond te krap. Vriende, ons moet die Here toelaat om Sy werk te doen en ons na Sy genesingsplek te bring. Dit verg eenvoudig tyd.

Wonde verg genesing, en genesing neem tyd. Terwyl ons deur die genesingsproses gaan, moet ons dikwels wag, en wag is so ’n moeilike ding. Ek het dit al vroeër gesê, maar hier is dit weer: hoe lank ons ook al in hierdie lewe moet wag, sou ’n mens dink ons sou beter daarin word. Wanneer ons op die Here moet wag om genesing aan ons gewonde harte te bring, hoor ek dikwels mense sê hulle voel verlate of vergete. O, dit is nie waar nie. Julle is nie in ballingskap nie. Ons is alleen saam met die Here sodat ons herorganiseer en herfokus kan word, sodat Hy persoonlik vir ons seer en kneusplekke kan sorg.

As jy in ’n leiersposisie is en in sonde verstrik geraak het, wil ek hê jy moet weet: ek wil nie hê jy moet weggaan nie. Ek wil net hê jy moet vir ’n tyd sit en rus. Nie omdat jy sleg is nie, maar sodat die Here die kneusplekke van jou hart en gewete kan genees. Party mense wil dalk hê jy moet heeltemal weggaan, maar dit is nie altyd die beste ding nie. Ons hoef nie die gewondes te verwerp of dood te maak nie; ons moet hulle naby hou sodat ons kan help om oor die wonde van hul hart en siel te kom. Galasiërs 6:1: “Broeders, as iemand in sonde betrap word, moet julle wat geestelik is, hom sagmoedig reghelp. Maar pas op vir julleself, sodat julle nie ook versoek word nie.”

Wanneer die Here ons na Sy genesingsplek neem, is dit nie ballingskap nie… dit is om alleen by die Here te wees. Ek verstaan dat dit soos ballingskap kan voel, en dit is moeilik om die gevoelens van alleenheid te dra, maak nie saak hoe breed ons skouers is of hoe sterk ons harte is nie… maar laat ons onthou, dit is net gevoelens.

In Sy barmhartigheid neem God ons na Sy genesingsplek, want alles wat gewond is, vat tyd om te genees. Ontgifting van die wêreld, sonde, en die afwykings van die kerk neem eenvoudig tyd… dit is wysheid, en dit is duidelik tot ons voordeel om saam met God na Sy rusplek te gaan. Johannes, wat die Evangelie van Johannes geskryf het, asook 1, 2 en 3 Johannes en die Openbaring, was die slagoffer van Romeinse vervolging en ’n balling op Patmos. Dit mag lyk asof dit ’n verskriklike ding vir Johannes was om in ballingskap geplaas te word, maar dit blyk ook dat God Johannes se lewe bewaar het deur hom na Homself toe te neem.

Kom ons vra die Here: Psalm 51:12: “Herstel vir my die vreugde van U redding en gee vir my ’n gewillige gees om my te ondersteun.” Herstel neem tyd. Wees geduldig en laat die Here doen wat Hy so goed kan doen. Vriende, God weet presies waar ons is… Hy neem ons uit om ons in te bring, Hy bring ons af om ons op te hef. Die idee is om “saam met God te gaan”, nie om “te kry wat jy wil hê” nie. Met God is dit ’n goeie idee; sonder God, ’n slegte idee.

Dit is waar, die tyd wat dit neem om genees te word, het in die oomblik hol ure, en dit voel soms of die wag te lank is. Maar selfs daar is dit weer wysheid om te onthou dat ons God nie hard of wreed is nie. Wees vol vertroue: Hy het ons lief, en alles wat Hy doen en wil doen is altyd vir ons welstand. Onthou, Jesus het gesê in Lukas 11:10-12: “Want elkeen wat vra, ontvang; en die een wat soek, vind; en vir die een wat klop, sal oopgemaak word. Watter vader onder julle, as sy seun hom ’n vis vra, sal hom in plaas van ’n vis ’n slang gee? Of as hy vir hom ’n eier vra, sal hy vir hom ’n skerpioen gee?” As ons na Hom soek, sal Hy ons vind, maar ons moet genoeg belangstelling hê om die Here regtig na te streef.

Uit my eie ervaring het ek geleer dat, selfs in die hol ure van wag, ek alleen saam met God was, en dat Hy my wys, my wonde is toegedraai en my hart en verstand het genees.

Jesaja 30:26: “… die Here verbind die kneusplek van Sy volk en genees die seer van hulle wonde.”

As jy gewond is, skandelik ontbloot, of mislei en bedrieg is; as jy siek en seer is, weet dat Jesus gereed staan, met hande vol medelye, liefde en krag. As jy moeg is, swaar belaai, teleurgestel en verwoes deur die hartseer en trauma van die lewe, weet Jesus presies wat om te doen. Selfs voordat jy by die plek gekom het waar jy nie nog seer kon hanteer nie—uitgeput van die gebrek aan water in die hitte van die dag, moeg van die stryd… voordat jy daar was waar jy nou is, het God al daar vir jou gewag. Hy het geweet wat Hy gaan doen, selfs voordat jy ooit getraumatiseer is. Die salf en die pleister was reeds gereed, die operasiekamer voorberei—Hy wag net dat jy Sy Naam vir hulp aanroep. Staan op en gaan na Jesus; Hy is werklik die enigste een wat enige van ons kan help. Dokter Jesus weet presies watter “medikasie” nodig is om jou te genees—hart, liggaam en gees.

Ek glo ons leef in die dae van Eksodus 32 en 1 Konings 12:28, wat ek die dae van die “goue kalf” noem—die dae van verraad, bedrog en landverraad. Ons leef in wat ek die “Judas-dae” noem, wanneer gelowiges besluit dat Jesus nie die Here en God is nie en terugtrek van hul verbond met God. Dit is die tyd van verkeerde keuses en verkwisting. Alles wat mislei, teleurstel of mense se harte seermaak, en wat die vyand gebruik om ons moed te breek—dit is wat hierdie dae kenmerk. Moet asseblief nie moed verloor nie, my familie. Staan op, selfs al is julle moeg. Lig julle bewende arms en roep die Naam van Jesus aan. God sal selfs die berge laat bewe om julle gekneusde en gewonde harte te genees.

Laat die Here jou gewete, jou hart, jou verstand en jou liggaam genees. Hy staan—Hy sit nie—maar staan gereed om te help. Wonde verg genesing, en genesing neem tyd. Vriende, laat asseblief God se proses in julle lewe werk. Dink daaroor.

Miga 1:3: “Kyk, die Here kom uit Sy plek; Hy sal afkom en op die hoë plekke van die aarde trap.”
Jesaja 35:3-4: “Lig die swak hande op en versterk die knieë wat weggee; sê vir hulle met vreesvolle harte: Wees sterk, moenie vrees nie; julle God kom, Hy sal kom met wraak; met goddelike vergelding sal Hy kom om julle te red.”

Galasiërs 6:9-10: “Laat ons nie moeg word om goed te doen nie, want op die regte tyd sal ons oes as ons nie moed verloor nie. Laat ons dus, terwyl ons die kans het, goed doen aan almal, veral aan die lede van die geloofshuis.”

Deel jou brood met die mense rondom jou. Laat ons saam met die Here werk aan versoening. Jy weet, in 2 Korintiërs 5:18-19 sê Paulus dat God ons met Homself versoen het en dat Hy ons ook die taak gegee het om ander te help en by te staan om versoen te word.

’n Kant nota: as ons nie skaamte aanspreek nie, is herstel baie moeilik.

