Lanzamiento en 3-2-1

3-2-1 ¡Despegue! Levántate de la cama, levántate de ese sofá y muévete. Hay aire para respirar y vida para vivir y no puedes seguir acostado o sentado allí inerte. Dios te ha llamado, sí, a un propósito más grande que estar atrapado en el barro de, tal vez no tanto la depresión, sino el desaliento general. No seas como un caballo que hará todo lo posible para no hacer absolutamente nada más que pararse, comer y hacer caca.

Si eres un creyente en Cristo, este mundo NO es tu hogar. Deja de decorar las paredes de tu foso, pretendiendo hacer lo mejor de las cosas. El cielo es tu hogar y Cristo es tu Rey, sus normas son por lo que vivimos, no el nivel y la plomada de este mundo.

Cuando entregué mi vida al Señor por primera vez, no tenía idea de la iglesia o de cómo se suponía que debía actuar, a dónde se suponía que debía ir, o incluso qué pensar. Salí de la Marina, regresé a mi pequeña ciudad natal y pronto conocí a un amigo de muchos años antes que me invitó a una pequeña iglesia rural a la que iba en ese momento. Fue un muy buen comienzo para mí. Necesitaba la predicación constante y repetible del evangelio, necesitaba escucharlo una y otra vez para que se hundiera en mis oídos, de alguna manera abriéndose paso a través del lío confuso de mi cabeza. Después de uno o dos años, comencé a notar casi todos los domingos por la mañana y por la noche, y los miércoles por la noche, que cuando la columna vertebral de la iglesia asistía, siempre había los mismos testimonios. “Una mañana alegre cuando esta vida termine, cuando llegue a casa con Jesús, iré deslizándome en mis medias por las calles de oro, para cantar y estar en la gloria de Dios para siempre”. Siempre fue, “cuando llegue allí”, nunca “mientras que vivo aquí”. No tenemos que esperar hasta llegar “allí” para vivir en la asombrosa presencia y bendición del Señor. El Señor está con nosotros AHORA. Despierta de tu iglesia dormida.

Deja de llorar y despierta. Deja de preocuparte y despierta. No es si fuiste a la iglesia, sino ¿te conectaste con Dios? Es casi como si a la mayoría de la gente se le dijera, solo cree, sé salvo y todo estará bien, estás bien, todo está bien. Mucho se diluye con medias verdades, nada sobre tomar nuestra cruz y seguir al Señor, no mucho sobre ser honestos y responsables de lo que decimos y hacemos. Se le dice al liderazgo que no sea demasiado vigoroso con todas esas cosas de la verdad, después de todo, hay un edificio y programas que mantener. Muchas personas son buenas con casi cualquier estándar, incluso si es un estándar legal, siempre que no se les exija demasiado. Parece que siempre estamos tratando de encontrar un aterrizaje suave, cantando que todo es solo gracia, gracia, gracia, sin pertenencia. Y si puedes hacer que la gente venga a su iglesia durante 1 hora, ponga un poco de dinero en la ofrenda, manteniéndolos entretenidos con buenos programas para niños, un poco de café y discursos o sermones optimistas, todo está bien. Que sea temprano, Que sea entretenido, no corras demasiado tiempo en caso de que alguien se queje. Oh, Dios mío, ¿y si alguien se queja? Encontramos la mayor parte de nuestra alegría en aplaudir, hacer un montón de canciones para cantar, y si no haces canciones para cantar que todo el mundo conoce, de repente te dicen que te estás perdiendo a Dios. Un hombre dijo: “Bueno, me gustan las canciones para cantar”. No hay nada de malo en cantar, por supuesto que no, pero el resto de la historia es actuar. Cualquiera que sea simplemente honesto y veraz, pero no tome ninguna medida, se llama cómplice, y la palabra cómplice nunca tiene buenas implicaciones.

¿Cuándo se activa tu corazón, con tus propias palabras y tu propia melodía para cantar al Señor? ¿Cuándo encuentras tus propias palabras para orar en lugar de simplemente seguir a otra persona? Filipenses 2:12, “Por tanto, amados míos, como siempre habéis obedecido (obedecido es una palabra de acción), así ahora, no solo como en mi presencia, sino mucho más en mi ausencia, ocupaos en vuestra salvación con temor y temblor”, Hazlo. Nadie puede tomar medidas por ti. Despierta iglesia. Deja de estar satisfecho con solo ser el acompañante. Dedicas tiempo a tu Biblia, aprendes a iniciar la oración con el Señor, aprendes a expresarte. Dios te enseñará, pero tenemos que posicionarnos.

Hay algunas palabras realmente importantes registradas en 2Crónicas 20:17, y son “mantente firme”, o levanta los pies debajo de ti y levántate, plántate y no te muevas. La otra frase es “posiciónate”, o ponte a actuar, y deja de quedarte ahí acostado sintiéndote mal por esto o aquello. El día está sobre nosotros. No te dejes atrapar por el miedo ni te tires al suelo, gritando y llorando de terror. Dios no nos llamó a ser tragados por la desesperación porque la persona en el espejo no se ve como habíamos imaginado que debería verse, aunque el tiempo haya pasado. Se supone que debemos crecer, madurar y volvernos sabios. Se supone que debemos convertirnos en los ancianos, así que dejemos de quejarnos de que ya no nos parecemos a ese joven fornido o a la deslumbrante belleza. Este es el diseño de Dios y debemos estar completamente comprometidos, al máximo para Lo más alto.

