My huis staan met ’n gevoel van selfvertroue, wat die duidelikste sigbaar is in sy rustige stilte. My huis is vol vertroue, want God is vol vertroue. Van erfgrens tot erfgrens is my huis my plek van Shalom, en dit sluit ons droomruimte in — onder

God se sorg en heerskappy — selfs wanneer ons slaap.

Waar ons woon, moet soos ’n sagte gesig wees: met mooi gevormde wangbene, ’n neus in perfekte balans, netjiese wenkbroue en ’n duidelike ken, met ’n vriendelike, bekoorlike glimlag afgerond.

Daar moet helder, skoon glas wees — die vensters, die oë van ons huis — wat nuuskierig uitkyk, asof hulle op die punt staan om vir elke besoeker te glimlag. Die erf is netjies versorg en omraam die plek waar ons woon mooi.

By ons huis, waar ek woon, lê die grond agter die huis en agter die skuur, waar die pad stadig kronkel tussen twee golwende, groen heuwels. Verder af, raak dit gelyk en loop dit na ’n koel, skaduryke stroompie, wat in ‘n kaskade vloei — soos ’n pragtige gedagte, stil en kalm — ’n verborge skat wat jy eers raaksien as jy doelbewus kyk.

Waar woon jy? Is jou huis ’n weerspieëling van wie jy is, of van wie jy wens jy kon wees? Miskien wys dit eerder wie jy nié wil wees nie — of dalk selfs iemand anders? Ek het een keer iemand hoor sê hulle bid vir oorheersing oor bose geeste, maar ek dink, soos Joyce Meyer sê, dis beter om eers beheer te kry oor daardie wasbak vol vuil skottelgoed, die mat wat gestofsuig moet word, of daardie klere wat gewas, gevou en weggepak moet word.

Ek glo dit is klein, maar betekenisvolle dinge — tekens van waar jy werklik woon — uiterlike beelde van jou innerlike lewe. Waar woon jy? Wat wys jou huis van jou? Oor die algemeen kan die vorm van ons lewens gesien word in die plek waar ons woon.

“Waar wóón JÝ?” Waaruit is jou fondamente, mure en dak gemaak? Dit mag dalk soos jy lyk, maar weerspieël dit die ware jy?

Baie jare gelede het ek iemand ontmoet wat regtig gelyk het asof hy alles onder beheer het — jy weet, een van daardie mense wat jy net nie kan help om van te hou nie. Van waar ek gestaan het, het hy vir my gelyk soos ’n toegewyde gelowige. Hy het dikwels gepraat oor hoe hy vas en, sy Bybel lees, en baie keer het hy van groot dinge in Christus vertel. Maar hoe meer tyd ek saam met hom deurgebring het, hoe meer het ek krake van chaos begin raaksien. Ek sê nie ek het nie genade vir menswees nie, maar dit het vêr oor die gewone chaos van menslike bestaan gegaan. Daar was hier ’n uitbarsting van verwarring, daar ’n storm van emosionele en verstandelike onrus — tekens dat hy al hoe meer losgekoppel en uitmekaar geskeur was. Hoe meer ons gesels het, hoe meer het ek ’n warboel van wanopvattings en onopgeloste denke gehoor.

Ongelukkig het dit stadigaan tot my deurgedring dat hy aan die binnekant baie anders was as die beeld wat hy gewys het. Sy “voorleggingsgesig” (waaraan hy hard gewerk het) en sy ware gesig het die toestand verraai van waar hy werklik woon. Daar was ’n duidelike verskil tussen wat ek noem sy “voorleggingsgesig” en sy ware gesig.

Een dag het ek saam met hom na sy werkvragmotor gegaan — en tot my volle verbasing was dit die grootste gemors wat ek nog ooit gesien het. In daardie oomblik het die Here met my gepraat en gesê: “Dít is sy lewe. Dít is sy huis. Dít is hoe hy dink en leef. Die toestand van sy vragmotor is ’n weerspieëling van wie hy werklik is en hoe hy oor die wêreld rondom hom dink.” Toe vra die Here vir my: “Waar woon jy?” Die Here het nie my oë oopgemaak om alles oor daardie man te sien nie — Hy het my oë oopgemaak om meer van myself te leer ken. My insig het nie oor hom gegaan nie, maar oor my! Jy weet, dit is baie maklik om ander mense se lewens te deurskou, maar ons vind dit so moeilik om eerlik oor onsself te wees. Ons kan eerlik en deursigtig wees, maar sonder om kwesbaar te wees teenoor mense wat ons vertrou om in ons lewens te praat, bly ons maar net dieselfde ou baksteenmuur soos almal anders.

In plaas daarvan om aan te hou dink oor wie my vriend nié was nie, het ek begin nadink oor wie ék is — wie ek dink ek is, en wie ek graag wil wees. Het ek dalk ook ’n voorleggingsgesig gedra wat heeltemal anders was as wie ek werklik is? Pas my karakter en my gewete by mekaar, en sou hulle mekaar herken as hulle mekaar op straat ontmoet? Hoe groot was die afstand tussen my voorleggingsgesig en my ware gesig? Dit was vrae aan myself, waarvoor ek geen gereedskap gehad het om dit te ontleed nie; dit was God-vrae wat God-antwoorde vereis. Ek glo die Here vra vir ons sulke vrae om ’n visie van moontlikhede in ons te bou. En wanneer ons daardie kennis van Sy visie van moontlikhede met ander deel, en hulle toelaat om hulself in verhouding tot ons te vind, noem ons dit “gemeenskaplike grond”. Dit is waar ons met God in verhouding staan, en waar ons met ander — en hulle met ons — in verhouding tree.

Dink vir ’n oomblik: hoe staan jy in verhouding met God?  Jy kan natuurlik al die gewone antwoorde gee — dat jy deur gebed of deur Sy Woord met Hom in verhouding staan — maar dink weer daaroor. Hmmm… ja, dit is ’n redelik diep vraag, nè? Dit voel soms asof Hy hoog daarbo is en ons vêr hier onder, so hoe bereik ons iemand soos die Here? Of is die waarheid dalk eerder dat, as Hy nie met ons verbind nie, ons ook nie met Hom sal kan verbind nie?

Hoe gaan dit met jou huis? Jy sê jy het ’n dak, maar jou dakbalke lê nie almal op hulle plek nie, en ons weet almal ’n dak sonder dakbalke is maklik net ’n tent genoem. ’n Dak sonder dakbalke sal in ’n storm inmekaarval. Of is jou huis soos ’n filmstel — vol props en poseerwerk, mooi genoeg om na te kyk, maar tog nie werklik nie? Waar woon jy? Natuurlik is dit alles ’n bietjie metafories, maar tog is die volgende vrae waardevol — selfs al is dit net vir myself.

