My huis staan met ’n gevoel van selfvertroue, wat die duidelikste sigbaar is in sy rustige stilte. My huis is vol vertroue, want God is vol vertroue. Van erfgrens tot erfgrens is my huis my plek van Shalom, en dit sluit ons droomruimte in — onder

God se sorg en heerskappy — selfs wanneer ons slaap.

Waar ons woon, moet soos ’n sagte gesig wees: met mooi gevormde wangbene, ’n neus in perfekte balans, netjiese wenkbroue en ’n duidelike ken, met ’n vriendelike, bekoorlike glimlag afgerond.

Daar moet helder, skoon glas wees — die vensters, die oë van ons huis — wat nuuskierig uitkyk, asof hulle op die punt staan om vir elke besoeker te glimlag. Die erf is netjies versorg en omraam die plek waar ons woon mooi.

By ons huis, waar ek woon, lê die grond agter die huis en agter die skuur, waar die pad stadig kronkel tussen twee golwende, groen heuwels. Verder af, raak dit gelyk en loop dit na ’n koel, skaduryke stroompie, wat in ‘n kaskade vloei — soos ’n pragtige gedagte, stil en kalm — ’n verborge skat wat jy eers raaksien as jy doelbewus kyk.

Waar woon jy? Is jou huis ’n weerspieëling van wie jy is, of van wie jy wens jy kon wees? Miskien wys dit eerder wie jy nié wil wees nie — of dalk selfs iemand anders? Ek het een keer iemand hoor sê hulle bid vir oorheersing oor bose geeste, maar ek dink, soos Joyce Meyer sê, dis beter om eers beheer te kry oor daardie wasbak vol vuil skottelgoed, die mat wat gestofsuig moet word, of daardie klere wat gewas, gevou en weggepak moet word.

Ek glo dit is klein, maar betekenisvolle dinge — tekens van waar jy werklik woon — uiterlike beelde van jou innerlike lewe. Waar woon jy? Wat wys jou huis van jou? Oor die algemeen kan die vorm van ons lewens gesien word in die plek waar ons woon.

“Waar wóón JÝ?” Waaruit is jou fondamente, mure en dak gemaak? Dit mag dalk soos jy lyk, maar weerspieël dit die ware jy?

Baie jare gelede het ek iemand ontmoet wat regtig gelyk het asof hy alles onder beheer het — jy weet, een van daardie mense wat jy net nie kan help om van te hou nie. Van waar ek gestaan het, het hy vir my gelyk soos ’n toegewyde gelowige. Hy het dikwels gepraat oor hoe hy vas en, sy Bybel lees, en baie keer het hy van groot dinge in Christus vertel. Maar hoe meer tyd ek saam met hom deurgebring het, hoe meer het ek krake van chaos begin raaksien. Ek sê nie ek het nie genade vir menswees nie, maar dit het vêr oor die gewone chaos van menslike bestaan gegaan. Daar was hier ’n uitbarsting van verwarring, daar ’n storm van emosionele en verstandelike onrus — tekens dat hy al hoe meer losgekoppel en uitmekaar geskeur was. Hoe meer ons gesels het, hoe meer het ek ’n warboel van wanopvattings en onopgeloste denke gehoor.

Ongelukkig het dit stadigaan tot my deurgedring dat hy aan die binnekant baie anders was as die beeld wat hy gewys het. Sy “voorleggingsgesig” (waaraan hy hard gewerk het) en sy ware gesig het die toestand verraai van waar hy werklik woon. Daar was ’n duidelike verskil tussen wat ek noem sy “voorleggingsgesig” en sy ware gesig.

Een dag het ek saam met hom na sy werkvragmotor gegaan — en tot my volle verbasing was dit die grootste gemors wat ek nog ooit gesien het. In daardie oomblik het die Here met my gepraat en gesê: “Dít is sy lewe. Dít is sy huis. Dít is hoe hy dink en leef. Die toestand van sy vragmotor is ’n weerspieëling van wie hy werklik is en hoe hy oor die wêreld rondom hom dink.” Toe vra die Here vir my: “Waar woon jy?” Die Here het nie my oë oopgemaak om alles oor daardie man te sien nie — Hy het my oë oopgemaak om meer van myself te leer ken. My insig het nie oor hom gegaan nie, maar oor my! Jy weet, dit is baie maklik om ander mense se lewens te deurskou, maar ons vind dit so moeilik om eerlik oor onsself te wees. Ons kan eerlik en deursigtig wees, maar sonder om kwesbaar te wees teenoor mense wat ons vertrou om in ons lewens te praat, bly ons maar net dieselfde ou baksteenmuur soos almal anders.

