Ons is besig om in ons erfenis in te stap, soos God dit bestem het. Baie van ons begin wakker word en besef die krag en gesag wat ons in Christus het, en meer as net ‘n paar begin om in daardie krag en gesag te wandel. Wanneer ons met die weer praat, verwag ons regtig dat die weer nie net sal hoor nie, maar ook sal gehoorsaam — selfs al fluister ons? Of sê ons: “Storm, verdwyn in die Naam van Jesus!”, met ons mees gesaghebbende stem, maar diep binne dink ons nog steeds: “Ek hoop dit werk.” Jy mag dalk voel dit is ’n waaghalsige leerstelling, maar net omdat dit buite jou gemaksone is, beteken dit nie dit is buite God s’n nie. Daarom kom die vraag: Wat verwag ons van God? Wat is ons verwagtinge van Hom?

Hy is God. Verwág ons min van Hom? … al is Hy die Almagtige God, die Mees Heftige, die Self-Openbare, en die Self-Bestaande. Hy is die Een wat ons nog voor die tyd begin liefhê het, en wat hou van die geselskap van Sy mense… God, in wie se hart die karakter van die kruis reeds gevestig was vóór die grondlegging van die heelal — wat verwag jy van Hom? Dis nie asof ons Koning klein en jammerwekkend is en nie in staat is om alles — en meer — te doen as wat ons ooit moontlik kan droom nie… en Hy hét met ons gepraat… BAIE! Is dit God wat nie praat nie, of ons wat nie hoor nie? Verwag ons dat Hy sal opdaag, of verwag ons dat Hy net ’n bietjie van Sy teenwoordigheid sal “druppel” om net die hamstertjies op hul wiele aan die rol te hou? Wanneer ons vir God vrae vra, verwag ons werklik ’n antwoord? Ons verwag ’n antwoord van ons vriende wanneer ons met hulle praat of ’n vraag vra… Trouens, ons verwag ’n volle sintuiglike ontmoeting met mense, en dit ontstel ons diep wanneer hulle nie reageer nie… maar verwag ons ’n volle sintuiglike ontmoeting met God?

Soms ontvang ons min omdat ons min verwag — nie altyd nie, maar ek vermoed meer dikwels as wat ons dink. Verwág ons dat God Sy belofte van vrede sal hou, of hoop ons meestal net dat Hy vir ons ‘n bietjie vrede sal gee — oomblikke sonder druk of geweld? Verwág ons dat God vir ons sal voorsien, of hoop ons maar net dat Hy sal? Hoop ons meestal dat God vir ons moed sal gee vir die stryd, of verwag ons regtig dat Hy ons Krag sal gee, soos Hy gesê het Hy sou?

Wat verwag ons van God? Wat is ons verwagtinge van Hom?

Ek vind dat ek meer van mense verwag as van God — en ek is eenvoudig verkeerd daaroor.

Ek is oortuig daarvan dat wanneer ons ons verwagtinge en hoop op mense en bedieninge plaas om ons te bekragtig en goed te keur, God Homself verplig voel om ons hul tekortkominge te wys. Dit is die Here alleen wat ons bekragtig en goedkeur, nie mense nie — maar ons verwag en aanvaar dit so maklik van mense af.

Die Here is soveel meer bekwaam as mense, en ook meer gewillig — en tog verwag ek dat mense sal reageer, en hoop meestal maar net dat God sal reageer. Wanneer ek die ligskakelaar aanskakel, verwag ek dat die lig sal aankom —behoort ons dan nie ’n groter verwagting van God te hê as van ’n ligskakelaar nie? Hy is groter en meer betroubaar as ’n ligskakelaar. En tog vind ek dat ek ’n groter verwagting het van mense en fisiese dinge as van God — en ek wil graag my denke dáároor verander.

Ek kan aan geen rede dink waarom ek nie elke dag ’n volle ontmoeting met my Vader sou hê nie, behalwe my eie ongeloof. Ek voel asof ek die meeste van die tyd net hóóp dat Hy sal opdaag, in plaas daarvan om verbaas te wees as Hy nie sou nie.

Ek verwag dat die weer sal verander wanneer ek met dit praat (en dit is waar — ek doen dit, en ek hét al vir baie jare met die weer gepraat soos die Here my lei, met sukses. Dit voel net natuurlik vir my). Ek verwag werklik dat die Here my sal hoor en my sal antwoord (dit is nog iets wat vir my natuurlik voel). Dit is tog ’n natuurlike ding vir ’n vader om op sy kinders te reageer, so dit behoort die mees onwaarskynlike gedagte in ons koppe te wees dat God nié sal reageer nie… in werklikheid, vir my, behoort daar ’n groter kans te wees dat die maan regtig van kaas gemaak is as dat God nie op ons roep sal reageer nie.

Ek wil hê die bonatuurlike moet my natuurlike word, en ek wil wandel in “God se natuurlike”, en ek wil ophou om só verbaas te wees oor die bonatuurlike… ek sal nooit ophou om oorweldig te wees om by God te wees nie, maar ek wil hê Sy “natuurlike” moet my “natuurlike” word.

As die Here ons lei en ons spreek tot die kanker om te verdwyn, en dit verdroog en verdwyn, dan behoort dit normale omstandighede te wees — en ons behoort verbaas te wees as dit nie verdroog en verdwyn nie, nie verbaas as dit wel gebeur nie.

Wat verwag jy van God?