Laat ons eers ’n bietjie gesels oor die idee van “details”, iets waaraan die meeste van ons nie baie aandag gee nie. ’n Detail, volgens hoe die woord in Kolossense 2:18 gebruik word, beteken: “Om iets van nader te benader met die oog op noukeurige ondersoek.” Die woord beeld iemand uit wat nader kom aan ’n voorwerp en meer doen as net om te identifiseer wat dit is en hoe dit werk — hy wil nader sien, baie nader, om die binneste werking te verstaan en hoekom die voorwerp of konsep funksioneer soos dit doen. Die Ou-Testamentiese gebruik van die woord beteken om iets noukeurig te inspekteer en ook op te let hoe dit met alles anders interaksie het. Dit is soos iemand wat baie, baie noukeurig na kruissteek of borduurwerk kyk.

Gevolglik, hoe is die besonderhede van jou huis georden? Is die boeke netjies op rakke geplaas? Is die vensterbanke skoongemaak en die stoele vriendelik rangskik? Nooi die sitkamer ’n warm gesprek uit? Verteenwoordig jou huis — die plek waar jy in jou hart en gedagtes woon — die Here en jou goed? Wat sou God dink as Hy skielik by jou huis verskyn en beleefd aan die deur klop? Sou jy Hom binne nooi, of Hom laat wag terwyl jy haastig rondhardloop, skoonmaak, en dinge wegsteek wat Hy tog al weet? Of sou sommige van ons selfs deur die deur met Hom praat en Hom vra om ’n afspraak vir later te maak omdat vandag net te ongerieflik is? Sou jy bereid wees om die dag van jou besoek mis te loop net omdat jy gevoel het jou huis is nie regtig in orde nie?

Daar is baie om oor na te dink wanneer jy dink aan waar jy woon. Die besonderhede is altyd belangrik en maak altyd saak. Daar is die struktuur, die organisasie, die plek waar kos voorberei word en die slaapplekke, klerekas, en die gesinsverhoudings binne jou huis — fisies, geestelik en selfs metafories. Dit is alles dinge wat beskryf waar ons woon. Is daardie konsep dalk te groot vir nou? As dit so is, fokus net op een ruimte en maak dinge reg. Al hierdie herorganisering is nie om God te probeer behaag nie — dit gaan oor geloof hê en glo dat God reeds met jou tevrede is, en jy kan nie jou beeld so bestuur dat alles net “beter lyk” nie.

Hoe jy in jou hart voor die Here woon, blyk uit hoe jy jou huis hou. Maak dit vir jou saak dat mense kom kuier, of is jy beskaamd as iemand instap? Onthou, dit gaan nie oor om ’n skynbaar sterile atmosfeer te skep nie; uiteindelik woon jy daar, en vir my moet leefruimtes lyk soos plekke waar daar regtig geleef word. Ons bou nie ’n verhoogstel nie, ons bou die werklikheid.

Ek glo dat, vir sommige, as ons deur die plek sou kan stap waar hulle in hul harte woon, ons miskien net ’n basiese bestaan sou sien — net die eenvoudige menslike behoeftes van kos, skuiling en klere. Of miskien sou ons deur pragtige woude loop, sit op koninklike stoepies met ’n uitsig, en bad in al die groen en blomme van hulle stralende God-harte.

Ek het ’n droom gehad oor ’n streng man wat ek vroeër geken het — of miskien ’n beter woord as “streng” is “strengerig”. In die droom het hy in ’n betonblokhuis gewoon met betonvloere. Daar was geen gras rondom sy huis nie, en die dak was net plat en kaal. Daar was slegs funksionele, plat vensters sonder versiering, die meubels was min, en die deure het soos kluisdeure gehang. In die droom het hy my altyd streng aangestaar, asof ek ’n indringer was wat die moed gehad het om in sy huis te wees. Soos tyd verloop het en ek hom beter leer ken het, het ek besef dit is presies hoe hy geleef het. Die droom was nie net oor hom nie, maar ook oor my. En weer het die Here my uitgedaag deur te vra: “Hoe sien jy waar jy woon?”

Baie mense sien die plek waar hulle woon dalk as ’n daaglikse afdraai na armoede en gebrek — , ‘n vae vlek op ’n skoon muur. Is dit hoe ons dink God ons sien? …Maar is dit regtig hoe dit is, of is dit net die blik op jou huis deur die oë van ou religieuse dogma?

Wat is die eienskappe van jou huis? Het jy geweet dat die heel eerste letter van die Bybel die Hebreeuse letter beit is, wat simbolies is van “die huis”? In hierdie geval is dit effens vergroot, en aanvanklik verstaan ons dat die baie belangrike eerste letter wys na die verhaal van God se huis. Maar wat van die plek waar jy woon? Is dit gevestig met medelye en barmhartigheid — die oorheersende houding in hoe jy met die wêreld rondom jou huis omgaan — of straal jou huis ’n gevoel uit wat sê: “Iemand skuld my,” omdat jy wag dat iemand jou moet betaal om  medelye te hê?

’n Beskrywing van God se huis kan in Psalm 48:1-3 gesien word… God se huis is op die berg van Sy heiligheid opgerig, en vers 2 sê God se huis is pragtig geleë, die vreugde van die hele aarde. En jy? Is jou huis ’n toevlugsoord? Voel jy dat ander hulle gasvryheid moet beoefen, maar vir jou is dit net te duur om ’n toevlugsoord te wees, omdat jy nie genoeg emosionele kapitaal het om een te wees vir diegene wat emosionele, geestelike of morele skuiling benodig nie? Om ’n toevlugsoord te wees, verg dat jy Jesus ken, jouself ken, en goeie grense het — en dit kom deur tyd en beproewing, om dit vas te maak in ons harte en daar te vestig.

Is liefde deel van jou huis, as fondasie en struktuur? Ons houdings, of die houding van ons hart, is deel van waar ons woon — om soos Jesus te wees en ’n hart te hê vir die armes. En armes beteken nie noodwendig mense wat nie geld of kos het nie; daar is ook morele en etiese armoede in hierdie wêreld. Ek het ’n paar algemene verskonings vir hoekom mense nie die armes help nie, en hierdie houdings vorm deel van die beskrywing van waar ons woon. Ek het hierdie verskonings in my eie situasies gesien, dus gaan dit grootliks oor my, maar as jy dit kan raaksien in jouself….:

Ons sê: “Hulle verdien nie hulp nie. Hulle het hulself in armoede gebring; laat hulle hulself daaruit kry.” Wel, hierdie een laat my sekerlik toe om deel te neem, nè? Sommige sou sê God se roeping om die armes te help, geld vir ’n ander tyd, net enige ander tyd behalwe nou. Hoe gerieflik vir my. Miskien sê ons: “Ons ken geen armes nie,” of ons vryf hulle af en sê: “Ek het my eie behoeftes.”