In plaas daarvan om aan te hou dink oor wie my vriend nié was nie, het ek begin nadink oor wie ék is — wie ek dink ek is, en wie ek graag wil wees. Het ek dalk ook ’n voorleggingsgesig gedra wat heeltemal anders was as wie ek werklik is? Pas my karakter en my gewete by mekaar, en sou hulle mekaar herken as hulle mekaar op straat ontmoet? Hoe groot was die afstand tussen my voorleggingsgesig en my ware gesig? Dit was vrae aan myself, waarvoor ek geen gereedskap gehad het om dit te ontleed nie; dit was God-vrae wat God-antwoorde vereis. Ek glo die Here vra vir ons sulke vrae om ’n visie van moontlikhede in ons te bou. En wanneer ons daardie kennis van Sy visie van moontlikhede met ander deel, en hulle toelaat om hulself in verhouding tot ons te vind, noem ons dit “gemeenskaplike grond”. Dit is waar ons met God in verhouding staan, en waar ons met ander — en hulle met ons — in verhouding tree.

Dink vir ’n oomblik: hoe staan jy in verhouding met God?  Jy kan natuurlik al die gewone antwoorde gee — dat jy deur gebed of deur Sy Woord met Hom in verhouding staan — maar dink weer daaroor. Hmmm… ja, dit is ’n redelik diep vraag, nè? Dit voel soms asof Hy hoog daarbo is en ons vêr hier onder, so hoe bereik ons iemand soos die Here? Of is die waarheid dalk eerder dat, as Hy nie met ons verbind nie, ons ook nie met Hom sal kan verbind nie?

Hoe gaan dit met jou huis? Jy sê jy het ’n dak, maar jou dakbalke lê nie almal op hulle plek nie, en ons weet almal ’n dak sonder dakbalke is maklik net ’n tent genoem. ’n Dak sonder dakbalke sal in ’n storm inmekaarval. Of is jou huis soos ’n filmstel — vol props en poseerwerk, mooi genoeg om na te kyk, maar tog nie werklik nie? Waar woon jy? Natuurlik is dit alles ’n bietjie metafories, maar tog is die volgende vrae waardevol — selfs al is dit net vir myself.

Laat ons eers ’n bietjie gesels oor die idee van “details”, iets waaraan die meeste van ons nie baie aandag gee nie. ’n Detail, volgens hoe die woord in Kolossense 2:18 gebruik word, beteken: “Om iets van nader te benader met die oog op noukeurige ondersoek.” Die woord beeld iemand uit wat nader kom aan ’n voorwerp en meer doen as net om te identifiseer wat dit is en hoe dit werk — hy wil nader sien, baie nader, om die binneste werking te verstaan en hoekom die voorwerp of konsep funksioneer soos dit doen. Die Ou-Testamentiese gebruik van die woord beteken om iets noukeurig te inspekteer en ook op te let hoe dit met alles anders interaksie het. Dit is soos iemand wat baie, baie noukeurig na kruissteek of borduurwerk kyk.

Gevolglik, hoe is die besonderhede van jou huis georden? Is die boeke netjies op rakke geplaas? Is die vensterbanke skoongemaak en die stoele vriendelik rangskik? Nooi die sitkamer ’n warm gesprek uit? Verteenwoordig jou huis — die plek waar jy in jou hart en gedagtes woon — die Here en jou goed? Wat sou God dink as Hy skielik by jou huis verskyn en beleefd aan die deur klop? Sou jy Hom binne nooi, of Hom laat wag terwyl jy haastig rondhardloop, skoonmaak, en dinge wegsteek wat Hy tog al weet? Of sou sommige van ons selfs deur die deur met Hom praat en Hom vra om ’n afspraak vir later te maak omdat vandag net te ongerieflik is? Sou jy bereid wees om die dag van jou besoek mis te loop net omdat jy gevoel het jou huis is nie regtig in orde nie?