Wees sag met jouself as jy nie so vinnig genees soos jy dink jy behoort nie, of as omstandighede en seisoene nie vinnig genoeg verander nie. God se genesingsproses is deeglik en regverdig. Wonde verg genesing, en genesing neem tyd.

Wees sterk en moedig hierdie week, gaan in vrede, en laat die Here se genesingsproses werk presies soos Hy dit bedoel het. Gaan saam met God en wees bly, want Jesus ken jou naam—daar is niks meer troostend of bemoedigend as dit nie. Amen.

Vertaal deur Chané de Clercq

 

035 ԱՍՏՎԱԾ ԹԱՔՆՎԱԾ ՉԷ

«Աստծու բարկությունը երկնքից հայտնվելու է այն մարդկանց ողջ ամբարշտության ու անիրավության վրա, որոնք ճշմարտությունն արգելում են անիրավությամբ, քանի որ այն, ինչ կարելի է իմանալ Աստծու մասին, հայտնի է նրանց, որովհետև հենց Աստված հայտնեց նրանց։  Քանի որ աշխարհի սկզբից ի վեր Աստծու աներևույթ հատկանիշները, այսինքն՝ Նրա մշտնջենավոր զորությունն ու աստվածությունը, իմանալի և տեսանելի են արարածների միջոցով, որպեսզի նրանք որևէ արդարացում չգտնեն։ Որովհետև ճանաչեցին Աստծուն, բայց իբրև Աստծու չփառավորեցին կամ գոհություն չհայտնեցին, այլ իրենց մտածումների մեջ նանրացան, և նրանց սրտերն անմտությամբ խավարեցին»։ (Հռոմեացիներին 1.18-21)

Աստված անհայտ մեկը չէ։ Նա թաքնված չէ։ Մինչդեռ մենք դեռ թաքնվում ենք։ Ծննդոց գրքում տեսնում ենք, որ Ադամն ու Եվան մեղքի պատճառով թաքնվեցին Աստծուց եդեմական պարտեզում։ Այդ ժամանակներից ի վեր, չնայած մարդը միշտ թաքնվել է Աստծուց, բայց Աստված երբեք չի թաքնվել մարդուց։ Աստծու գործերը տեսանելի են յուրաքանչյուրի մեկի համար, ով հետաքրքրված է դրանք տեսնելու….բառացիորեն ասած, Նրա մատնահետքերն ամենուր են։

Աստծուն չհավատալու համար ոչ մի արդարացում չկա։ Նա հստակորեն հայտնել է Ինքն Իրեն աշխարհին և նաև յուրաքանչյուր անհատի խղճին։ Այո՛, այո՛, անժխտելի փաստ է, որ Նրա մատնահետքերն ամենուր են։ Օրինակ, գիշերն աստղերին նայելը, պարզապես ինքնին համոզում է ցանկացած մեկին, որ գոյություն ունի Արարիչ։ Բացի այդ, ես հավատում եմ, որ բոլոր մարդիկ իրենց սրտի խորքում գիտեն, գիտակցում են, որ կա Աստված։ Եվ փաստ է նաև, որ բոլոր մարդիկ ծնվում են ճիշտն ու սխալը տարբերելու զգացումով։

Աշխարհի որ անկյուներն էլ գնաս, թե՛ Աստծուն սիրողները և թե՛ Աստծուն ատողները, համաձայն են, որ գողությունը սխալ է, ստելը սխալ է, շնությունը սխալ է, դավաճանությունը սխալ է։ Ու հատկապես, երբ այդ ամենը պատահում է նրանց հետ։ Որտեղի՞ց են նրանք վերցրել ճշտի և սխալի այդ գաղափարն ու պատկերացումը։ Օրինակ, մենք չենք կարող իմանալ, թե ինչ է կոր գիծը, եթե նախ չունենանք ուղիղ գծի գաղափարն ու պատկերացումը։

Այս ամենով հանդերձ, մարդիկ կարծես թե փորձում են անտեսել, նաև մերժել ճշմարտությունը, քանի որ չեն ուզում հավատալ դրան։ Մի անգամ մեկն ինձ ասաց, որ «Աստված Իր գոյությունն ապացուցելու համար, Նա Ինքը պետք է համապատասխանի մարդկային չափանիշներին»։ Այդ մարդն իսկապես կարծում էր, որ իր չափանիշները կարող են բավականաչափ բարձր լինել՝ Աստծուն սահմանելու համար։ Կարծում եմ, ըստ էության, նա նկատի ուներ հետևյալը՝ «Աստված պետք է ապացուցի Իրեն ԻՄ չափանիշներին համապատասխան»։ ՏԵՐ ԱՍՏՎԱԾ հավիտենական է, Նա կախված չէ որևէ մեկից կամ որևէ բանից, և ոչ էլ Նրանից պահանջվում է համապատասխանել որևէ մեկի չափանիշներին՝ գոյության համար։

Եթե օրինակ Աստված ստրկացված լիներ և պարտավորված լիներ բավարարել մարդկության պահանջներն ու չափանիշները, ապա Նա դժվար թե լիներ Աստված՝ Ամենազոր և Անկախ… Նա կլիներ պարզապես ևս մեկ աստված, կամ էլ փոքրիկ մի «աստվածիկ»՝ մարդածին աստվածների «ծովում», որ կենթարկվեր և կախված կլիներ մարդու գոյության քմահաճույքից… և ինձ համար դա պարզապես հիմարություն կլիներ:

Այսպիսով, ինչու՞ չհավատալ Աստծուն, երբ դա, անշուշտ, ավելի հեշտ է, քան հավատալը պտտվող ատոմներին, որոնք համաձայնության են գալիս ոչ միայն միավորվելու և ինչ-որ բան ստեղծելու, այլև բավականաչափ խելացի և իմաստուն լինելու՝ անսահման խորը հասկացություններ ավելացնելու համար, ինչպիսիք են սերը, ատելությունը, պատասխանատվությունը, բարեկամությունը, կապույտ երկինքը, անձրևը և գոյության բոլոր ֆիզիկական և ոչ ֆիզիկական բաները: Ինչու՞ չհավատալ Աստծուն:

Ես հավատում եմ, որ մարդկանց մեծամասնության համար Աստծուն չհավատալու խնդրի հիմքում ընկած է ընդհանրացված «Չեմ ուզում»-ը։ Նման մարդկանց սիրտը պարզապես լի է «չեմ ուզում»-ներով: Աստծուն հավատալն անհավատներին կդներ դեմ առ դեմ իրենց հետ, նրանց բնավորության սխալների, ապստամբության և Աստծուն վերադառնալու նրանց անհրաժեշտության հետ, ինչը կարող է ավելին լինել, որին էլ շատերը պատրաստ չեն: Թվում է, թե ոմանք ավելի մոտ են Աստծուն ընդունելու և չափազանց անկեղծ են, աբյց ցավոք քայլեր չեն անում: Գուցե Քրիստոսին ընդունելու կարիքը դեռևս բավականաչափ խոր չէ:

Հետևաբար, նրանք ժխտում են Աստծո գոյության փաստերը և փորձում են խաղալ փոքրիկ մտավոր խաղեր՝ փորձելով արդարացնել ճշմարտությունը։ Այդ պատճառով էլ Աստծու հստակ սահմաններն ամեն տեսակ անաստվածության և անարդարության դեմ, հայտնվում է Երկնքից և անսասան վճռականությամբ սահմանվում է Աստծու ձեռքով։ Անհավատությանը Նա ասաց. «Այլևս հերի՛ք է։ Դու այլևս մեղք, չարիք և անհավատություն չես բերի Իմ տուն»։