Jy weet, ek het ontdek dat ek amper enigiets sou doen om my skoon hande nie vuil te maak aan die “armes” nie. Miskien het ons mure gebou van selfgesentreerdheid soos: “Enige geld wat ek gee, sal gemors word, gesteel word, of aan ander dinge bestee word. Die armes sal dit nooit sien nie.” Ek weet eintlik nie dat dit waar is nie, en ek kan nie verantwoordelik wees vir wat “hulle” met die donasie doen nie, maar ek kan verantwoordelik wees voor God om te doen soos Hy my gevra het om te doen.

Hoe klink die volgende: “Ek kan self ’n slagoffer word”? Gaan ek in vrees leef vir wat “mag gebeur”, of God vertrou vir wat “sal gebeur”? Hoe klink die volgende: “Ek weet nie waar om te begin om die armes te help nie, en ek het nie tyd nie”? O ja, ons is so besig, besig, besig. Ons vergeet  as ons almal so besig is, iets fout is, en ons moet onthou ons is diegene wat “Ja” gesê het.

Dan is daar die martelaarsdenke: “My klein bydrae gaan nie ’n verskil maak nie.” Nog ’n gerieflike ontsnapping van deelname, maar steeds ’n manier om beheer te behou sodat ek nie regtig van myself hoef te gee nie. Jy mag dink ek is hard, maar kyk, ek is net eerlik oor my motiverings. Die werklike vraag is: Kan jy met enige hiervan identifiseer?

In plaas daarvan om slap verskonings te maak — wat beslis die kleur en definisie van waar ons woon beïnvloed — laat ons wys bouers wees en die woorde van Jesus ernstig opneem en in praktyk bring. Matteus 7:24: “Daarom, wie hierdie woorde hoor en dit uitvoer, is soos ’n wyse man wat sy huis op die rots gebou het.” 1 Korintiërs 3:10: “Volgens die genade van God wat aan my gegee is, het ek as ’n wyse meesterbouer die fondament gelê… maar laat elkeen oppas hoe hy daarop bou.”

Waar woon jy?

As ons voor God se huis sou staan, waar Hy woon, wat dink jy sou ons sien? Sou dit vir jou so ontsettend groot wees, so hoog en wyd, dat ons nie in terme van ruimte en tyd kon verstaan wat ons sien nie? Sou dit ’n oulike kothuisie wees aan die rand van die woud, of ’n afgebrande gebou in ’n groot, verlore stad? Miskien geen van dit nie, of dalk alles daarvan. Hoe sou jy dit in jou gedagtes voorstel as jy probeer dink? Ek glo ons sou ’n huis sien soos wat Jesus dit illustreer — ’n simfonie van oorwinning. Sy huis sing, en sy grense word bepaal deur geregtigheid. Die lied van Sy hart is deurdringend in die heel struktuur, en soos die note van Sy lied opstyg, sing hulle van opstanding en is hulle self die opstanding — die essensie en vorm van opwaartse beweging. God se huis is ’n klankontploffing wat ons aanmoedig om uit skuiling te kom en openlik en deursigtig te wees. In God se huis is die vryheid van bevryding en die spanning van doelgerigtheid. Ons word die begrip gegee dat om in Sy teenwoordigheid te wees, ruimtes skoonvee, en niks agterlaat behalwe die vreugde van ’n onbelemmerde visie van Sy liefde nie. In al die dimensies van Sy goedheid is daar ’n visie en ’n lied wat in vreugdevolle, laggende verbasing gesing word oor die openbaring van wie Hy is. Sy huis sing die lied van ’n ongelooflike verlossing wat die vyand terugdwing in sy eie poorte.

Dit is hoe ek glo ons huis behoort te lyk en te voel, en ek glo volkome dat dit deur die bloed van die Seun presies kan word soos Hy is. Ons huis, waar ons woon, behoort ’n spesiale plek te wees waar regverdige en goeie herinneringe geskep word. Ons is nie ’n klein invloed in die buurgebied nie. Net die gedagte aan waar ons woon, behoort ’n visie te inspireer — soos een vrou haar huis beskryf het: “Hele dag swem, laatnag braaie, oornag kuier, motors in die oprit, fietse gereed, sonnige oggende vol giggel, en skaduryke middae onder ’n boom met ’n boek…” Ons huis is wat ek ons “shalom-plek” noem; dit is onder die vrede van God, ongeag die chaos van die wêreld rondom ons.

God het my mooi gemaak, en ek is soos die plek waar ek woon. God het my agterplaas so geskep dat daar baie groen is onder ou hardehout- en dennebome, met lug so vars dat dit ’n eer is om dit te kan inasem. Elke dag se uitsig vanaf my huis is pragtig en uitnodigend, met skitterende sonsopkomste elke oggend, die opwaartse klanke van vrede, en ’n toevlug van ’n woedende en chaotiese wêreld. Dink daaroor. In Johannes 1:38-40 het twee van die dissipels Jesus gevolg nadat Johannes Hom gedoop het. Jesus, wetende dat hulle Hom volg, het hulle toe gevra: “Wat wil julle hê?” Hulle het geantwoord: “Uhm… wel, euh, waar woon U?” Skielik kon hulle niks anders dink om te vra nie, maar ek glo dit was die perfekte vraag. Toe volg Jesus hulle vraag met ’n uitnodiging: “Kom, en kyk saam met My .” Hy sê basies: “Kom kyk na my huis en kuier saam.”

Ek glo God nooi ons om, na Sy huis te kom, om kennis te neem van hoe Sy huis georden is en om ons eie plek op soortgelyke wyse te rangskik.Die twee dissipels het tot laat by Jesus gebly. In my verbeelding dink ek hulle het deur die huis geloop, notas gemaak oor hoe die Seun van God Sy plek ingerig het. Miskien het Jesus vir hulle iets te ete gegee, in die agterplaas sokker gespeel, en toe saam met God gesels en gelag tot lank ná die son ondergaan het. Wat ’n dag, nè? Ja, dit was die dag toe Tony gesê het: “Waar woon jy?” Dit was die dag toe God gesê het: “Kom kyk.” Dit was die dag toe my vriend Daniele, Jesus huis toe gevolg het, dit was die dag toe Jesus gesê het: kom kyk na my huis, kom kuier saam met My. Ons sal deur die yskas kyk en deur die kaste gaan. Ons sal lag en gesels, sing en dans vir ewig… ja, watter dag gaan dit wees!