¡Despierta iglesia! Despierta, despierta, despierta. La fecha es hoy y el momento es ahora, aquí es donde estamos, y hacia adelante es el camino que vamos. Levántate y entra en la eternidad con Dios, y a menos que el Señor haya hecho una provisión para ti allí, en ninguna parte dice que debemos vivir la vida en los márgenes. ¿Puedes escuchar el llamado en tu vida, y si no puedes, qué vas a hacer al respecto? ¿Lloriquear y volver a acostarse en el sofá? Levántate desde allí, eso no funciona en absoluto.

¿Qué te parece?

Soy Social Porter para el Ministerios Viviendo en Su Nombre.

Traducción por Alfredo Magni Sozzi.

Ajenjo

Mara. Amargura. Ajenjo.

Deuteronomio 29:18, “Guardaos, no sea que haya entre vosotros un hombre o una mujer, o un clan o una tribu, cuyo corazón se esté apartando hoy del SEÑOR nuestro Dios para ir y servir a los dioses de aquellas naciones. Mirad, no sea que haya entre vosotros raíz que lleve amargura y ajenjo;”

La amargura puede ser una raíz en nuestros corazones que impulsa todas nuestras intenciones, ideas y decisiones. Puede influir en nuestro capital emocional con tanta fuerza que encontramos abundantes razones para alejarnos del bien y justificar el mal. Más que triste, es más que simplemente estar decepcionado … Más allá del horizonte del dolor — Son todas esas cosas con una venganza, golpeando y rompiendo todo lo que nos rodea.

La amargura se apodera de nuestro pensamiento como olas, entrando y saliendo constantemente, pulverizando nuestros sueños y esperanzas sanas. El escritor de Lamentaciones usó la palabra amargura en Lamentaciones 3:15 de una manera que dice que es como un maremoto en nuestra cabeza con una actitud de ojo por ojo con venganza. En Rut 1:20, la palabra para amargura o “mara”, termina en una letra hebrea que pinta una imagen de algo que agarra con un puño completo, todos nuestros sentidos, torciendo nuestro sentido del gusto para que todo sepa mal, nuestras impresiones de Olores solo notando la ofensa, acentuando nuestro toque para reconocer solo las texturas ásperas y poco delicadas en las relaciones, persuadiendo a nuestros ojos para que ver todos los atributos difíciles de la vida, y todo lo que está mal en todo. Filtra nuestras funciones auditivas para concentrarse solo en todo lo desagradable y desalentador. La amargura es poderosa para reducir la bondad de Dios de nuestra percepción, inspirando venganza, rencor, inanición espiritual y privación social, dejándonos solos en una oscura celda de prisión solo reservada para delincuentes violentos.

La ofensa y la decepción siempre nos están enviando invitaciones por correo y llamando a la puerta de nuestro corazón, y si se permiten en nuestra casa, germinarán para crecer más de sí mismas, echando raíces en todas partes.

Conocí a un hombre que dijo que había tenido un sueño, y en el sueño estaba en su sala de estar. Allí, creciendo justo en el medio, había un árbol grande, feo y con un olor horrible, y sus grandes raíces anudadas y supurantes corrían por todas las habitaciones, tanto que dijo que apenas podía caminar. Dijo que las ramas con hojitas retorcidas cubrían las ventanas, proyectando largas sombras, y se habían metido en el suministro de agua para que el agua no fluyera fácilmente de los grifos. Dijo que fue horrible, simplemente horrible y se despertó sintiendo que se estaba asfixiando.

Después de una larga conversación, mencionó su ira de larga data contra Dios porque su madre había muerto inesperadamente, pero no dejaba que su ira se detuviera. Lo perpetuó, repasando constantemente la decepción, y cuanto más pensaba en ello, más pensaba en todo, hasta que se resintió con el Señor por, en sus palabras, “permitir que esto sucediera”, culpando a Dios, una y otra vez hasta que su resentimiento pintó todo su pensamiento, toda su respiración y todos sus sentimientos. Sí, incluso sus pensamientos y acciones inconscientes. Creo que el sueño era del Señor pintando un cuadro de cómo había permitido que la amargura creciera en su corazón y en su cabeza, y se había vuelto tan invasiva que se había apoderado de todas las habitaciones de la casa, incluso bloqueando el agua y la luz que daban vida.

Yo diría que eso es bastante preciso. La amargura, o ajenjo, si se permite que se pudra como una herida podrida, puede matarte como la acción final de un final muy amargo.

Un escritor llama a esta forma de egocentrismo definitivo como “una acumulación apestosa de basura mental y emocional, que resulta en intentos frenéticos y sin alegría de alcanzar la felicidad llenos de dioses de baratijas y de espectáculos de magia religiosa”. Escribió que “la amargura impulsa la soledad paranoica, los deseos que lo consumen todo pero nunca se satisfacen, un temperamento brutal y un juicio estilo motosierra. Eventualmente, nos encontraremos acorralados en hogares divididos, visiones divididas, vidas divididas y búsquedas mezquinas y desequilibradas con un hábito vicioso de despersonalizar a todos para que sean rivales”.