Daar is baie om oor na te dink wanneer jy dink aan waar jy woon. Die besonderhede is altyd belangrik en maak altyd saak. Daar is die struktuur, die organisasie, die plek waar kos voorberei word en die slaapplekke, klerekas, en die gesinsverhoudings binne jou huis — fisies, geestelik en selfs metafories. Dit is alles dinge wat beskryf waar ons woon. Is daardie konsep dalk te groot vir nou? As dit so is, fokus net op een ruimte en maak dinge reg. Al hierdie herorganisering is nie om God te probeer behaag nie — dit gaan oor geloof hê en glo dat God reeds met jou tevrede is, en jy kan nie jou beeld so bestuur dat alles net “beter lyk” nie.

Hoe jy in jou hart voor die Here woon, blyk uit hoe jy jou huis hou. Maak dit vir jou saak dat mense kom kuier, of is jy beskaamd as iemand instap? Onthou, dit gaan nie oor om ’n skynbaar sterile atmosfeer te skep nie; uiteindelik woon jy daar, en vir my moet leefruimtes lyk soos plekke waar daar regtig geleef word. Ons bou nie ’n verhoogstel nie, ons bou die werklikheid.

Ek glo dat, vir sommige, as ons deur die plek sou kan stap waar hulle in hul harte woon, ons miskien net ’n basiese bestaan sou sien — net die eenvoudige menslike behoeftes van kos, skuiling en klere. Of miskien sou ons deur pragtige woude loop, sit op koninklike stoepies met ’n uitsig, en bad in al die groen en blomme van hulle stralende God-harte.

Ek het ’n droom gehad oor ’n streng man wat ek vroeër geken het — of miskien ’n beter woord as “streng” is “strengerig”. In die droom het hy in ’n betonblokhuis gewoon met betonvloere. Daar was geen gras rondom sy huis nie, en die dak was net plat en kaal. Daar was slegs funksionele, plat vensters sonder versiering, die meubels was min, en die deure het soos kluisdeure gehang. In die droom het hy my altyd streng aangestaar, asof ek ’n indringer was wat die moed gehad het om in sy huis te wees. Soos tyd verloop het en ek hom beter leer ken het, het ek besef dit is presies hoe hy geleef het. Die droom was nie net oor hom nie, maar ook oor my. En weer het die Here my uitgedaag deur te vra: “Hoe sien jy waar jy woon?”

Baie mense sien die plek waar hulle woon dalk as ’n daaglikse afdraai na armoede en gebrek — , ‘n vae vlek op ’n skoon muur. Is dit hoe ons dink God ons sien? …Maar is dit regtig hoe dit is, of is dit net die blik op jou huis deur die oë van ou religieuse dogma?

Wat is die eienskappe van jou huis? Het jy geweet dat die heel eerste letter van die Bybel die Hebreeuse letter beit is, wat simbolies is van “die huis”? In hierdie geval is dit effens vergroot, en aanvanklik verstaan ons dat die baie belangrike eerste letter wys na die verhaal van God se huis. Maar wat van die plek waar jy woon? Is dit gevestig met medelye en barmhartigheid — die oorheersende houding in hoe jy met die wêreld rondom jou huis omgaan — of straal jou huis ’n gevoel uit wat sê: “Iemand skuld my,” omdat jy wag dat iemand jou moet betaal om  medelye te hê?

’n Beskrywing van God se huis kan in Psalm 48:1-3 gesien word… God se huis is op die berg van Sy heiligheid opgerig, en vers 2 sê God se huis is pragtig geleë, die vreugde van die hele aarde. En jy? Is jou huis ’n toevlugsoord? Voel jy dat ander hulle gasvryheid moet beoefen, maar vir jou is dit net te duur om ’n toevlugsoord te wees, omdat jy nie genoeg emosionele kapitaal het om een te wees vir diegene wat emosionele, geestelike of morele skuiling benodig nie? Om ’n toevlugsoord te wees, verg dat jy Jesus ken, jouself ken, en goeie grense het — en dit kom deur tyd en beproewing, om dit vas te maak in ons harte en daar te vestig.