Ek is Social Porter en dit was Outposts.Waar woon jy? Verteenwoordig jou huis God en jouself goed, of is jy daaroor beskaamd? Jesus het ons Sy visie van moontlikhede gegee, so kom ons deel in Sy visie en skep “gemeenskaplike grond” tussen onsself en God — dit is iets waarna dit die moeite werd is om te streef. Bid vir mekaar, leer om die harte van diegene rondom jou te hoor, en skryf nie diegene af wat te vinnig verdwaal het nie — God mag jou dalk verras. Wees versigtig en oorweeg al jou woorde. Ek sal volgende keer weer met jou gesels. Amen.

Vertaal deur Chané de Clercq.

Billik? Volgens watter standaard besluit ons wat regverdig is?

Volgens watter standaard het ons besluit wat regverdig is? Een dag het ’n man vir my geskree: “Christenskap is nie regverdig nie, en God ook nie!”

Om onsself of anders iets waardevols te ontneem deur misleiding of bedrog is veral maklik om te regverdig wanneer ons, ons situasies só raam dat ons onsself as die slagoffers van onregverdigheid uitbeeld – asof dit ons eie rolprent is en ons is die hoofrolspeler. En ja, ek glo baie mense doen dit: hulle sien hulself as die ongelukkige slagoffers van onreg. Eva se optrede in die tuin het God daarvan beskuldig dat Hy nie regverdig is nie – sy het gevoel dat God iets vir haar wegsteek.

Sodra ons onsself as slagoffers sien, gaan dit oor om die “balans te herstel”. Ons herkou aan hoe swaar dit met ons gaan en sê vir onsself: “Ek kul nie, ek ‘herstel net regverdigheid’.” Herstel regverdigheid? Dis soos my grappie oor myself: “Ek het nie ’n obsessiewe persoonlikheid nie – ek doen net alles BAIE.” Ons het almal al die universele storie gehoor van goeie mense wat sleg eindig. Ons skud ons koppe, klik ons tonge en sê: “Hoe kon dit met húlle gebeur? Hulle was tog goeie mense.” Maar dit begin gewoonlik met klein oortredings – subtiele dinge, soos om “net effens af te dwaal”. Ons raak goed daarmee om ’n koel buitekant voor te hou, al is ons bang, mense sien reg deur ons. Party leer dalk om klein bedrae uit die kasregister te vat.Ander los bloot sekere feite uit en, so groei die gedrag geleidelik.

Wat begin as ’n leuen deur weglating – om net sekere dele van jou storie uit te los – word uiteindelik ’n doelbewuste keuse. Dit skuif van ’n eenmalige voorval na ’n leefstyl. Sien jy die “pes wat in die donker kruip” (Psalm 91:6)? Dis nie die een Oreo-koekie wat jou vet maak nie – dis die leefstyl van Oreo-koekies wat die probleem is. Niemand word net een oggend wakker en besluit om ’n dief of bedrieër te wees nie. Jy dink nie sommer: “Ek gaan vandag begin steel en dwelms gebruik” nie. Dit is gewoonlik ’n stadige, slinkse afwaartse pad – ’n “pes wat in die donker wandel”, ’n verskriklike, noodlottige siekte wat ons harte in ’n greep van wanhoop vasdruk.

Hierdie verhaal van ’n geleidelike af wenteling maak dit moeilik om die proses van afwyking raak te sien. Mense is dikwels meer ingestel op kortpaaie as wat hulle self besef. Dikwels neem ons doelbewuste besluite om te mislei. Soos in speletjieteorie, is daar ’n stryd tussen korttermynvoordeel en langtermynintegriteit – ’n spanning tussen die regte ding om te doen en die minder beginselvaste een. Hoeveel sonde is te veel? Wanneer is ons keuses eerbaar genoeg? Hoe goed is goed genoeg? Hoe sleg is te sleg? Wanneer raak ons só onrustig dat ons bereid is om na God uit te roep vir hulp?

Sielkundiges sê dikwels dat die grootste dryfveer agter oneerlikheid ’n diep gevoel van onreg is. Sodra mense begin vergelyk en kompeteer, begin hulle ander se “verborgde voordele” raaksien – privaat tutors, familiegeld, oudstudente-verbindinge, of selfs ’n gereelde gholfspeletjie met die baas. Teen so ’n mededinger voel dit amper regverdig om iemand anders se werk as jou eie voor te hou – dit voel asof jy net die speelveld gelyk maak.

Iemand wat begin kul, glo dikwels eers dat almal anders ook kul, maar net nadat hulle self begin het – nie voor dit nie. Dis soos om te sê: “Hierdie gevreesde siekte is nie meer so erg nie, want nou het almal dit.” Of soos ’n dogter wat vir haar ma sê: “Ma wil net nie hê ek moet ’n lewe hê nie! Dis nie regverdig nie! Al my vriende doen dit!” Regtig? Doen hulle regtig? Hoeveel keer gebruik ons nie dieselfde soort redenasie teenoor God nie – nes ’n tiener wat teen haar ouers praat om haar sin te kry? As dinge nie uitwerk soos ons wil hê nie, wys ons met die vinger en sê: “Dis nie regverdig nie! Hoekom doen U dit aan my, Here?” of: “U is God! As U só goed is, hoekom het U dit toegelaat? Dis nie regverdig nie!!”

Regverdig? Regverdig?! Eintlik is die Here méér as net regverdig – Hy het bo regverdigheid uitgestyg en Sy lewe vir ons gegee. Jy’s reg: Christenskap is nie regverdig nie. Dit is beter as regverdig! Ons almal gly en struikel op die lewenspad, maar terwyl ons op pad is na ons ewige tuiste, laat ons eerder die vrugte van die Gees kies. Moenie dat jou oë gewoond raak aan die duisternis om jou nie. God ís regverdig en Hy ís regverdigheid self. Moenie op jou eie insig steun nie – laat God God wees, want Hy is baie goed daarin.

Vertaal deur Chané de Clercq

Om volwasse te wees bring verantwoordelikhede en ’n karakter mee wat ons nooit kon voorstel toe ons eers begin glo het nie.

Hebreërs 12:12-14 sê:
“Versterk julle moeë arms en swak knieë, maak reg die paaie vir julle voete, sodat wat mank is nie erger word nie, maar eerder genees word.” Jare gelede, toe ek in Charlotte, North-Carolina, gewoon het, het ek alleen in die donker op my agterstoep gestaan. Ek het voor die Here gehuil en gevra: “Hoekom, hoekom is ek altyd in die middel van ’n probleem? Hoekom voel ek asof ek teen die wind in hardloop, en altyd in ’n dilemma vasgevang is? My kop en my hart is moeg!”