Un hombre me dijo una vez que la falta de perdón es un pecado incesante. No lo entendí hasta años después, cuando me encontré atado y amordazado por la ofensa, la decepción y la amargura. El Señor me dijo, sin rodeos, claro como el día: “Puedes ser libre de todo eso, pero tendrás que desprenderte de algunas cosas”. Señaló que no era mi trabajo arreglar a la otra persona, sino ocuparme de mis propias cosas. Tuve que aceptar el perdón, y quiero decir, realmente comprarlo con todo tu corazón. Tenemos que ver, darnos cuenta y reconocer los lugares en los que hemos permitido que nuestra carne gane poder sobre nuestro espíritu, y recuperar nuestro gusto por las cosas justas. No “¿qué les pasa?”, “si tan solo… Entonces yo lo haría” de esta manera o la otra, pero “¿dónde estoy yo en este lío?”

Dios puede liberarte de la amargura y del ajenjo. Su solución es que ganemos un corazón de gratitud, que estemos agradecidos por la gracia, que vivamos en su fluir tanto que se desborde a los demás. Es posible que tengamos que buscar asesoramiento no para pensar “Qué” está pasando con nosotros, sino “Por Qué” No podemos dejarlo ir. El amor de Dios es abrumador, pero realmente necesitamos ser honestos con nosotros mismos y dejar que Su abundante gracia y perdón nos desborden. Pídele al Señor que te ayude a liberarte. Él te escucha y lo hará, lo hará, Él responderá. Cuando lo haga, ve con Dios, Él conoce el camino para salir de la jungla de amargura y decepción que bien puede haberse apoderado de tu casa.

¿Qué te parece?    Gracias por escucharme. Soy Social Porter con el Ministerio Viviendo en Su Nombre.

Traducción por Alfredo Magni Sozzi

Incluso Lo Más Mínimo

Cuando el rostro de Dios está en nuestro rostro, y Su voz está en nuestra voz, incluso el menos atractivo de nuestros esfuerzos puede dar la vuelta al mundo, tocando vidas en todas partes.

Puede que no seas un líder mundial, o un líder nacional, puede que no seas un líder local, o alguien importante, incluso en tu comunidad, pero cuando el Señor está contigo, el impacto del Espíritu Santo en otras personas cambia los corazones, incluso cuando nuestras obras parecen duras y no son las mejores.

De ninguna manera eso significa que produzcamos obras con propósito, con un esfuerzo mínimo, creyendo que Dios tomará nuestro relevo. Para mí, quiero ser responsable con lo que Dios me ha dado, y hacer lo mejor que puedo para Su majestad. Pero a veces, no somos conscientes de lo pobres que son nuestros esfuerzos hasta años más tarde, después de haber tenido experiencia y estar en camino de tener un oficio finamente perfeccionado. A menudo miramos hacia atrás a la música, el video o los sermones y nos avergonzamos de lo inmaduras, mal habladas o miserablemente elaboradas que eran las cosas. Pero levanta la cabeza, amigo mío, cuando el rostro de Dios está en nuestro rostro, Su voz está en nuestra voz, la altura de las montañas y la profundidad de los valles pueden ser niveladas, porque Dios está con nosotros.

Todos los que nacen vienen a este mundo con potencialidades y capacidades, diseñados por Dios. Ya sea que permitamos o no que el Señor los desarrolle y los emplee, ahora eso es otra historia, pero el hecho de que no los veamos no significa que no estén ahí. Recuerda, no todos van a encajar en los cinco grandes de Efesios 4, apóstoles, profetas, evangelistas, pastores y maestros, al menos no de la manera que nos gustaría pensar. Escúchame en esto: el hecho de que tengas un llamado diferente no significa que tengas un llamado menor.

Es más importante saber que Él conoce y escucha los clamores incluso del más pequeño entre nosotros, pero incluso usa la más pequeña de nuestras acciones. Todas las cosas cooperan para el bien de los que aman al Señor y son llamados conforme a sus propósitos. Pensamos que porque no estamos alimentando a cientos de personas por día, no estamos haciendo lo que el Señor quiere. Ya sabes, tal vez algún día lo hagas, pero ¿qué tal si hoy solo alimentas a una persona, incluso si solo es para llevarles una taza de café? Comprarle a una persona una taza de café no parece tener el mismo potencial para recibir elogios gloriosos de nuestros compañeros, pero con toda honestidad, tal vez sea todo lo que el Señor te pidió.

Recuerdo tantas veces, que lo que Dios me pedía era una cosa sencilla, y yo fui la que lo convirtió en algo enorme, algo difícil y complejo, pensando, si las cosas no son un reto no debe ser Dios. Un amigo mío estaba triste porque sentía que tenía muy poco que darle a nadie, y todo lo que hacía parecía ser solo una pequeña gota en un barril de 55 galones. Dijo que se sentía como un hombre con solo un dedal de agua dulce, solo pequeño y lamentable en sus ojos. En ese momento, el Señor le dio una visión de un hombre que se acercaba a un barril de agua potable que estaba tan lleno que lo único que impedía que se desbordara era la pura tensión superficial del agua. Cuando el hombre volcó su pequeño dedal lleno en el barril, eso fue todo lo que se necesitó, la tensión superficial se rompió y el barril se desbordó. En la visión, de repente un río brotó del barril y el suelo a su alrededor estaba mojado. Era una metáfora visual que el Espíritu Santo le dio para animarlo a no menospreciar lo que el Señor le había dado. En el momento adecuado, en el lugar adecuado, el poquito de agua en un triste video mental, esas viejas melodías que Dios te dio, esos sermones aparentemente poco dinámicos que te hizo escribir son oro y cambian la vida cuando Dios los pone en movimiento.