Տերը ճշմարտության Աստվածն է։ Աստվածաշնչի Աստված առասպելի կամ լեգենդի աստված չէ։ Հիսո՛ւս Քրիստոսն է Ճշմարտությունը։ Նա՛ է միակ իրականությունը։ Նա՛ է իրականում իրականը ողջ Տիեզերքում։ Նա՛ է Ճշմարտությունը, վերջին խոսքը Նրա՛նն է՝ խաբեությամբ և ստերով լի այս աշխարհում։ Նույնն  էլ Աստվածաշունչը. այն պարզապես կրոնական ֆանտազիաներով լի հորինված գիրք չէ. այն Աստծո՛ւ Խոսքն է, ճշմարիտ է՝ հոգևոր, պատմական և գիտական ​​առումներով։

Աստված թաքնված չէ։ Այդ մենք ենք թաքնվում։ Մենք թաքնված էինք Եդեմի պարտեզում և մինչև այսօր, մենք դեռ թաքնվում ենք։ Տերը մեզ հրամայում է դուրս գալ թաքստոցից, խոնարհվել Իր առաջ և ազնիվ լինել, բացել մեր սրտի դռները և քանդել մեր ցանկապատերը։ Իսկ ի՞նչ է լինելու մեզ հետ, եթե շարունակենք մնալ Աստծու հանդեպ ապստամբ վիճակում և մեղքերի մեջ։

Քրիստո՛սն իրական է, Նա թաքնված չէ, Նրա բազուկները բաց են՝ մեզ ընդունելու՝ ինչպիսին որ կանք։ Քրիստոսը պատրաստ է ներել մեզ՝ մեր բոլոր մեղքերով հանդերձ, մեր ամենամութ գաղտնիքները։ Մենք պարզապես պետք է գնանք դեպի Քրիստոսը, որպեսզի պատրաստ լինենք դուրս գալ մեր թաքստոցներից։

Եթե դուք թաքնված եք Աստծուց ձեր թաքստոցներում, ապա դո՛ւրս եկեք, դո՛ւրս եկեք, որտեղ էլ որ լինեք։ Աստված ձեզ կանչում է՝ վերադառնալու տուն։

(Թարգմանությունը՝ Արթուր Իսպիրյանի / Translation by Artur Ispiryan

034 ԱՍՏՎԱԾ ՄԻՋԱՄՏՈՒՄ Է

Ո՜վ Տեր Հիսուս Քրիստոս, Դու այնքա՜ն բան արեցիր իմձ համար։ Դու փոխեցիր իմ թախիծն ու ճնշող վիշտը։ Դու պոկեցիր իմ սգո սև ժապավենը։ Դու չլքեցիր ինձ։ Դու ինձ հանգիստ շունչ քաշելու տեղ տվեցիր։

Հիսուս ինձ դուրս հանեց փոսից, խորը ցեխից և ստիպեց ինձ ցնծությամբ թռչկոտել ու վազվզել՝ իմ անձը հանձնվելով Իր սիրուն։ Երբ ես ահավոր ճնշված էի մեղքերիցս, ու դրանք այնքան էին կուտակվել էին՝ գարշահոտ ու պղծող, անթիվ-անհամար, երբ ես ապրում էի անհույս ու կոտրվածխ սրտով՝ արցունքներով ողողված, Աստված հենց այդ իրավիճակներում միջամտեց և ինձ դարձրեց Իրեն գովերգող մի բանաստեղծ։

Ո՞վ է Աստված։ Եվ ամենակարևորը. ո՞վ է Աստված՝ Տիեզերքի Արքան հենց ձեզ համար։ Եկե՛ք խոսենք Աստծու անտեսանելի հատկանիշների մասին. Աստված երբեք չի ուշանում։ Նա երբեք ոչինչ չի հետաձգում։  Ո՛չ վիճակագրական թվերը, ո՛չ էլ գրավոր որևէ բան չեն կարող պատշաճ կերպով հաշվարկել Աստծուն՝ թե Նա ինչպես է գործում։

Աստված միջամտում է։ Նա իսկապես աննկարագրելիորեն լավագույն կերպով է գործում որպես Աստված և Նա երբեք չի հանձնվում։ Նրա սերը բացարձակապես մշտական է։

Աստված գթած, ողորմած և բարի է։ Նա նման է սիրող ու հոգատար ծնողի, որ իր սերն արտահայտում է մեզ ամբողջ օրը և մեզ համար երգեր է երգում ամբողջ գիշեր։ Նա մաքրում է ամեն տեսակ մեղքերից ու օգնում է Իր մեջ մնալ ու ապրել Իրենով բոլոր նրանց, ովքեր հավատում, վստահում ու ընդունել են Իրեն։ Աստված Իրեն սիրողներին տալիս է Իր լապտերն ու կողմնացույցը։ Աստված մեզ համար քարտեզ է պատրաստում և հետո իմաստություն և հասկացողություն է տալիս՝ դրան հետևելու համար։ Աստծո խոստումները մի՛շտ, մի՛շտ, միշ՛տ են և այո՛ են, այո՛, այո՛։

Շատ տարիներ առաջ, երբ ես խորը դժվարությունների մեջ էի, հասկացա, որ միայն մեկ տեղ կար գնալու՝ Աստծու մոտ։ Արդյո՞ք մեզ համար կարևորագույն արժեք է Աստծու հետ մտերիմ ու լավ հարաբերություններ ունենալը։ Երբ իմ այն ընկերները, ովքեր խոստացել էին, որ անկախ ամեն ինչից, միշտ կլինեն իմ կողքին, կյանքից հեռացան, իսկ ոմանք էլ ուղղակի լքեցին ինձ, ես արդեն ցանկություն չունեի նույնիսկ ապրելու, ես շատ հուսալքված էի։ Եվ այդ պահերին Աստվա՛ծ Ինքը միջամտեց։ Երբ ես արդեն գաղափարներ չունեի, երբ երևակայություն չունեի, երազանքներ չունեի և թվում էր ամեն բան վերջացել է, Աստվա՛ծ միջամտեց։ Կյանքիս այդ պահերին ես այլևս պատկերացում չունեի, թե ուր գնամ, ինչ անեմ, ինչ ասեմ կամ ինչպես վարվեմ։ Ես այլևս պատկերացում անգամ չունեի, թե ինչ սպասեմ կյանքից կամ ինչ պետք է պատահեր հաջորդիվ։ Եվ հենց այդ իրավիճակներում է, որ Տեր Հիսո՛ւս միջամտեց։ Երբ ես մեղքերի ու ձախողումների մեջ էի հայտնվել, Տեր Հիսո՛ւս միջամտեց։ Նա կտրեց ոտքերս բոլոր կապանքներիցս և ազատագրեց ինձ։ Ես կարծում էի, որ դա ինձ համար վերջն էր, բայց Աստվա՛ծ կրկին միջամտեց՝ լուծելու իմ բոլոր խնդիրները, իմ ներսում եղող և հոգևոր բոլոր կոնֆլիկտները։

Իսկ արդյո՞ք Աստված միջամտում է աշխարհում տեղի ունեցող իրավիճակներում: Եթե այո, ապա կա՞ն արդյոք այս աստվածային միջամտության անհերքելի օրինակներ: Արդյո՞ք Աստված որևէ մատնահետք է թողել Իր ձեռքի գործերի վրա:

Արարչագործությունն ինքնին փաստում է Աստծու միջամտության մասին։

Ես կարծում եմ, որ մենք կարող ենք վստահորեն մատնանշել Աստծու միջամտության բազմաթիվ օրինակներ: Ամեն ինչ՝ սկսած Իսպանական Արմադայի պարտությունից մինչև ժամանակակից Իսրայելի գոյությունը, որպես ապացույց այն բանի, որ Աստված միջամտել է պատմության մեջ: Իհարկե, կան նաև Աստվածաշնչի հրաշքները, որոնք գրանցվել են իրադարձությունների ականատեսների կողմից։