Is liefde deel van jou huis, as fondasie en struktuur? Ons houdings, of die houding van ons hart, is deel van waar ons woon — om soos Jesus te wees en ’n hart te hê vir die armes. En armes beteken nie noodwendig mense wat nie geld of kos het nie; daar is ook morele en etiese armoede in hierdie wêreld. Ek het ’n paar algemene verskonings vir hoekom mense nie die armes help nie, en hierdie houdings vorm deel van die beskrywing van waar ons woon. Ek het hierdie verskonings in my eie situasies gesien, dus gaan dit grootliks oor my, maar as jy dit kan raaksien in jouself….:

Ons sê: “Hulle verdien nie hulp nie. Hulle het hulself in armoede gebring; laat hulle hulself daaruit kry.” Wel, hierdie een laat my sekerlik toe om deel te neem, nè? Sommige sou sê God se roeping om die armes te help, geld vir ’n ander tyd, net enige ander tyd behalwe nou. Hoe gerieflik vir my. Miskien sê ons: “Ons ken geen armes nie,” of ons vryf hulle af en sê: “Ek het my eie behoeftes.”

Jy weet, ek het ontdek dat ek amper enigiets sou doen om my skoon hande nie vuil te maak aan die “armes” nie. Miskien het ons mure gebou van selfgesentreerdheid soos: “Enige geld wat ek gee, sal gemors word, gesteel word, of aan ander dinge bestee word. Die armes sal dit nooit sien nie.” Ek weet eintlik nie dat dit waar is nie, en ek kan nie verantwoordelik wees vir wat “hulle” met die donasie doen nie, maar ek kan verantwoordelik wees voor God om te doen soos Hy my gevra het om te doen.

Hoe klink die volgende: “Ek kan self ’n slagoffer word”? Gaan ek in vrees leef vir wat “mag gebeur”, of God vertrou vir wat “sal gebeur”? Hoe klink die volgende: “Ek weet nie waar om te begin om die armes te help nie, en ek het nie tyd nie”? O ja, ons is so besig, besig, besig. Ons vergeet  as ons almal so besig is, iets fout is, en ons moet onthou ons is diegene wat “Ja” gesê het.

 

Dan is daar die martelaarsdenke: “My klein bydrae gaan nie ’n verskil maak nie.” Nog ’n gerieflike ontsnapping van deelname, maar steeds ’n manier om beheer te behou sodat ek nie regtig van myself hoef te gee nie. Jy mag dink ek is hard, maar kyk, ek is net eerlik oor my motiverings. Die werklike vraag is: Kan jy met enige hiervan identifiseer?

In plaas daarvan om slap verskonings te maak — wat beslis die kleur en definisie van waar ons woon beïnvloed — laat ons wys bouers wees en die woorde van Jesus ernstig opneem en in praktyk bring. Matteus 7:24: “Daarom, wie hierdie woorde hoor en dit uitvoer, is soos ’n wyse man wat sy huis op die rots gebou het.” 1 Korintiërs 3:10: “Volgens die genade van God wat aan my gegee is, het ek as ’n wyse meesterbouer die fondament gelê… maar laat elkeen oppas hoe hy daarop bou.”

Waar woon jy?

As ons voor God se huis sou staan, waar Hy woon, wat dink jy sou ons sien? Sou dit vir jou so ontsettend groot wees, so hoog en wyd, dat ons nie in terme van ruimte en tyd kon verstaan wat ons sien nie? Sou dit ’n oulike kothuisie wees aan die rand van die woud, of ’n afgebrande gebou in ’n groot, verlore stad? Miskien geen van dit nie, of dalk alles daarvan. Hoe sou jy dit in jou gedagtes voorstel as jy probeer dink? Ek glo ons sou ’n huis sien soos wat Jesus dit illustreer — ’n simfonie van oorwinning. Sy huis sing, en sy grense word bepaal deur geregtigheid. Die lied van Sy hart is deurdringend in die heel struktuur, en soos die note van Sy lied opstyg, sing hulle van opstanding en is hulle self die opstanding — die essensie en vorm van opwaartse beweging. God se huis is ’n klankontploffing wat ons aanmoedig om uit skuiling te kom en openlik en deursigtig te wees. In God se huis is die vryheid van bevryding en die spanning van doelgerigtheid. Ons word die begrip gegee dat om in Sy teenwoordigheid te wees, ruimtes skoonvee, en niks agterlaat behalwe die vreugde van ’n onbelemmerde visie van Sy liefde nie. In al die dimensies van Sy goedheid is daar ’n visie en ’n lied wat in vreugdevolle, laggende verbasing gesing word oor die openbaring van wie Hy is. Sy huis sing die lied van ’n ongelooflike verlossing wat die vyand terugdwing in sy eie poorte.