Muchas personas realmente no tienen la resistencia emocional para soportar que alguien entre en sus vidas haciendo cosas espirituales realmente grandes, hablando en voz alta sobre la Biblia y Dios. Sus nervios están como colgando de su piel y todo duele. Tenemos que aprender a no solo hacer lo que el Señor nos pidió, sino también hacerlo en el tono de voz y con la misma postura. Sé amable. A veces, si no la mayoría de las veces, Él nos pide que actuemos con delicadeza, que hablemos amablemente a los demás con una voz que no asalta a los oyentes.

Una vez el Señor me pidió que orara por una mujer al otro lado de la habitación, pero me dijo que me arrastrara hacia ella, tomara su mano y me sentara a sus pies orando suavemente con un rostro agradable. Hice lo que Él dijo y fue bastante conmovedor para toda la habitación. Era una cosa pequeña, pero era lo correcto. Más tarde se dio cuenta de que estaba al límite de su ingenio con la gente y no podía soportar que una persona más se parara sobre su actuación y sonido religioso. Dios me hizo agacharme, esa fue la puerta de entrada y eso hizo una diferencia en su vida.

Cuando el rostro de Dios está en nuestro rostro, y Su voz está en nuestra voz, incluso el menos atractivo de nuestros esfuerzos puede dar la vuelta al mundo, tocando vidas en todas partes, y la altura de las montañas y la profundidad de los valles pueden ser niveladas, porque Dios está con nosotros.

¿Qué te parece?

Soy Social Porter para el Ministerio Viviendo en Su Nombre.

Traducción por Alfredo Magni Sozzi

029 Լինենք իսկական

Լինենք այնպիսին, ինչպիսին կանք՝ իսկական, վստահելի, անկեղծ և ճիշտ։

«Բայց դու խոսի՛ր այն, ինչ վայել է ողջամիտ վարդապետությանը» (Տիտոսին 2.1)։

Սուրբ Գրքի անգլերեն տարբերակներից մեկում այս հատվածն այսպիսի միտք ունի. «Բայց դու սովորեցրու այն, ինչ պատշաճ է և վայել՝ ողջամիտ վարդապետությամբ, ունենալով այն վարքը և ճիշտ ապրելակերպը, որը բնորոշում է ճշմարիտ հավատացյալներին»։

Պողոս առաքյալը հանձնարարեց Տիտոսին ուսուցանել բարի, ողջամիտ վարդապետությունը և մարդկանց սովորեցնել ճիշտ ապրել՝ համաձայն Աստծու Խոսքի, որպեսզի այդ կերպով տարբերվեին Աստծուն չճանաչող մարդկանցից՝ որպես Քրիստոսի ճշմարիտ հավատացյալներ։

Այսօրվա եկեղեցու ամենամեծ կարիքներից մեկն արժանահավատությունն է՝ վստահություն ներշնչելու ունակությունը։ Մենք, որպես հավատացյալներ, աշխարհում ավելի հաճախ հայտնի ենք նրանով, թե ինչին ենք դեմ, և ոչ թե՝ ինչի կողմնակից ենք։

Հիշում եմ մի անգամ գնացել էի քաղաքի կենտրոն և փորձեցի մի փոքրիկ հարցում անցկացնել երիտասարդների մեջ։ Հավատացեք ես շոկ ապրեցի նրանց արձագանքից։ Պարզվեց, որ նրանցից շատերն այսօրվա եկեղեցին ընկալում էին որպես խաբեբա, զրպարտող, ստախոս, մանիպուլյատոր, շնացող և լիքը նման այլ ապրելակերբ ունեցող մարդկանց մի հավաքածու։ Այո՛, այո՛, նրանք հենց այսպիսի բառերով բնութագրեցին եկեղեցու հավատացյալներին։ Իսկապես որ այնքան ցավալի է։

Արդյո՞ք մենք ապրում ենք՝ զուտ կատարելով ինչ որ «հոգևոր» կրոնական «օրենքներ», թե՞ իսկապես ապրում ենք «երկրի վրա, ինչպես որ երկնքում է»։ Մեզանից յուրաքանչյուրը պետք է ընտրի ապրել այնպիսի մի ապրելակերպով, որը արտացոլում է Հիսուս Քրիստոսի բնավորությունն ու կենսակերպը։

Մենք պետք է ուշադիր լինենք մեր ապրելակերպին։ Երբ օրինակ, մենք մեր մեքենայի ինչ որ հատվածի վրա կպցնում ենք քրիստոնեական նշաններով կամ գրվածքներով պիտակներ, կրում ենք խաչով զարդեր կամ սուրբգրային համարներով շապիկներ, կարող ենք վստահ լինել, որ մարդիկ ուշադիր են այս ամենին։ Նրանք հետևում են մեր ապրելակերպին… նրանք փորձում են մեր մեջ փնտրել իսկական մի բան։

Մենք պե՛տք է մեր ապրած կյանքով լինենք Աստծու ժողովուրդ և ոչ թե պարզապես նման լինենք Աստծու ժողովրդին։ Մենք պե՛տք է արտացոլենք Հիսուս Քրիստոսին և լինենք այն մարդիկ, որոնց կարիքն աշխարհն այդքան շատ ունի և ցանկանում է տեսնել, որ իրոք մենք Աստծու հաճելի կյանքով ապրող մարդիկ ենք։