Իհարկե, այս ամենի գերհոգևոր կողմն էլ կա. կան հավատացյալներ, ովքեր կարծում են, որ ամեն ինչ Աստծու անմիջական միջամտությունն է, ինչպես օրինակ՝ լավ կայանատեղիի բաց լինելը հստակորեն ընկալվում է որպես Աստծո հրաշք:

Ոմանք հավատում են, որ հանկարծակի քամու պոռթկումը կամ ընկերոջ հետ պատահական հանդիպումը Աստծու կողմից ակնհայտորեն այլ ուղղությամբ շարժվելու նշան է: Սա գուցե այդպես է, գուցե և ոչ: Թեև այս մտածելակերպն ավելի աստվածաշնչյան է, քան Աստծու միջամտությունը վճռականորեն մերժող մարդու մոտեցումը, որն առաջացնում է ավելի լուրջ խնդիրներ: Իհարկե, գրեթե ամեն ինչ որպես աստվածային միջամտություն մեկնաբանելը կարող է հանգեցնել շատ սուբյեկտիվ եզրակացությունների: Շատ դեպքերում, երբ որոշ մարդիկ հայտնվում են ծայրահեղ վատ իրավիճակներում, պետք է խոստովանենք, որ նրանցից շատերը հակված են ամեն ինչ ընկալել այնպես, ինչ իրենք են ուզում: Երմեն գայթակղիչ է ուսումնասիրել ամպերի ձևերը՝ «ապացույցներ» գտնելու համար այն մասին, թե ինչպիսին ենք ուզում, որ լինի Աստծու կամքը, փոխարենը Աստծո կամքը իսկապես փնտրելու աստվածաշնչյան ձևով:

Բայց վերադառնանք թեմային։ Ես հավատում եմ, որ Աստված միջամտում է երկրի վրա ապրող յուրաքանչյուր կենդանի էակի կյանքին, անկախ նրանից՝ նրանք հավատում են դրան, թե ոչ, կամ գնահատում են դա, թե ոչ: Եթե Աստված որևէ կերպ չմիջամտեր, ես կարծում եմ, որ կյանքն անմիջապես կվերածվեր կործանման և մի ակնթարթում կհասներ զրոյի: Ծննդոց 20.1-18 հատվածում լավ օրինակ  կա այն մասին, թե ինչպես Աստված միջամտեց Աբրահամի իրավիճակներին և նաև, թե ինչպես Աստված հանուն Աբրահամի միջամտեց, երբ նա օգնություն խնդրեց Տիրոջից:

Աստված միջամտում է իրավիճակների մեջ նույնիսկ հանուն անհավատների, քանի որ Աստված այնքան սիրեց աշխարհը, որ տվեց Իր Միածին Որդուն… նույնիսկ այն ժամանակ, երբ մարդկությունը չէր հավատում Աստծուն կամ չէր գնահատում Նրա սիրո արժեքը, Աստված միջամտեց և փրկությունը հասանելի դարձրեց բոլոր նրանց համար, ովքեր կհավատային, կընդունեին Նրան, կզղջային և կկանչեին Նրա անունը։

Այո՛, Աստված միջամտում է։ Նա՛ է գլխավոր միջամտողը և Նա պատրաստ է չեղյալ համարել ձեր մահվան դատավճիռը։ Ուշի ուշով խորհե՛ք Նրա սիրո մասին, բացեք ձեր սրտերը Նրան, հանձնբեք ձեր կյանքը Նրան, քանի դեռ ուշ չէ․․․․

 

(Թարգմանությունը՝ Արթուր Իսպիրյանի / Translation by Artur Ispiryan

033 Նա՛ է մեր Աստվածը

Գիտեի՞ք, որ Աստված նման է մի ապահով տան կամ ջերմ ու հոգատար մի տանտիրոջ։ Նման է մի տան, որ երբ հասնում եք, հանգստանում եք և երբեք չեք ափսոսում, որ թակել եք Աստծու դուռը։ Երբ Աստված խոսում է «զոհերի»՝ մեղքի, չարի իրական զոհերի հետ, նրանց թույլ զարկերակը արագանում է, և անհույսների սրտերը բարձրանում են, երբ Տերը շշնջում է նրանց ականջներին։ Խավարում եղող  «բանդաների» առաջնորդների կառավարմանը վերջ է դրված, և «փարավոնի» օրերն ավարտվել են։ Մեր Աստված և մեր Երկնային Արքան մեզ համար երկնային զարդեր է պատրաստել, և եկե՛ք մենք ևս գրենք այն բոլոր բարիքների մասին որ Նա արել է Նրա «հրաշքների գրքում»։ Որքա՜ն հրաշալի Աստված ունենք մենք։ Տեր Հիսուս Քրիստոսն Աստվա՛ծ է, մե՛ր Աստվածը։ Երբ Աստված մեր կողքին է, չարի կրակները հանգում են, բռնությունը բումերանգների է վերածվում, և անեծքներով լի մարդիկ կարծես վերածվում են «քամու պարկերի», մարդիկ, ովքեր «տափակ» մտածելակերպ ունեն և չեն կարող մտածել այսօրվանից այն կողմ։

Առանց Հիսուսի՝ Աստծու Քրիստոսի, մարդը կարծես նման է «դարմանի մղեղի», որին քամին ցրիվ է տալիս։ Առանց Քրիստոսի մարդիկ հավաքվում են ծաղր անողների աթոռին նստելու, թափառում են՝ կորստի ճանապարհի մեջ։ Նման մարդիկ արհամարհում են արդարությունը, և Աստված նրանց անվանում է նաև «չոր, անպտուղ անապատային» ամբարտավաններ։ Մաղձով ու դառնությամբ լցված նման մարդիկ այնպես են ապրում, կարծես Աստված չի տեսնում ու հեռացած է իրենցից։

Բայց նայեք նրանց կյանքին, չե՞ք նկատել, որ նրանց «պտուղը» փշոտ ծառերն են։ Քրիստոսին չունեցող մարդիկ նման են ոչխարների, որոնք հերթով ձևանում են, թե հովիվ են, բայց վերջիվերջո, առանց Աստծո, նրանք պարզապես «զրոներից բաղկացած շարք» են։ Նրանցից շատերը «հոգևոր սպասավորներ են» և մարդկանց վերաբերվում են որպես «արագ սննդի ուտեստի»։ Նրանք այնքան զբաղված են Աստծուն անհաճո բազմապիսի բաներով, որ օրինակ նույնիսկ ժամանակ չեն գտնում աղոթել մարդկանց համար կամ արձագանքել նրանց կարիքներին։

Գուցե ինձ հարցնեք. «Իսկ դու ինչպե՞ս ես վարվում»։ Ես երբեք Աստծու անունը զուր տեղ չեմ օգտագործում։ Երբեք Նրա անվանը  չեմ վերաբերվում որպես ապրանքանիշի։ Ես ուզում եմ Տիրոջով ցնծություն ունենալ, ինչպես որ Հակոբն էր ցնծում և Իսրայելն ուրախանում, երբ Տերը գերությունից էր դարձնում (տե՛ս Սաղմոս 14.7, որտեղ ասվոմ է. «Ո՜հ թե Սիոնից գար Իսրայելի փրկությունը. երբ որ ՏԵՐՆ Իր ժողովրդի գերությունը դարձնի՝ Հակոբը կցնծա և Իսրայելն ուրախ կլինի»)։ Աստծու իմաստուն խորհուրդը հաստատվել է իմ մեջ և այն ակնհայտ է, քանի որ իմ սրտում հանգստություն կա։ Տեր Հիսուս Քրիստոսը չեղյալ է հայտարարել դժոխք տանող իմ «տոմսը» և պատռել է մեղքերիս «աշխատավարձը»՝ հատուցումը։ Երբ ես բազում գաղտնիքներ ունեի, որոնք թաքցրել էի ամենուրեք ձգվող ցանկապատերի տակ, Աստված բարի գտնվեց իմ հանդեպ և չբացահայտեց դրանք՝ չուզեց խայտառակել ինձ, այլ ընդհակառակը. Նա Իր շնորհքի թանկարժեք քարերն էր դաջում իմ ցանկապատերի վրա։ Իհարկե, վստահ եմ կհասկանաք փոխաբերաբար ասածներիս իմաստը։