Terwyl ek daar staan en die wind deur die boomtoppe hoor fluister, het ek stilletjies gehuil. Trane van frustrasie het oor my ken geloop. Toe hoor ek die Here sagkens sê: “Meeste kere is dit die enigste tyd wat jy na My toe kom met oop handpalms.” Ek was nie in sonde nie. Ek het nie geweet van ’n groot fout of ongeloof nie. Ek het selfs van dinge berou gehad waarvan ek nooit gedink het nie, net om seker te maak ek het niks gemis nie. Maar tog het niks verander nie.

Jy weet, as jy in die middel van ’n wonder is, lyk dit dikwels nie soos ’n wonder nie. God was besig om my hart te verander, maar dit het nie so gevoel nie. Nou kan ek sien ek het myself vernietig — myself die skuld gegee vir alles wat verkeerd gaan, myself met kwaai woorde in die spieël bestraf. Spyt en hartseer het my vasgekeer en wou nie loslaat nie. Daar het ’n wortel van bitterheid gegroei,
wat my voete vasgekring het, gevoed deur selfhaat, bewater met teleurstelling en frustrasie. God wou hê ek moes grootword en in Hom glo.

Jesus sê in Matteus 22:39:
“Jy moet jou naaste liefhê soos jý jouself liefhet.” Maar hoe leer ek om myself lief te hê? Hoe lyk dit? Let op wat Jesus sê: “Wees lief vir jou naaste soos jy jouself liefhet,” nie “verag jou naaste soos jy jouself verag” nie. Ons weet dit, maar diep binne sê ons soms: “As ek God was, sou ek ook nie van my gehou het nie.” Jesus sê “wees lief,” nie “verag” nie. As ons onsself verag, is die kans groot dat ons ook ons naaste sal verag. God het ons lief, maar dinge wat vir ons snaaks was toe ons drie was, sal ons laat brand wanneer ons tien is.

Ons lag vir grappies, maar as ons eerlik is, lag ons dikwels vir iemand anders se ongeluk. Ek wonder of daardie snaakse oomblikke dalk ’n wortel van bitterheid in ons harte verberg. God wil hê ons moet grootword — volwasse gelowiges wees, die Woord reg hanteer (1 Timoteus 2:15), sterk wees in Sy Naam en krag (Efesiërs 6:10), en ander troos in hul lyding, want ons self word ook deur God vertroos (2 Korintiërs 1:4). Dit is moeilik om volwasse te wees as ons aanhou om onsself in die spieël te veroordeel.

In Hebreërs 12:13 sê die vertalers “van die pad afgedwaal,” maar ’n beter beeld is iemand met ’n ontwrigte arm of been — iets wat reggemaak moet word. God vorm ons tot mense wat bereid is om eerlike gesprekke met onsself en ander te hê, gesprekke wat reguit paaie vir ons voete maak, en dit wat ontwrig is, weer op sy plek te sit. Laat ons volwasse gelowiges wees wat in karakter en in die lewe soos God lyk — net soos kinders wat soos hulle ouers lyk en hulle gewoontes aangaan. Laat ons wandel onder die leiding van God se Gees, en rustig lewe in Sy geregtigheid, vrede en vreugde (Romeine 14:17).

Ek glo baie mense sien hulleself nie reg nie. Wanneer jou gewete jou in die spieël aankyk moet jy jouself seën en nie vervloek nie. Vertel die waarheid vir jouself met vriendelikheid en genade, en onthou aan wie jy behoort, sodat jou moeë arms versterk word en jou swak knieë krag kry, en sodat liefde en goeie dade aangewakker word in jou lewe. (Hebreërs 10:24). Wees sterk en moedig! Dit is profetiese woorde — iets wat al gebeur het en steeds gebeur. Wees sterk en moedig!

1 Korintiërs 13:11 sê:
“Toe ek ’n kind was, het ek soos ’n kind gepraat, gedink en verstaan; maar toe ek volwasse geword het, het ek die kinderagtige dinge agtergelaat…”

Vertaal deur Chané de Clercq

Net omdat God iets weet, beteken dit nie Hy het dit bestem om so te gebeur nie. Ons kla: Hoekom doen God dit of dat vir my? Of as Hy geweet het dit gaan gebeur, hoekom het Hy dit nie gestop nie? Of my gunsteling: As God ons so liefhet, hoekom behandel Hy ons dan só?

Ek het al baie keer hierdie seer en teleurgestelde woorde gehoor, so ek maak dit nie op nie. Byvoorbeeld:

’n Man en ’n vrou het ’n motor wat sowat R12 000 herstelwerk nodig het. Ja, dit loop nog, maar dit raak elke week slegter. Hulle het nie daardie geld nie, en hulle kom net-net oor die weg elke maand. Hulle kan glad nie ’n sent meer afstaan nie. Hulle is vasgevang en weet nie wat om te doen nie. Hulle het al vir God gebid en gevra wat hulle moet doen. Hulle gee altyd tiendes volgens die kerk se reëls. Hulle is goeie mense in die wêreld se oë, net op die oomblik in ’n moeilike tyd.

Op ’n Sondagmiddag, na die kerk, besluit die man en vrou om ’n bietjie te ry. Hulle ry die dorp op en af, en toe ry hulle by ’n groot motorhandelaar verby. Skielik kry hulle die idee om te stop en ’n bietjie te droom, want drome is mos deel van God se idee, en niks is verkeerd daarmee nie. Trouens, om “wat as” te speel by die motorhandelaar bring bietjie verligting in hul moeilike tyd. Terwyl hulle na motors kyk, kom ’n verkoopsman uit en begin ’n geselsie. Hy vra: As hulle kon, watter motor sou hulle graag wou hê? Hulle sê vir hom dit maak nie saak nie, want hulle kan nie eens hul ou motor regmaak nie, nog minder ’n nuwe een koop. Die verkoopsman lag sag en sê hy verstaan hoe dit voel. Hulle hou van hom; hy het daai vriendelike, “jy-kan-my-vertrou” blou oë.

Die verkoopsman vertel van ’n spesiale naweekaanbod en sê hulle moet net ’n bietjie droom en “kom ons kyk net na die syfers, net vir die plesier.” So, “net vir die plesier,” stem die man en vrou in om die kantoor toe te gaan. Die verkoopsman wys hulle hoeveel hulle vir hul ou motor sou kry en wat hul maandelikse paaiemente sou wees. Met ’n warm stem vertel hy hulle dat as hulle die motor kry wat hulle wil hê, veral nou met die spesiale naweekaanbod, hulle nie meer die ou motor hoef reg te maak nie. Hulle kan in styl rondry, net soos hulle gedroom het. Hy vra toe: “Kan julle dit net voorstel?” Hulle kan hulself sien in die mooi motor, sonder sorg, glimlaggend ry, en alles sal goed wees. Hy vra weer: “As ek my bestuurder kan kry om die maandelikse paaiemente goed te keur, sal julle dit ernstig oorweeg? Dit is immers ’n eenmal-in-‘n-leeftyd aanbod!”