Եկե՛ք ապրենք այնպիսի մի կյանքով, որը «գեղեցիկ» կդարձնի հավատքի վարդապետությունը։ Ոչ թե ապրենք «կաննոներ պահպանելու» համար, այլ լինենք այնպիսի մարդիկ, ինչպիսին որ Աստված է ուզում, որ լինենք։ Գուցե մենք պետք է խորությամբ ուսումնասիրենք Աստծու Խոսքը՝ իմանալու համար, թե ինչպիսին է Աստված և ինչ է կամենում մեր կյանքում տեսնել։ Ապա դրանից հետո ուրվագծենք մեր կյանքում փոփոխություններ կատարելու մի այնպիսի ուղի, որը կարտացոլի Աստծու այդ ճառագող բարությունը։

Նախքան որ ուրիշները կսկսեն հավատալ հավատքի վերաբերյալ մեր պնդումներին և կսկսեն մեզ լուրջ ընդունել, պիտի գիտակցենք, որ մեզանից ժամանակ կպահանջվի՝ իսկական և «թափանցիկ» լինելու համար։ Ճիշտ և բավարար չէ, երբ հավատացյալները շրջում են այս ու այն կողմ՝ Աստվածաշնչից մեջբերումներ անելով զուտ, ինչպես նաև գովազդելով իրենց հավատքը։ Մեզ շրջապատող մարդիկ  ցանկանում են մեր կյանքում տեսնել այնպիսի «պտուղներ»  և արդյունքներ, որոնք համապատասխանում են հավատքի առումով մեր պնդումներին։

Սուրբ Գրքում մի գեղեցիկ պատկեր է տրված Տիտոս 2.1-ում։ Իհարկե մի քանի տեսանկյուններից կարելի է նայել այս հատվածին։ Բայց օրինակ ես այսպիսի մի պատկեր եմ տեսնում՝ այն կարծես Հիսուս Քրիստոսի յուրաքանչյուր հավատացյալի պարանոցից կախված դափնեպսակի պատկերն է։ Այդ դափնեպսակը կարող է խորհրդանշել շատ բաներ, բայց այս քննարկման համար եկեք այն անվանենք առողջ ուսմունք՝ ողջամիտ վարդապետություն։

Դափնեպասակը կարող է լինել զուտ մի պսակ կամ թագ։ Բայց այն նաև կարող է լինել գեղեցիկ մի զարդարանք՝ պատուհանի շուրջը, որտեղից բացվում է տեսարան։ Յուրաքանչյուր հավատացյալ նման է պատուհանի, որտեղից բացվում է «տեսարան», և հոգևոր պտուղները, սրբությունը և աստվածապաշտությունը, զարդարում են այդ պատուհանը՝ ինչպես շնորհքի մի ծաղկեպսակ։ Այդ դափնեպսակը յուրաքանչյուր հավատացյալի համար է նախատեսված։

Հոգևոր կյանքը նման է նաև խաղի և այդ խաղում չկան կողմնակի նստարաններ անգործունակ խաղացողների համար։ Բոլորս խաղադաշտում ենք, նույնիսկ եթե դու կարծում ես, որ այդպիսին չես, փորձի՛ր լսել Տիրոջը… դու այդպիսին ես։ Իսկ ինչպիսի՞ն է քո դափնեպսակը։

Ի՞նչ օգուտ ունի, երբ օրինակ ավտոմեքենայիդ վրա փակցրած լինես «Հիսուսը սիրում է քեզ» պիտակը, բայց ճանապարհին արագությունը չարաշահես ու խախտումներ անես։ Կամ գործընկերներիդ ներկայությամբ մարդկանց նկատմամբ վատ վերաբերմունք ցուցաբերես։ Կամ նույնիսկ, երբ մարդկանցից թաքուն վատ արարքներ և Աստծուն անհաճո ապրելակերպ ունենաս։

Մեր վերաբերմունքը «վարակիչ» է, ուստի ինձ թվում է, արժե, որ ինքներս մեզ մի քանի լավ հարցեր տանք։ Օրինակ այսպիսի հարցեր. ի՞նչ են մարդիկ սովորում կամ ստանում մեզանից և ո՞ւմ կյանքն ենք արտացոլում, երբ դրսևորում ենք նման վերաբերմունք։

Աստվածաշունչը մեր հիմնական և հիմնարար հիմքն է՝ մեր վարքագծի, բնավորության և խոսելակերպի առումով։ Ա Տիմոթեոսին 3.15-ն ասում է.  «Իսկ եթե ուշանամ, որպեսզի իմանաս, թե ինչպե՛ս պետք է վարվել Աստծու տան մեջ, որը կենդանի Աստծու Եկեղեցին է, սյունը և հաստատությունը ճշմարտության»։

Ինչպիսին որ մենք լինում ենք տան մեջ, այնպիսին էլ պիտի լինենք տանից դուրս։ Եվ թող մեր խիղճն ու բնավորությունը «համաձայնության մեջ» լինեն մեկը մյուսի հետ՝ որպես մեկ ամբողջություն։

Աստծու սիրո կոպիտ թյուրըմբռնում է, երբ մենք «կիրակի օրը գնում ենք դրախտ», իսկ շաբաթվա մնացած օրերին «ապրում ենք դժոխքի պես»։ Քո կարծիքով, ինչպիսի՞ն կլիներ, եթե դու լինեիր այնպիսի մի մարդ, ով սուրբ և աստվածավախ է իր վարքագծով։

Պատկերացնո՞ւմ ես օրինակ քեզ՝ փայլուն հագուսներով քայլելիս, կրեիր երկար զգեստներ, վարվեիր բարեպաշտորեն և միշտ վեր նայելով։ Կամ էլ գուցե պարզապես լինեիր սովորական մի մարդ, ով պարզապես ազնիվ է և իսկական։ Ո՞ր մեկը կուզեիր։