Մինչև Հիսուսի Քրիստոսին ճանաչելը, սատանայի կեղտաջրերն անընդհատ հոսում էին ինձ վրա, դժոխքի կապանքներն ամուր կերպով սեղմվել էին իմ դաստակներին, ամենուրեք մահվան որոգայթներ կային, և դահճի օղակն ամուր էր կապված իմ պարանոցին։ Բայց հետո. . . հետո Աստվա՛ծ այցի եկավ ինձ։ Այո՛, այո՛, բայց հետո իմ Աստված հայտնվեց ինձ։ Նրա հայտնվելը կարծես նման էր Սուրբ Գրքի իմաստության գրքերում նկարագրվածին. . . Նրա ներկայությունից երկիրը դղրդաց, լեռները դողացին, Նրա բերանից կարծես կրակ դուրս ելավ, ամպերի որոտումներ եղան, կարկտահարություն ու հրե գնդեր ցայտեցին, օվկիանոսները բացվեցին, կայծակները զարկեցին. . .  և իմ Աստվա՛ծ եկավ։ Նա կանգնեց Երկնքի թշնամու դեմ՝ ինչպես փոթորիկ-զայրույթ, որը թափվում է… և Նա ինձ ազատագրեց մեղքից ու խավարից . . .

Նա ինձ կարծես կանգնեցրեց լայնարձակ ու բաց դաշտում։ Ես զարմացած էի և մինչև հիմա ապշած են Նրա սիրով։ Քրիստոսն ինձ նոր կյանք տվեց, նոր սկիզբ տվեց։ Նա բացեց իմ սրտի գիրքը, որպեսզի կարողանամ վերանայել Իր բոլոր փառահեղ գործերը, որոնք Նա արել էր իմ կյանքում։ Իմ կյանքի «տեքստը» նորովի  գրվեց, ես համտեսեցի Նրա բարությունը, Նրա առողջարար զորությունը և Նրա ճշմարտությունը. իմ կյանքը դարձավ Աստծու լույսը։ Եվ ամեն անգամ մտածում եմ, թե ինչպե՞ս կարող է Նա ինձ սիրել ու փոխել իմ կյանքը. . . ինչպե՞ս է հնարավոր, որ Աստված այդքան բարի լինի ինձ նման մարդու հանդեպ։

Հիսուս Քրիստոս եկավ ինձ մոտ, ես կարող էի տեսնել Նրան ճանապարհով իջնելիս, հեռվից, կարծես հեռադիտակային տեսողություն ունենայի։ Նրա փառքը հրավառ էր, Նա զորավոր տեսք ուներ, Նրա թշնամիները գերված էին, իսկ նոր եկող թշնամիները ջախջախվում էին, իսկ մեռյալներին գամել էին։ Ո՜հ ինչպիսի տեսարան էր. . . Ասում եմ ձեզ, ես տեսա, թե Հիսուսն ինչ էր անում։ Նա զարմանալիորեն այնքան քաջ էր։ Ինչպիսի՜ վստահություն։ Նրա ներկայությունն այնքան հաղթական էր ու «ճնշող», որ Նրան ատողները ոչնչացվում էին, դևերը պարտվում էին և լքում էին իրենց թաքստոցները։

Քրիստոսը նման է Ժայռի, օրհնաբեր մի Ժայռի. . . Նա Ի՛նքը ազատություն կրողն է, Նա Ի՛նքն է ազատագրողը և Նա Ի՛նք է ամեն ինչ կարգի բերում։ Հիսուս ամենուր շրջող Փառքն է, Նա աստվածային արվեստի գլուխգործոցն է։ Առանց Նրա, անհնար է հաջողակ լինել։ Կոպիտ օրինակ բերեմ. Նրա հրամանով է, որ մադամ Դեյը դասեր է անցկացնում, կամ պրոֆեսոր Նայթը դասախոսություններ է կարդում։ Նրանով է, որ չասված ճշմարտությունը խոսվում է ամենուր։

Որքա՜ն հիանալի է գիտակցել, որ Քրիստոս հիասքանչ Տերն է։ Որքա՜ն հիանալի է տեսնել, թե ինչպես են սրտերը ջերմանում Նրա հավատքով ու թե ինչպես են կյանքերը փոխվում Նրանով։ Որքա՜ն հիանալի է Հիսուս Քրիստոսի զավակը լինել ու յուրաքանչյուր օր վայելել Նրա ներկայությունը։

Աստված պահապան բոլորիս։

(Թարգմանությունը՝ Արթուր Իսպիրյանի / Translation by Artur Ispiryan.

133 – Ek Sal, en die Rede Waarom

Toe ek ’n seun was, het ek meer as ’n paar keer in frustrasie my Pa hoor sê: “Seun, ek sê jou, wanneer ek eendag in die hemel kom, het ek ’n paar vrae vir God. My hele lewe het ek net gehoor wat Hy kon doen maar nie wou doen nie, dalk sou doen maar nie gedoen het nie… en Hy verduidelik nooit enigiets nie.” Al het my Pa nooit kerk toe gegaan nie, nooit sy Bybel gelees nie, nooit enige byeenkomste oor die Here bygewoon nie, en ook nie boeke oor Hom gelees nie, het hy voortdurend teleurgesteld en verbitterd gelyk oor alles wat met God te doen het. Ek het grootgeword met geen kennis van die Koninkryk van God nie, behalwe dat om met die Koning van die konings te bemoei ’n mors van tyd was — tensy jy gefrustreerd en teleurgesteld wou wees. Kerke het vir my gelyk soos reëls op reëls wat niemand kon nakom nie, of selfs wou nakom nie, net om ’n verhouding te probeer hê met Iemand wat onmoontlik was om te ken of te verstaan. Reël-nakoming bring ons nie in ’n verhouding met God nie — Hy is juis die Een wat die belangrikste is om te ken, in die hele heelal.

Weet jy, ek het Jesus persoonlik ontmoet — van naby, oog tot oog — en alles wat ek as kind oor God geleer het, is heeltemal onwaar. Heeltemal. Ek dink dat my pa deur sy hele lewe, die somtotaal van wat hy gehoor het, kan opsom in die volgende: “God gaan jou kry,” “pasop, seun, God sal jou straf,” en “jy is net ’n sondaar seun, en jy sal nooit enigiets meer wees as ’n arme niemand wat nie in die hemel inkom nie.”