Dit is hoe ek glo ons huis behoort te lyk en te voel, en ek glo volkome dat dit deur die bloed van die Seun presies kan word soos Hy is. Ons huis, waar ons woon, behoort ’n spesiale plek te wees waar regverdige en goeie herinneringe geskep word. Ons is nie ’n klein invloed in die buurgebied nie. Net die gedagte aan waar ons woon, behoort ’n visie te inspireer — soos een vrou haar huis beskryf het: “Hele dag swem, laatnag braaie, oornag kuier, motors in die oprit, fietse gereed, sonnige oggende vol giggel, en skaduryke middae onder ’n boom met ’n boek…” Ons huis is wat ek ons “shalom-plek” noem; dit is onder die vrede van God, ongeag die chaos van die wêreld rondom ons.

God het my mooi gemaak, en ek is soos die plek waar ek woon. God het my agterplaas so geskep dat daar baie groen is onder ou hardehout- en dennebome, met lug so vars dat dit ’n eer is om dit te kan inasem. Elke dag se uitsig vanaf my huis is pragtig en uitnodigend, met skitterende sonsopkomste elke oggend, die opwaartse klanke van vrede, en ’n toevlug van ’n woedende en chaotiese wêreld. Dink daaroor. In Johannes 1:38-40 het twee van die dissipels Jesus gevolg nadat Johannes Hom gedoop het. Jesus, wetende dat hulle Hom volg, het hulle toe gevra: “Wat wil julle hê?” Hulle het geantwoord: “Uhm… wel, euh, waar woon U?” Skielik kon hulle niks anders dink om te vra nie, maar ek glo dit was die perfekte vraag. Toe volg Jesus hulle vraag met ’n uitnodiging: “Kom, en kyk saam met My .” Hy sê basies: “Kom kyk na my huis en kuier saam.”

Ek glo God nooi ons om, na Sy huis te kom, om kennis te neem van hoe Sy huis georden is en om ons eie plek op soortgelyke wyse te rangskik.Die twee dissipels het tot laat by Jesus gebly. In my verbeelding dink ek hulle het deur die huis geloop, notas gemaak oor hoe die Seun van God Sy plek ingerig het. Miskien het Jesus vir hulle iets te ete gegee, in die agterplaas sokker gespeel, en toe saam met God gesels en gelag tot lank ná die son ondergaan het. Wat ’n dag, nè? Ja, dit was die dag toe Tony gesê het: “Waar woon jy?” Dit was die dag toe God gesê het: “Kom kyk.” Dit was die dag toe my vriend Daniele, Jesus huis toe gevolg het, dit was die dag toe Jesus gesê het: kom kyk na my huis, kom kuier saam met My. Ons sal deur die yskas kyk en deur die kaste gaan. Ons sal lag en gesels, sing en dans vir ewig… ja, watter dag gaan dit wees!

Ek is Social Porter en dit was Outposts.Waar woon jy? Verteenwoordig jou huis God en jouself goed, of is jy daaroor beskaamd? Jesus het ons Sy visie van moontlikhede gegee, so kom ons deel in Sy visie en skep “gemeenskaplike grond” tussen onsself en God — dit is iets waarna dit die moeite werd is om te streef. Bid vir mekaar, leer om die harte van diegene rondom jou te hoor, en skryf nie diegene af wat te vinnig verdwaal het nie — God mag jou dalk verras. Wees versigtig en oorweeg al jou woorde. Ek sal volgende keer weer met jou gesels. Amen.

 

Vertaal deur Chané de Clercq.