«Սրբություն» բառի համար օգտագործվող եբրայերեն բառը ունի նաև «առանձնացված» կամ «հատուկ նպատակի համար նախատեսված լինել» իմաստները։ Եկե՛ք չաղավաղենք այն, ինչ Աստված է նախագծում։

Մեզ բոլորիս ես խրախուսում եմ վերանայել մեր կյանքը և համոզված լինել, որ մեր ապրելակերպը, որքան հնարավոր է, ներկայացնում է Տիրոջը և այն, ինչին մենք ասում ենք, որ հավատում ենք։

Եկե՛ք լինենք իսկական։

(Թարգմանությունը՝ Արթուր Իսպիրյանի / Translation by Artur Ispiryan.

026 Ի՞նչ անել սուզվող նավի վրա

Ինչպե՞ս վարվել, ի՞նչ անել, երբ խորտակվող նավի վրա ես՝ փոթորկի ժամանակ։ Ահա իմաստուն մի խորհուրդ. եթե չես կարող փոթորկից դուրս գալ Հիսուսի հետ, ապա եղի՛ր փոթորկի մեջ Հիսուսի հետ։

Ահա թե ինչ ենք կարդում Մարկոս 4.35-37 հատվածում. «Եվ այն օրը, երբ որ երեկո էր լինում, նրանց ասաց. “Եկե՛ք անցնենք այն կողմը”։ Եվ ժողովրդին թողեցին և Նրան իրենց հետ նավով առան, ինչպես նաև՝ մյուս նավակները, որ Նրա հետ էին։ Եվ քամու մեծ փոթորիկ էր լինում, և ալիքները թափվում էին նավի մեջ, մինչև որ համարյա արդեն լցվում էր»։

Վստահ եմ, որ աշակերտները ոգևորությամբ ուզում էին տեսնել, թե ինչ է պատահելու «այն՝ մյուս կողմում»։ Այն, ինչ հավանաբար նրանք չէին ակնկալում,  կատաղի փոթորիկն էր։ Երբ նրանք արդեն հասել էին լճի մեջտեղը, անկեղծ ասած, ես  կասկածում եմ, որ աշակերտները նույնքան ոգևորված էին «մյուս կողմից», որքան որ սկզբում էր։ Որքան նրանք մոտենում էին իրենց նպատակակետին, այնքան ավելի էին վատթարանում քամին և ալիքները։

Աստված հաճախ մեզ կանչում է, որպեսզի ճամփորդենք դեպի նոր նպատակակետ։ Եվ հետաքրքիրն այն է, որ Նա հազվադեպ է մեզ տալիս ամբողջական այդ «ճամփորդության» մանրամասն ծրագիրը։ Մենք հաճախ լքում ենք մեր ապահովության վայրերը և ուղևորվում ենք դեպի «մյուս կողմը»։ Մեզանից շատերը նույնիսկ չունեն պատկերացում այն մասին, թե ուր ենք գնում։

Մեզանից շատերը չեն վայելում մեր «ճամփորդության» ընթացքում գտնվող վայրերը։ Հաճախ հենց այդ «ճամփորդության» մեջտեղում ենք դեմ առ դեմ հանդիպում մեր փոթորիկներին, փորձության վայրերին, դժվարություններին ու մարտահրավերներին։

Մարկոս 4.37-ում Հիսուսի աշակերտներին հանդիպած փոթորիկը գարնանային մի սովորական քամի չէր, այն ավելի ահռելի փոթորիկ՝ հողմամրրիկ էր։ Շատ կարևոր է նաև իմանալ, որ Քրիստոսի աշակերտները ձկնորսներ էին, նրանք իրենց կյանքն անցկացրել էին ջրերի վրա և սովորական քամուց կամ փոթորկից տատանվող ու վախեցողներ չէին։ Բայց սա սովորական փոթորիկ չէր։ Քամին ուղղակի սուլում էր, ուժգնորեն փչում և ջուրը լցնում էր նավակի մեջ։ Զարմանալին այն է, որ այս փոթորկի ուժգնանալուն զուգընթաց, Հիսուս հանգիստ քնած էր նավի հետևի մասում (Մարկոս 4.38):

Դու երբևէ նման զգացողություն ունեցե՞լ ես, երբ քո կյանքում այնպիսի բաներ են տեղի ունենում, որ հայտվում ես սարսափելի հանգամանքների և մարտահրավերների մեջտեղում։ Երբ դու վստահ ես, որ քո նավակը խորտակվում է, և այդ իրավիճակում թվում է, թե Աստված քնած է։ Դու նույնիսկ սկսում ես աղաղակել Նրան, կանչել օգնության և նույնիսկ երբեմն ցանկանում ես կռիվ անել Նրա հետ՝ ասելով. «Տե՜ր, քեզ համար միևնո՞ւյն է, որ ես այստեղ կորչում եմ»։