Wel, ek lees my Bybel, ek gaan kerk toe, en ek lees ywerig boeke oor die Groot EK IS. Ek staan verstom oor al die beloftes van hoop, gesondheid, genesing, verbinding en verhoudingsverlossing wat die Here maak. Ek het nêrens ’n wêreld gevind van “sal nie”, “moenie”, “kan nie”, en “mag nie” soos baie reëlnakomers altyd gereed hou nie. Jesus, die Seun van God, het na ons toe gekom — in die vlees — en vir die eerste keer ooit oog tot oog met die mensdom gestaan. En in Johannes 16 alleen, gee Hy vir ons ’n lys van “Ek sal”, “Ek het”, en dan verduidelikings van “omdat”. Só, waar is die idee dat God nooit enigiets verduidelik nie — want Hy doen. Elke keer wanneer Jesus gesê het: “Ek sal”, “Ek het”, of “sodat julle kan hê”, skep dit ’n atmosfeer van moontlikheid en potensiaal vir ons om saam met die Here betrokke te wees en alles te besit wat God belowe. Die sleutelwoorde is “betrokke wees”, nie net reëls gehoorsaam nie. Onthou, dit gaan nie oor reëls om te onderhou nie, maar oor iemand om te wees. Wanneer Jesus “omdat” gesê het, het Hy bedoelings en handelinge verduidelik. God is geïnteresseerd in die gesprek, en Hy wíl hê ons moet verstaan — en dat ons dalk nie verstaan nie, beteken nie Sy verduideliking is onwerklik nie. Hou dit eenvoudig. Ek glo regtig dat ons baie van wat God gesê het en sê, heeltemal oordink en, probeer om dit na meer te laat klink as wat dit werklik bedoel. Jesus het by vier belangrike geleenthede “kan hê” gebruik: dat julle die lewe kan hê, dat julle die lewe in oorvloed kan hê, dat julle vrede kan hê, en dat julle vreugde kan hê. As ons dit nie kon besit nie, sou die Here nooit die toon van moontlikheid en potensiaal geskep het om ons te laat weet dat ons alles wat Hy sê, kan ken en daarin kan wandel nie.

Ons moet weet dat die Here binne die wonderlike grense van geregtigheid werk, aangesien Hy self die standaard en verpersoonliking van geregtigheid is en, Hy sal Homself nooit weerspreek, deur vir ons bose begeertes te gee nie. Jesus sê sommer reguit in Johannes 16:1: “Ek het hierdie dinge gespreek,” en dan verduidelik Hy dit met “omdat” of “om die rede”. Hy sê “Ek het hierdie dinge gespreek” in die sin van “let op”, “gee aandag”, en “hoor dit—moenie dit miskyk nie.” Hy erken in vers 25 dat dit waar is dat Hy in die verlede in raaiselagtige gelykenisse en metafore gepraat het, maar dan belowe Hy: “Van nou af gaan Ek openlik met julle praat.” Met ander woorde, Hy wíl hê ons moet regtig verstaan wat Hy sê, maar Hy wil ook hê ons moet genoeg belangstelling hê om Hom te soek sodat ons dit alles kan begryp—nie soos lui kinders wees wat wag dat die ouer net alles vir hulle moet sê, sonder dat hulle self ’n persoonlike belegging in hul kennis en welstand maak nie.

Toe ek jonk was, het ek soms my ma gevra na die betekenis van ’n woord. Sy sou antwoord: “Gaan kyk dit op.” Ek het gedink sy is onbehulpsaam, maar in haar wysheid het sy my aangemoedig om self aksie te neem en die antwoord te gaan soek, eerder as om op iemand anders staat te maak omdat ek te lui was.

In Johannes 16 sê Jesus “Ek sal”, “Ek het”, “Hy sal”, en “omdat”. Hy gee aan ons Sy persoonlike belofte wanneer Hy sê “Ek sal”, en met “Ek het” laat Hy ons weet wat reeds in werking gestel is. Hy belowe ons die Heilige Gees wat ons sal leer, en Hy sê nie “AS” die Heilige Gees kom nie, maar “wanneer” Hy kom, sal die Heilige Gees dit en dat doen. En… Jesus sê ook waarom, deur weer “omdat” te gebruik — wat beteken “om die rede”.

God is nie verplig om Homself aan enigiemand op enige tyd te verduidelik nie, maar Hy doen dit uit liefde, omdat Hy belangstel in ’n dialoog met ons en wil hê dat ons moet verstaan wat Hy sê. Hy praat inderdaad met mense, en Hy bied regtig gereeld verduidelikings aan. Is ons geïnteresseerd om te luister? Daar is wyer en dieper beloftes van “ja en amen” as wat die reëlhouer se ingesteldheid van “moenie dit doen nie” is, tog sien soveel mense God as die God van “kyk uit, wees versigtig, en moenie dit doen nie”, en dit is glad nie Sy hart nie. Natuurlik het God grense en waarsku ons teen potensiële probleme, maar ons self is dikwels diegene wat soos die wet op twee bene aan die wêreld rondom ons lyk omdat ons altyd praat oor wat ons nie mag doen nie, nie wil doen nie, en alles waarteen ons is. Wel, vriende, waarvoor is julle in die gees van regverdigheid, vir regte moraliteit of, vir Goddelike etiek? Wat gaan jy doen nadat jy glo dat Jesus die Here is? God se beloftes is meer as net ’n versekeringspolis.God het ’n hele wêreld van ongelooflike moontlikhede en potensiaal vir jou, maar jy moet genoeg in Hom belangstel om Sy goedheid teenoor jou na te streef.

Wat dink jy?

Vertaal deur Chané de Clercq

032 Լսելը 

Մի քանի անգամ ականատես լինելով, թե ինչպես են երկու հոգի փորձում լուծել միմյանց հետ ունեցած կոնֆլիկտները, ես նկատել եմ մի կարևոր բան, որն ի դեպ հաճախակի եմ նկատել. երկուսն էլ զարմանալիորեն, ակնհայտ կերպով միմյանց լսելու պակասություն են ցուցաբերել։

Եվ միմյանց լսելու կարևոր այդ ունակությունը իրականում բոլորիս էլ անհրաժեշտ է։ Մենք, երբեմն կարծես այնքան ենք տարված ինքներս մեզնով, թե ինչ ենք ասելու և անելու, որ չենք կարողանում լսել դիմացինին։ Իրականում, հաճելի է, երբ հազվադեպ ենք հանդիպում մեկին, ով ոչ միայն լսում է մեզ, այլև կարող է ամփոփել մեր ասածը։ Գիտեք, շատ դժվար է լսել մեր դիմացինին, երբ մենք ենք միշտ  փորձում խոսել՝ միայն մերասածն ասելով։

Սուրբ Գրքում Աստված մոտավորապես 61 անգամ կոչ է անում մեզ լսել, ամբողջ էությամբ և համակ ուշադրությամբ լսել։ Ես կասեի, որ Տերը ցանկանում է, որ մենք հասկանանք լսելու արժեքը։

Ես հավատում եմ, որ աշխարհում համընդհանուր անհանգստության մակարդակի մի մասը, որը, իմ կարծիքով, շատ, շատ բարձր է, այն է, որ մարդկանց մեծ մասն իրեն լսված չի զգում, այլ խոսքերով ասած՝ միմյանց լսելու պակասություն կա։ Մարդիկ կարիք ունեն, որ իրենց լսեն։ Շատ անգամ մենք մեզ զգում ենք շատ փոքր, աննկատելի, «հաշմանդամ» դարձած և ավելորդ, տառապում ենք լքված ու մերժված լինելու ընդհանուր զգացումից։

Ես իսկապես հավատում եմ, որ մեր անհանգստության մեծ մասը կարող է իրականում նվազել, եթե մեզանից շատերը պարզապես որոշակի ջանքեր գործադրեն դիմացինին լսել սովորելու համար։ Մինչդեռ շատ հաճախ, կոնֆլիկտների մեջտեղում մենք ունենում ենք այսպիսի վերաբերմունք, մտածելով. «Ո՞վ կուզենա լսել սրանց, հատկապես, երբ նրանք այդքան սխալվում են»։ Ու սիրում ենք ամեն ինչ ասել «մեծատառերով», ընդգծված «կետադրական նշաններով» և մի փոքր չափազանց բարձր ու շեշտադրող կերպով։