Terwyl die verkoopsman weg is, bid die man en vrou opreg: “As dit U is, Here, vra ons dat die syfers goedgekeur word, sodat ons weet dit is U wat hierdie wonderwerk reël.”

Wat hulle nie besef het nie, is dat selfs ’n bankrot misdadiger krediet kon kry in hul staat, en natuurlik kom die verkoopsman terug met ’n glimlag en sê opgewonde: “Hy het dit goedgekeur!” Die verkoopsman het presies dit gedoen, en hy het saam met hulle God geprys vir die wonderwerk. Hulle het die dokumente geteken, hul ou motor agtergelaat en in die nuwe motor gery, dinkend: “Dit moet God wees! Dit moet God wees!” Singend en bly oor die wonder van die Here.

Twee maande later, toe hulle besef hulle gaan bankrot wees en hulle gaan die motor verloor omdat hulle nie die paaiemente kan maak nie, en alles anders ook verloor, was hulle kwaad en bitter. In ’n uitbarsting van frustrasie het hulle gesmeek en gehuil: “Hoekom doen U dit aan ons, God?? Hoekom behandel U ons so? Hou U nie van ons nie?!?” Hoe gebeur dit dat wanneer dinge goed gaan, ons so vol vertroue is dat God ons liefhet met al ons drome, maar wanneer dit moeilik raak en ons sweet en moeg word, vra ons skielik waar is God en of Hy ons nog liefhet? Het Hy skielik verander in iemand wat onbetroubaar is, of was dit ons?

Het die Here dit aan hulle gedoen? Wie is verantwoordelik vir die omstandighede? Wat dink jy kon hulle gedoen het en wat dink jy moet hulle nou doen in hul situasie? Het God dit regtig aan hulle gedoen? Nee. Is die gevolge van hul aksies ’n aktiewe oordeel van God teen hulle, of is dit die passiewe gevolg van swak keuses wat hulle self gemaak het? Wees eerlik.

As jy vasbeslote was om met die verkeerde persoon te trou, het God dit aan jou gedoen? Nee. En al is jy vasbeslote om met die verkeerde persoon te trou, sal die Here jou nie verlaat nie. Hy gaan saam met jou deur al jou probleme en laat jou nie alleen met jou ellende nie. Net omdat Hy weet ons gaan met mekaar bots in hierdie huwelik, beteken dit nie Hy het bepaal dit moet gebeur nie. Ek sê, God se kennis beteken nie sy goedkeuring nie. God is nooit wreed nie. Net omdat Hy geweet het jy gaan met jou huweliksmaat bots, beteken dit nie Hy het gesê: “Doen dit so nie.”

Die Here is goed, en God is altyd goed. Hy doen nie net goeie dinge nie, Hy weet nie net goeie dinge nie, Hy is meer as net aangenaam en vertroostend — Hy is die lewende persoon van die goedheid self. Hy is perfek goed omdat Hy in elke opsig perfek is en verander nie soos wolke in die lug wat altyd van vorm verander nie. Hy is perfek konsekwent, perfek liefderyk, perfek vriendelik, perfek vrygewig en perfek goed, al die tyd en Hy verdwyn nooit nie.

Kom ons dink nou mooi daaraan, wees eerlik, verantwoordelik en openlik oor onsself en ons lewens. Sy hart teenoor ons is liefde in alles wat ons doen. Kom ons laat nie toe dat ons terugval en God die skuld gee nie — die een en enigste persoon in die heelal wat ons so liefhet dat Hy sy lewe vir ons gegee het.

Wat dink jy?

Vertaal deur Chané de Clercq

Selfs al voel dit asof die hele wêreld teen ons is, selfs wanneer ons oë niks anders sien as donker wolke rondom ons nie — as gelowiges is God aan ons kant, en ons het die krag om as oorwinnaars bo uit te kom. As gelowiges dra ons die Koning van die Heelal in ons, by ons, en vir ons. Die Heilige Gees beweeg voor ons soos ’n stralende, liggewende wolk wat ons lei, en agter ons staan ’n vuurpilaar wat ons beskerm en aandryf. Ons het die geskrewe Woord van God in ons hande en ons het die gemeenskap van Jesus en die heiliges om ons.

Wanneer ons dink aan al hierdie glorieryke waarhede, sien ek geen goeie rede waarom ons ’n stryd sou betree en verloor nie.Ons is meer as oorwinnaars — meer as net dié wat struikelblokke oorkom en oorwinning behaal. Meer! Nie net oorwinnaars nie, méér as dit.Jesus was meer as ’n oorwinnaar, en daarom is ons, Sy mense, ook meer — omdat Hy méér is. Omdat Hy is, is ons. Omdat Hy gedoen het, kan ons.

Romeine 8:37 sê:
“Maar in al hierdie dinge is ons meer as oorwinnaars deur Hom wat ons liefgehad het.”

In daardie vers beteken die Griekse woord hypernikao “oor en bo” (hyper) en “om te oorwin” (nikao). God het ons gemaak om dié mense te wees wat nie net oorwin nie, maar ’n oorweldigende, stralende oorwinning behaal. Meer!

Wat dink jy, dink God van ons? In die Smithsonian-museum is daar ’n voorskoot met ’n bruin vlek daarop. Dit lyk soos ’n sjokoladekol, en die voorskoot self is nie veel werd nie. Maar toe hulle Abraham Lincoln, die groot bevryder, uit die teater dra, het sy bloed op daardie voorskoot gedrup toe hulle verby ’n klein dogtertjie stap. Iemand het dadelik gesê: “Dit is heilig vir Amerika — bewaar dit!”

Niks in die wêreld kan daardie voorskoot, wat met bloed gemerk is, vervang of opweeg nie. En ek wil vir jou sê — teenoor die wêreld, die vlees, die duiwel en die hele hel: as die bloed van Jesus Christus oor jou is, dan is jy meer werd as al die goud in Fort Knox of enigiets anders in die wêreld.

Jy is kosbaar vir Hom. MEER!

Kom ons kyk na die verskil tussen Romeine 7 en Romeine 8:

Romeine 7 is vol swaar en hartseer, maar Romeine 8 is vol hoop en vreugde.
Romeine 7 praat van skuldgevoelens, maar Romeine 8 van vryheid.
Romeine 7 voel soos ’n begrafnis, maar Romeine 8 soos ’n troue.
Romeine 7 gaan oor verlies en mislukking, maar Romeine 8 oor oorwinning.
Romeine 7 wys hoe die mens sukkel, maar Romeine 8 wys hoe God red en bevry.
In Romeine 7 sien ons iemand wat op homself fokus, maar in Romeine 8 sien ons iemand wat op Jesus fokus.