Նման իրավիճակներում հավանաբար այնքան է եղել, որ դու ժամանակ ես անցկացրել Նրա հետ՝ փորձելով զգալ Նրա ներկայությունը։ Սակայն ոչինչ էլ տեղի չի ունեցել։ Հավանաբար դու շատ ես աղոթել, ծոմ ես պահել, ընկել ես գետնին՝ աղաղակելով և լաց լինելով՝ օգտագործելով անձեռոցիկների մի ամբողջ տուփ։ Սակայն ոչինչ էլ տեղի չի ունեցել։ Եվ նման իրավիճակներում դու միշտ պատասխան ես փնտրել, բայց անկախ նրանից, թե որքան ես պայքարել քամու և ալիքների դեմ, փոթորիկը շարունակվել է, և դու չես էլ իմացել, թե ինչ անել։ Ոմանք այս իրավիճակներն անվանում են «հոգու ամենամութ գիշեր»։

Այսպիսի պահերին, երբ թվում է, թե մեր նավակը խորտակվում է, և մենք արդեն հայտնվել ենք անելանելի իրավիճակների կենտրոնում, ուրեմն հավատքի դրսևորման ժամանակն է։ Երբեմն այս ամենն ասելը հեշտ է, բայց նման իրավիճակներում շատ կարևոր է խորապես խորհել, թե այդ պահին ի՞նչ տարբերակներ ունենք։ Հավատո՞ւմ և վստահո՞ւմ ենք, որ Քրիստոսն Ամենազոր Աստված է, թե՞ ոչ։ Եվ եթե Տերն ասի մեզ. «Գնա՛նք մյուս կողմը», մենք պետք է արդեն հավատք գործադրենք։ Աստված ակնկալում է, որ մենք հավատանք Իրեն, որ եթե Նա է ասել այսպես, ապա անպայման դա այդպես է, անպայման կկատարվի Իր Խոսքը։

Եթե դու ժամերդ անցկացնում ես լաց լինելով ու բարկանալով, ապա դրանից ոչինչ չի փոխվելու, քանի որ փոթորիկը նույնն է լինելու։ Եթե նստես ու ոչինչ չանես, ապա դրանից էլ ոչինչ չի փոխվելու, քանի որ փոթորիկը նույնն է լինելու։ Նույնիսկ եթե ապշեցնող բաներ դավանես՝ փողոցով վեր ու վար պտույտներ անելով, շատ հավանական է, որ դարձյալ ոչինչ չէր փոխվելու և փոթորիկը նույնը կլիներ։

Բարեկամներ, կեղծավորությունը ողջ մարդկության աքիլեսյան գարշապարն է և կեղծավոր մարդիկ հայտնի են նաև նրանով, որ չեն անում այն, ինչ ասում են։ Բայց Աստվա՛ծ, այո՛ Աստված, Նա՛ հենց միակն է, ով անում է այն ամենը, ինչ ասում է։ Նա՛ միակն է, ով պահում է Իր բոլոր խոստումները։ Եվ Նա՛ միակն է ողջ Տիեզերքում, ամենուր, ով կեղծավոր չէ։

Հիսուս իսկապես հանդարտեցրեց փոթորիկը, բայց նաև հանդիմանեց աշակերտներին՝ ասելով. «Ինչպե՞ս է, որ հավատք չունեք» (Մարկոս 4.40)։ Կարծում եք, Նա չգիտե՞ր այդ մասին, թե՞, ավելի հավանական է, որ հարցնում էր նրանց՝ հույս ունենալով, որ նրանք իրենք իրենց այդ նույն հարցը կտային։ Իհարկե Տերը գիտեր պատասխանը, բայց նրանք՝ ոչ։ Մեր ապագայի համար կենսական նշանակություն ունի հավատքի մեջ մեր աճելը։ Եվ հավատքի մեջ աճը տեղի չի ունենում այն պատճառով, որ մեզ մոտ միշտ ամեն ինչ լավ է լինում։

Մենք պետք է սովորենք հաղթահարել մեր վախերն ու անցնենք «մյուս կողմը»։ Հեշտ է վայելել մեր այն իրավիճակը, երբ մեզ հետ ամեն ինչ լավ է, բայց մենք պետք է սովորենք վայելել իրավիճակը նաև այնտեղ, որտեղ գտնվում ենք՝ «մյուս կողմն» անցնելու մեր ճանապարհին։ Եվ շատ կարևոր է վայելել իրավիճակները՝ ունենալով ուրախություն ու խաղաղություն՝ և՛ փոթորկներիի մեջ, և՛ նաև փոթորիկները հանդարտվելուց հետո։

Եթե չես կարող փոթորիկներից դուրս գալ Հիսուսի հետ, ապա եղի՛ր փոթորկի մեջ՝ Հիսուսի հետ և «թող նավը քշվի» (Գործք 27.15)։ Հենվի՛ր քամուն և վստահի՛ր Աստծուն: Հիսուս երբեք մեզ չի լքի՝ ո՛չ հիմա, ո՛չ էլ հետո: Եվ թող հավա՛տքը գործի:

Իսկ դու ի՞նչ ես մտածում․․․

(Թարգմանությունը՝ Արթուր Իսպիրյանի / Translation by Artur Ispiryan. 31.07.2025)

025 ՄԵՆՔ ԱԶԱՏ ԵՆՔ

ՄԵՆՔ ԱԶԱՏ ԵՆՔ

«Ահա սարերի վրա՝ ավետիս բերողի և խաղաղություն քարոզողի ոտքերը. տոնի՛ր քո տոները, ո՛վ Հուդա, կատարի՛ր քո ուխտերը, որովհետև քո միջով այլևս անօրեն չպիտի անցնի. բոլորը բնաջնջվեցին» (Նաում 1.15)։