Գուցե օգտակար լիներ, եթե մենք ավելի լավ հասկանայինք, թե ինչ է նշանակում լսել, թե ինչ է նշանակում «ականջը լայնացնել, խելացիորեն լսել, ականջները սրել և ուշադրություն դարձնել»։ Մենք պետք է գիտակցենք, որ լսելն ավելին է, քան պարզապես բառերն ընկալելը, այլևայլ ջանքեր գործադրելը՝ հասկանալու դիմացինին ու նրա ասածը։ Մի՛ լսեք ուղղակի միայն բառերը, այլ փորձե՛ք լսել ասված խոսքերի բուն էությունը։

Այս պահին ես մտածեցի անդրադառնալ չորս հիմնական կետերի, այն մասին, թե ինչպես և որտեղից սկսել լավ լսող դառնալը։

  1. Փորձե՛ք լսել ակտիվ կերպով։ Ուշադրությո՛ւն դարձրեք։ Եղեք «տեղում»։ Մի եղեք դիակի նման։ Ոչ ոք չի ուզում խոսել դիակի հետ, այնպես որ սովորեք անել այս երեք բաները՝ վերաձևակերպում, պարզաբանում և արձագանք։ Սրանք իսկապես կարևոր են, այնպես որ լսեք ասվածը կրկին՝ վերաձևակերպելով, պարզաբանելով և արձագանքելով։ Վերաձևակերպումն օգնում է մեզ ճիշտ հասկանալ լսածը։ Պարզաբանելը նշանակում է այնպիսի հարցեր տալ, մինչև լիովին չհասկանանք, թե ինչ նկատի ունի դիմացինը։ Արձագանքել նշանակում է մեր սեփական մտքերն ու զգացմունքները կիսել առանց բացասաբար քննադատելու… Եվ այստեղ ուզում եմ շեշտել, որ շատ սխալ է վերջում էլ ասել «դու այնքան հիմար ես» և դեռ հույս ունենալ դրական արդյունքի։ Այո, գիտեմ, գուցե ճիշտ է, որ դիմացինը հիմար բաներ է արել կամ ասում, բայց ուղղակի անհրաժեշտ չէ այդպես ասելը։ Այսինքն, եթե դուք իսկապես ուզում եք լուծել կոնֆլիկտները, ապա նախ և առաջ պետք է քննեք նաև ձեր սրտերը։
  2. Փորձե՛ք լսել կարեկցանքով, սրտացավորեն: Փորձե՛ք պատկերացնել ձեզ դիմացինի տեղում, վիճակում… Կարևոր է, որ հասկանաք ձեր դիմացինի խնդիրը՝ առանց նրան խորացնելու իր խնդիրների մեջ: Հասկացա՞ք սա: Դուք ևս չպետք է փորձեք խորանալ նրանց խնդիրների մեջ, փորփրել հետաքրքրքասիրությունից ելնելով։ Ձեզ կարող է նույնիսկ դուր չգալ ասվածը, բայց հաճախ, լսելիս, փորձե՛ք հասկանալ, թե ինչ կանեիք, եթե դուք էլ նրանց տեղում լինեիք։ Եվ վստահաբար, եթե ձեզ դնեք նրանց տեղում, ապա դուք նույնպես կարող էիք նույնը զգալ: Հռոմեացիներին ուղղված նամակի 12.15-ում ասվում է. «Ուրախացողների հետ ուրախացե՛ք, լացողների հետ լացե՛ք»: Հիշե՛ք, որ սա չի նշանակում, որ մենք համաձայնվում ենք ամեն ինչի հետ, այլ որ մենք դրանով կարեկից ենք լինում մարդուն ու սրատացավորեն ենք արձագանքում։ Հիշենք նաև, որ մեր Տեր Աստված լսում, կարեկցում օգնում է մեզ՝ մեր ամեն իրավիճակներում, բայց դա չի նշանակում, որ Նա մեր ամեն արածի, իրավիճակի, ասած խոսքերի ու ապրած կյանքի հետ համաձայն է։
  3. Փորձե՛ք լսելիս բաց լինել: Կիսատ-պռատ լսելը, պաշտպանողական կերպով լսելը և «ֆիլտրացված» լսելը բաց լսել չէ: Լսե՛ք այնպես, կարծես դուք մարդաբան եք, իսկ անձը՝ այլ մոլորակից. պատկերացրեք, որ նրանց սովորույթները, համոզմունքներն ու մտածելակերպը տարբերվում են ձերից, և դուք փորձում եք հասկանալ նրանց: Կրկին ասեմ, որ մենք ոչ մի դեպքում պարտավոր չենք համաձայնվել մարդկանց տեսակետների հետ, բայց մենք, անշուշտ, կարող ենք լսել նրանց խնդիրների, իրավիճակների, ապրելակերպի մասին՝ առանց խրախուսելու նրանց սխալ ընթացքը:
  4. Փորձե՛ք լսել ամբողջական պատկերը հասկանալու համար։ Արդյո՞ք նրանց ասածը համապատասխանում է փաստերին։ Այսինքն, մենք՝ որպես լսողներ, պետք է մեր «տնային աշխատանքը» կատարած լինենք՝ գոնե փաստերի մասին պատկերացում կազմելու և մտածելու համար… միայն այն պատճառով, որ դուք ունեք փաստեր, արդյո՞ք դա ճշմարտությունն է։ Փաստերը միշտ չէ, որ ամբողջական պատկերն են արտացոլում։ Եթե դուք ակտիվ կերպով, կարեկցանքով ու սրատացավորեն և բաց կերպով լսել եք, բայց դեռևս չեք հասկանում նրանց տեսակետները, ապա պարտավոր չեք այսպես ասած «հարձակվել» դիմացինի վրա։ Փորձե՛ք «հետապնդել» խնդիրը, այլ ոչ թե անձին։ Շատ կարևոր է գիտակցել, որ անձին ծաղրելը, նվաստացնելը և դիտավորյալ սադրելը երբեք չեն ​​լուծում կոնֆլիկտները, այլ ավելի են խորացնում դրանք… այդ գործողությունները ոչինչ չեն բերում, դրանք պարզապես այնպիսի տպավորություն են ստեղծում ձեր մասին, որ կարծես դուք միայն ուզում եք ինքներդ հաղթել և ձեզ չի էլ հետաքրքրում, թե որն էր ճշմարտությունը։ Պարզապես հանգիստ շունչ քաշեք, հանգստացեք, սպասեք և հավաքեք ավելի շատ տեղեկություններ։

Հաջողակ լսողը ավելի շատ անձին ներգրավող է լինում, այլ ոչ թե վրդովեցնող ու վանող։ Դիմացինին կտրուկ մերժելու փոխարեն, հնարավոր է հարցնեք. «Կարո՞ղ եք ինձ մի փոքր ավելին պատմել» կամ «Կարո՞ղ եք ինձ կոնկրետ օրինակ բերել»։ Կամ կարող եք ասել. «Շնորհակալություն, որ ինձ հայտնեցիք Ձեր տեսակետը։ Ես կմտածեմ այդ մասին»։ Կամ՝ «Հետաքրքիր է, ես դա այդ լույսի ներքո չէի դիտարկել»։

Աստված լսում է մեզ և ուշի ուշով, սրտացավորեն, կարեկցանքով, սիրով է լսում, և թույլ է տալիս, որ մենք «վարժեցնենք» մեր անձերը՝ Տիրոջ նման լինելու համար։ Լսելու արվեստը քրիստոսանման հմտություն է, որը մենք պետք է զարգացնենք։ Շատերն են լսում, բայց քչերն են իսկապես լսում, և դա հնարավոր է փոխել՝ Տիրոջ Սուրբ Հոգու օգնությամբ։

Աստված պահապան բոլորիդ։

(Թարգմանությունը՝ Արթուր Իսպիրյանի / Translation by Artur Ispiryan)

105 – 18 Dinge Wat Nooit Gebeur

Nooit. Net soos daar verskeie belangrike dinge is wat ons van die Here moet weet en wat altyd waar is, is daar ook verskeie belangrike dinge wat nooit gebeur nie—wat beteken:  op geen tydstip in die verlede of toekoms nie; by geen geleentheid nie; nooit ooit nie. “Nooit,” soos God die woord gebruik, is ’n absolute negatiewe.