Ons is nie net oorwinnaars nie — ons is meer as oorwinnaars! Hierdie waarheid moet deel wees van hoe elke Christen oor hulself dink. Ons is nie mense wat altyd verloor nie. Ons is nie mislukkings nie. Ons is nie vasgevang in vrees, verwarring of moedeloosheid nie. Ons leef nie onder die mag van duisternis nie.

Romeine 8:37 sê: “In al hierdie dinge…” — dit beteken daar is geen deel van jou lewe waar jy moet voel of wees asof jy verloor het nie. Alles beteken alles! Daar is nie ’n uitsondering nie.

Ja, ons gaan moeilike tye hê. Maar in al daardie dinge sê die Bybel is ons meer as oorwinnaars — ons kom sterker daaruit met God se hulp. Ons is mense wat deur God se krag vol moed leef. Ons is nie bang vir die lewe nie, want God gee ons moed en krag. Ons wys met ons hele lewe wie Jesus is. Soos Jesus sê in Matteus 22:37: “Jy moet die Here jou God liefhê met jou hele hart, hele siel en hele verstand.” Alles in jou behoort aan Hom.

Alles beteken alles – niks minder nie.

Ons dra Sy lig. Ons is meer!

Ons is nie net oorwinnaars nie. Ons het nie net dinge soos sonde, verslawing, vrees en slegte gewoontes oorwin nie — ons bly dit oorwin! En meer as dit, God het vir ons die krag en gesag gegee om ander mense te help. Sy krag, wat soos dinamiet is, werk deur ons sodat ander ook vry kan word van dit wat hulle vasvang en vernietig.

Ons leef nie net om eendag hemel toe te gaan nie. Ons leef nou al as kinders van God. Selfs wanneer dinge moeilik is — wanneer ons ly, vervolg word, honger ly, in gevaar is of alles verloor — kan ons steeds oorwin, want Jesus gee vir ons krag.

Ons is meer as oorwinnaars. Meer!

Ons dra nie dowwe, vaal kleure soos die wêreld nie. Nee — deur Jesus is ons geklee in helder kleure: blou, goud, rooi, pers en groen. Ons dra die lig van God.

Jesus gee vir ons oë wat verder sien, ore wat kan hoor wat kom, en monde wat kan praat wat in God se hart is — woorde wat lewens verander, selfs reg oor die wêreld. In Jesus is ons nie net mense wat net-net deur die lewe kom nie. Ons is nie net weduwees, weeskinders of bedelaars nie. Ons leef ’n nuwe, kragtige lewe omdat Jesus vir ons gesterf het en opgestaan het.

Ons is meer as oorwinnaars!

Vertaal deur Chané de Clercq

Ons is besig om in ons erfenis in te stap, soos God dit bestem het. Baie van ons begin wakker word en besef die krag en gesag wat ons in Christus het, en meer as net ‘n paar begin om in daardie krag en gesag te wandel. Wanneer ons met die weer praat, verwag ons regtig dat die weer nie net sal hoor nie, maar ook sal gehoorsaam — selfs al fluister ons? Of sê ons: “Storm, verdwyn in die Naam van Jesus!”, met ons mees gesaghebbende stem, maar diep binne dink ons nog steeds: “Ek hoop dit werk.” Jy mag dalk voel dit is ’n waaghalsige leerstelling, maar net omdat dit buite jou gemaksone is, beteken dit nie dit is buite God s’n nie. Daarom kom die vraag: Wat verwag ons van God? Wat is ons verwagtinge van Hom?

Hy is God. Verwág ons min van Hom? … al is Hy die Almagtige God, die Mees Heftige, die Self-Openbare, en die Self-Bestaande. Hy is die Een wat ons nog voor die tyd begin liefhê het, en wat hou van die geselskap van Sy mense… God, in wie se hart die karakter van die kruis reeds gevestig was vóór die grondlegging van die heelal — wat verwag jy van Hom? Dis nie asof ons Koning klein en jammerwekkend is en nie in staat is om alles — en meer — te doen as wat ons ooit moontlik kan droom nie… en Hy hét met ons gepraat… BAIE! Is dit God wat nie praat nie, of ons wat nie hoor nie? Verwag ons dat Hy sal opdaag, of verwag ons dat Hy net ’n bietjie van Sy teenwoordigheid sal “druppel” om net die hamstertjies op hul wiele aan die rol te hou? Wanneer ons vir God vrae vra, verwag ons werklik ’n antwoord? Ons verwag ’n antwoord van ons vriende wanneer ons met hulle praat of ’n vraag vra… Trouens, ons verwag ’n volle sintuiglike ontmoeting met mense, en dit ontstel ons diep wanneer hulle nie reageer nie… maar verwag ons ’n volle sintuiglike ontmoeting met God?

Soms ontvang ons min omdat ons min verwag — nie altyd nie, maar ek vermoed meer dikwels as wat ons dink. Verwág ons dat God Sy belofte van vrede sal hou, of hoop ons meestal net dat Hy vir ons ‘n bietjie vrede sal gee — oomblikke sonder druk of geweld? Verwág ons dat God vir ons sal voorsien, of hoop ons maar net dat Hy sal? Hoop ons meestal dat God vir ons moed sal gee vir die stryd, of verwag ons regtig dat Hy ons Krag sal gee, soos Hy gesê het Hy sou?

Wat verwag ons van God? Wat is ons verwagtinge van Hom?

Ek vind dat ek meer van mense verwag as van God — en ek is eenvoudig verkeerd daaroor.

Ek is oortuig daarvan dat wanneer ons ons verwagtinge en hoop op mense en bedieninge plaas om ons te bekragtig en goed te keur, God Homself verplig voel om ons hul tekortkominge te wys. Dit is die Here alleen wat ons bekragtig en goedkeur, nie mense nie — maar ons verwag en aanvaar dit so maklik van mense af.

Die Here is soveel meer bekwaam as mense, en ook meer gewillig — en tog verwag ek dat mense sal reageer, en hoop meestal maar net dat God sal reageer. Wanneer ek die ligskakelaar aanskakel, verwag ek dat die lig sal aankom —behoort ons dan nie ’n groter verwagting van God te hê as van ’n ligskakelaar nie? Hy is groter en meer betroubaar as ’n ligskakelaar. En tog vind ek dat ek ’n groter verwagting het van mense en fisiese dinge as van God — en ek wil graag my denke dáároor verander.

Ek kan aan geen rede dink waarom ek nie elke dag ’n volle ontmoeting met my Vader sou hê nie, behalwe my eie ongeloof. Ek voel asof ek die meeste van die tyd net hóóp dat Hy sal opdaag, in plaas daarvan om verbaas te wees as Hy nie sou nie.