Een van die eerste dinge wat nooit gebeur nie, is dat God nooit ’n mens is nie, en omgekeerd, mens is nooit God nie. Numeri 23:19: “God is nie ’n mens dat Hy sou lieg nie, of ’n mens se kind dat Hy van gedagte sou verander nie. Het Hy dit gesê en sal Hy dit nie doen nie? Of het Hy gepraat en sal Hy dit nie vervul nie?” Ons mag probeer om die Here tot dieselfde vlak as onsself te verminder en dink dat die Here met dinge worstel soos ons dit doen, maar dit is net wat ons sou wou hê—dit is op geen manier waar nie. Hy is altyd God, en daar is nooit ’n tyd dat Hy dit nie is nie; ek is nooit God nie, en daar is nooit ’n tyd dat ek dit is nie.

Die Here God doen nooit sonde nie. Waar daar geen sonde is nie, is daar ook geen oortreding of ongeregtigheid nie. 1 Johannes 3:5 sê: “Julle weet dat Hy verskyn het om die sondes weg te neem, en in Hom is daar geen sonde nie.” Jesus het op geen manier tekort geskiet nie, het nie gemis nie, en daar sal nooit ’n plek wees waar die dood of sterflikheid in Hom vastrapplek kan kry nie.

God is nooit te laat nie, en solank as wat ons lewe, is dit nooit te laat nie. In Lukas 7 is daar ’n verhaal waarin Jesus presies op die regte tyd opdaag. Ek het ’n prediker hoor sê God is die “God van die laaste minuut,” wat impliseer dat die Here wag tot die allerlaaste oomblik om op te tree, maar dit is nie waar nie. Hy is altyd betyds, op die perfekte tyd, en nooit minder nie. ’n Moeder se seun het gesterf en is uitgesleep om begrawe te word. Die jong seun was duidelik al lankal dood, lank genoeg om vir die begrafnis voorberei te word, dus was dit nie net in die laaste minuut of twee dat hy opgehou asemhaal het nie. Nee, die seun was dood—regtig dood. Wat het Jesus gedoen? Hy het die moeder aangemoedig om nie bekommerd te wees nie, en Hy het die seun beveel om van sy doodsbed op te staan. Jesus was nie te laat nie; Hy was presies betyds. God is nie die God van die laaste minuut nie—Hy is altyd betyds, perfek, en nooit te laat nie.

Liefde faal nooit, en God faal nooit! 1 Johannes 4:8 sê: “Wie nie liefhet nie, ken God nie, want God is liefde,” en 1 Korintiërs 13 leer ons dat liefde nooit faal nie. Daarbenewens is God nooit jaloers of ’n opschepper nie, nooit arrogant of onbeskof nie. Hy is nooit prikkelbaar of wrokkig nie, en Hy is nooit, maar nooit bly as iemand verkeerd optree nie.

Die Here sal ons nooit verraai nie. Psalm 89:33 sê die Here: “… maar Ek sal nie van Hom my troue liefde wegneem of ontrou wees aan my getrouheid nie.” Dit is belangrik, want ons wil dikwels hê dat die Here skuld moet hê aan die dinge waaroor ons skuldig voel, maar Hy is nie so nie. God sal nooit afdaal om by ons ongeregtigheid aan te sluit sodat ons nie skuld hoef te voel nie; veel eerder behoort ons te streef om verhewe te word sodat ons kan ‘opstyg’ om by Hom in Sy geregtigheid aan te sluit. Alhoewel Jesus vlees geword het en ons sonde op Homself geneem het, het Hy geen sonde gehad nie, Hy het nooit gesondig of oortree nie, en geen van ons sonde kleef aan Hom dat Hy bevlek sou word nie.

God is nooit moeg nie, Hy raak nooit uitgeput nie en het nooit ’n middagslapie nodig nie. Jesaja 40:28 sê: “Het julle dit nie geweet nie? Het julle dit nie gehoor nie? Die HERE is die ewige God, die Skepper van die uithoeke van die aarde. Hy word nie moeg nie en Hy raak nie uitgeput nie; Sy insig is onnaspeurbaar.” En daardie laaste deel, “Sy insig is onnaspeurbaar,” beteken dat God se wysheid eindeloos is. Hy verstaan alles so volmaak dat daar geen einde aan Sy insig is nie. Die Here word nooit bedrieg nie, Hy laat Hom nooit manipuleer nie, en Hy word nooit oortref nie. Nooit.

Die Here sal jou nooit verlaat nie. Ons, wat gelowiges is, vertel mekaar dat Hy ons nooit sal verlaat nie, nie soos weeskinders verlate nie, maar weer eens, die besonderhede van ons lewens vertel dikwels ’n ander storie. Hoe dikwels probeer ons onsself oortuig teen God se beloftes? God lieg nooit nie, dus is dit waar: Hy sal jou nooit verlaat nie. Kom ons sny dus hierdie “wee my” houding uit, waarin ons een ding sê, maar wanneer ons iets verkeerd doen of ongepas optree, ophou optree asof: “Die Here het die vertrek verlaat. Jy weet, God kan nie waar sonde is wees nie, so Hy is nie by my nie.” Ai, wat ’n leuen, ’n absolute enorme leuen. As God nie waar sonde is kan wees nie, hoe kon Hy dan by jou gewees het toe jy gered is? Vergewe my dat ek so ’n kragtige woord gebruik, maar dit is die waarheid: dit is net dom en val net ons eie houding van selfbevestiging in die strik: “As ek God was, sou ek ook nie van myself gehou het nie.” Wel … gelukkig is jy nie God nie, want Hy is nie só nie.

God mors nooit, nie een klein stukkie, van alles wat ons deurmaak nie. Daar is geen oortollige woorde in die Bybel nie, en daar is ook geen oortollige mense in die Hemel nie. Onthou Romeine 8:28: “En ons weet dat alles meewerk tot die goeie vir hulle wat God liefhet, wat volgens Sy doel geroep is.” Dit is geen speletjie nie; die Here praat nooit ligsinnig of sê dinge wat Hy nie bedoel nie.

Laastens, God sal nooit sterf of vervaag nie. Hy is ewig, sonder einde. Psalm 90:2 sê die Here is “van ewig tot ewig is U God.” Hy kom uit die ewigheid en strek in die ewigheid in. God het nooit aansoek gedoen by ’n etiese komitee, ’n korporasie of ’n regering om God te wees en te werk soos Hy doen nie. Hy vra nooit hulle toestemming om die Here te wees nie; eerder behoort hulle Sy toestemming te vra om ’n agentskap of regering te wees.

Graveer hierdie dinge op jou hart en in jou gedagtes, vertrou daarop, en dink weer oor hoe jy die Here sien. Ons moet regtig ons verdraaide idees van die Here aanspreek.

Wat dink jy? Daar is eintlik meer as 18 dinge wat God nooit is nie. Hoeveel kan jy opspoor?

Vertaal deur Chané de Clercq