Ek verwag dat die weer sal verander wanneer ek met dit praat (en dit is waar — ek doen dit, en ek hét al vir baie jare met die weer gepraat soos die Here my lei, met sukses. Dit voel net natuurlik vir my). Ek verwag werklik dat die Here my sal hoor en my sal antwoord (dit is nog iets wat vir my natuurlik voel). Dit is tog ’n natuurlike ding vir ’n vader om op sy kinders te reageer, so dit behoort die mees onwaarskynlike gedagte in ons koppe te wees dat God nié sal reageer nie… in werklikheid, vir my, behoort daar ’n groter kans te wees dat die maan regtig van kaas gemaak is as dat God nie op ons roep sal reageer nie.

Ek wil hê die bonatuurlike moet my natuurlike word, en ek wil wandel in “God se natuurlike”, en ek wil ophou om só verbaas te wees oor die bonatuurlike… ek sal nooit ophou om oorweldig te wees om by God te wees nie, maar ek wil hê Sy “natuurlike” moet my “natuurlike” word.

As die Here ons lei en ons spreek tot die kanker om te verdwyn, en dit verdroog en verdwyn, dan behoort dit normale omstandighede te wees — en ons behoort verbaas te wees as dit nie verdroog en verdwyn nie, nie verbaas as dit wel gebeur nie.

Wat verwag jy van God?

Romeine 1:18-21 sê: “Want die toorn van God word uit die hemel geopenbaar oor alle goddelose en onregverdige mense wat die waarheid in ongeregtigheid onderdruk, omdat dit wat van God geken kan word, in hulle openbaar is, want God het dit vir hulle getoon. Sedert die skepping van die wêreld is sy onsigbare eienskappe duidelik gesien en verstaan deur die dinge wat gemaak is – selfs sy ewige krag en godheid – sodat hulle onversskrokke is.”

 God is nie versteek nie, maar ons is steeds besig om onsself weg te steek. Al van die tyd van Genesis af, toe Adam en Eva in die tuin weggekruip het weens sonde, het God nooit vir die mens weggekruip nie. Sy werke is vir almal sigbaar wat bereid is om te kyk. Letterlik, sy vingerafdrukke is oral op alles sigbaar.

Daar is geen verskoning om nie in God te glo nie. Hy het Homself duidelik aan die wêreld en aan elke mens se gewete bekend gemaak. Kom nou, Sy vingerafdrukke is oral sigbaar. Net deur na die sterre in die nag te kyk, behoort dit enigeëen te oortuig dat daar ’n Skepper is. Verder glo ek dat almal diep binne hulself weet dat daar ’n God is, en dat elke mens met ’n gevoel van reg en verkeerd gebore word. Reis na die verste uithoeke van die wêreld, en beide God-aanbidders sowel as God-haters is dit eens dat steel verkeerd is, lieg verkeerd is, egbreuk verkeerd is, verraad verkeerd is – veral wanneer dit hulself raak. Waar het hulle daardie idee van reg en verkeerd gekry? Soos C.S. Lewis gesê het: “Ons kan nie weet wat ’n krom lyn is nie, tensy ons eers ’n idee van ’n reguit lyn het nie.” Tog lyk dit asof mense die waarheid onderdruk omdat hulle nie wil glo nie. ’n Man het vir my eenkeer gesê: “Vir God om te bestaan, moet Hy aan sekere standaarde voldoen.” (lag) Hy het regtig geglo sy standaarde is hoog genoeg om God te definieer. Ek dink wat hy eintlik wou sê, is: “God moet Homself bewys volgens mý standaarde.”

Die Here is ewigdurend, Hy is nie afhanklik van iemand of iets nie, en Hy hoef ook nie aan iemand se standaarde te voldoen om te bestaan nie. As die Here gebonde aan menslike vereistes was, sou Hy nie regtig almagtig en onafhanklik wees nie. Hy sou net nog ’n ander god wees, ’n klein “g” in ’n see van mensegemaakte gode wat onderhewig en afhanklik is van die bui van die mens om te kan bestaan. …en vir my sou dit net dom wees.

Waarom glo ons dan nie in God nie? Dit is tog beslis makliker om in God te glo as om te glo dat draaiende atome ooreenstemming bereik het om nie net saam te smelt en iets te skep nie, maar ook intelligent en wys genoeg te wees om oneindige diep konsepte soos liefde, haat, verantwoordelikheid, vriendskap, blou lug, reën, en al die talle fisiese en nie-fisiese dinge van bestaan by te voeg. Waarom glo ons dan nie in God nie?

Ek glo ’n algemene “Ek wil nie” lê aan die kern van die saak – ’n hart vol van “ek wil nie.” Om te glo sou ongelowiges direk konfronteer met hulself, hul sondige karakter, hul rebellie, en hul behoefte om terug te keer na God, wat dalk meer is as wat die meeste bereid is om te doen. Dit lyk asof dit net te na aan die waarheid is, en te eerlik. Miskien is die behoefte aan Christus nog nie dringend genoeg nie … nog nie.

Daarom ontken hulle die feit van God se bestaan en speel klein geestelike speletjies om die waarheid weg te redeneer. Vanweë dit word God se vaste grens teen alle goddeloosheid en ongeregtigheid uit die hemel geopenbaar en is dit met onwrikbare vasberadenheid deur die hand van God self gestel. Teenoor die ongeloof het Hy gesê: “Tot hier toe en nie verder nie… julle sal nie sonde, boosheid en ongeloof in my huis bring nie.”

Die Here is die God van waarheid. Die God van die Bybel is nie ’n god van mites of legendes nie. Jesus Christus is Die Waarheid. Hy is die uiteindelike werklikheid; Hy is wat regtig bestaan in die heelal, in ’n wêreld vol misleiding en leuens. Net so is die Bybel nie net ’n gemaakde boek van godsdienstige fantasie nie; dit is waar, geestelik, histories en wetenskaplik.

God is nie versteek nie. Ons is. Ons het in die tuin van Eden weggekruip, en ons kruip vandag nog weg. Die Here roep ons om uit ons skuilplekke uit te kom, om nederig te wees en eerlik te wees, om die deure van ons harte oop te gooi en ons heinings af te breek. Wat gaan aan met al ons wrokke en jaloesie, eintlik? Christus is sigbaar en bereid om al ons donkerste geheime te vergewe; ons hoef net bereid te wees om uit ons wegkruipplekke uit te kom. Kom uit, kom uit, waar jy ook al is. God roep jou om huis toe te kom!

Vertaling is deur Chané de Clercq

Ek is “Social Porter” van “Living in His Name Ministries”