«Բայց իմ անձը պիտի ցնծա Տիրոջով և ուրախանա Նրա փրկությամբ։ Իմ բոլոր ոսկորները պիտի ասեն. “Տե՛ր, ո՞վ է Քեզ նման. Դու փրկում ես աղքատին իրենից զորավորից, իսկ տնանկին ու աղքատին՝ իրենց հափշտակողից”» (Սաղմոս 35.9-10)։

«Իսկ արդարների փրկությունը Տիրոջից է. նեղության ժամանակ Նա՛ է նրանց ապաստանը։ Տերը կօգնի նրանց և կազատի նրանց. նրանց կազատի ամբարիշտներից և կփրկի նրանց, որովհետև իրենց հույսը դրել են Նրա վրա» (Սաղմոս 37.39-40)։

«Մեր անձերը ճնճղուկի պես խույս տվեցին որսորդների որոգայթից. որոգայթը փշրվեց, և մենք ազատվեցինք։ Մեր օգնությունը Տիրոջ անվամբ է. Նա, որ արարեց երկինքն ու երկիրը» (Սաղմոս 124.7-8)։

«Այսպես է ասում Տերը. “Թեև նրանք խաղաղության մեջ են և բազմաթիվ, բայց և այնպես պետք է կոտորվեն և վերանան։ Թեպետ Ես տառապեցրել եմ քեզ, այլևս չեմ տառապեցնելու։ Եվ հիմա նրա լուծը պիտի հանեմ քո վրայից և կապերդ պիտի կտրեմ”» (Նաում 1.12-13)։

Արդյո՞ք դու ազատ ես։ Գուցե դու ասում ես, որ այո՛։ Բայց ո՞րն է քո ապացույցը, որ ազատ ես։ Ես կարծում եմ, որ մենք հաճախ շփոթում ենք ինչ որ բանի կամ ինչ որ մեկի հետ համաձայնվելը պարտավորության հետ։

Մարդիկ համաձայն են, որ Աստված արդար է, ճշմարիտ է և ինչ որ ասում է, ճիշտ է, բայց հաճախ չկա մեծ նվիրվածություն ինչ որ բան իրականում ԱՆԵԼՈՒ համար։ Այն, որ մենք համաձայն ենք, դեռ չի նշանակում, որ մենք մտադիր ենք կամ պարտավորվում ենք ինչ-որ բան ԱՆԵԼ։

Հիսուս ասաց. «Արդ, եթե Որդին ձեզ ազատի, ճշմարտապես ազատ կլինեք» (Հովհաննես 8.36)։

Այսպիսով, եթե Հիսուս Քրիստոսը՝ Աստծու Որդին, ասում է, որ մենք ազատ ենք, և մենք համաձայն ենք Նրա հետ, որ մենք ազատ ենք, ինչպես որ Նա ասաց, ինչո՞ւ ենք մենք երբեմն կամովի կրում թշնամու նույնիսկ փոքր լուծը։

Շատերը, կարծես, պատրաստ են շարունակ կրել իրենց անցյալի բեռը՝ չցանկանալով իսկապես թողնել դրանք, չնայած Տերն ասում է, որ Նա մեր մեղքերն այնքան հեռու է «նետել», որքան որ արևելքն է հեռու արևմուտքից։

Երբեմն մենք նույնիսկ պատրաստ ենք կրել ուրիշի անցյալի բեռը, անկախ նրանից՝ նրանք արյունակից ազգականներ են, ընկերներ են, մտերիմներ, թե՝ ոչ։

Ինչո՞ւ ենք մենք այդքան շահագրգռված մեր խնդիրների համար մեղադրել մեր կյանքի պատմության մեջ ինչ-որ մեկին, երբ մենք ենք ստեղծել դաժան, անբարենպաստ  հանգամանքներ ու իրավիճակներ՝ մեր սեփական ընտրության և սխալ ու վատ որոշումների կայացման միջոցով։ Եվ մենք ինքներս ենք մեզ համար հաստատել ինչ որ ինքնահռչակ կանոններ։ Եվ այդ ամենը մենք ինքնե՛րս ենք արել և ոչ թե ուրիշները։

Ինչո՞ւ ենք մենք այդքան դժվարանում թույլ տալ Աստծուն բարի լինել մեզ հետ։ Նորից հարցս կրկնեմ. ինչո՞ւ ենք մենք այդքան դժվարանում թույլ տալ Աստծուն բարի լինել մեզ հետ։ Նա ասաց, որ մենք ազատ ենք, ուրեմն որքանո՞վ է Նրա ասած այդ ազատությունը բավականաչափ ազատ մեզ համար։

Կարո՞ղ եք մի պահ պատկերացնել ազատ լինելը և ինչպիսի՞ն է այն ձեզ համար։ Պատրա՞ստ եք լինել «համարյա ազատ», թե՞ «հիմնականում ազատ»։ Որքանո՞վ է այդ ազատ լինելը բավականաչափ ազատ։

Մենք վերցնում ենք ազատության մասին Աստծու լիարժեք խոսքերը և նվազեցնում Նրա ասածների «կշիռը»՝ մեր աչքերում դրանք համապատասխանեցնելով անարժանության հետ։ Մենք փորձում ենք վերստեղծել ստրկության լուծն այն մարդկանց համար, որոնց Հիսուս արդեն ազատագրել է։ Եվ ցավոք, մենք հաճախ այդ մարդկանց ասում ենք, որ չնայած Հիսուս նրանց ազատագրել է չարից, խավարից և ԲՈԼՈՐ մեղքերից, դեռևս կա մի անեծք, որը կախված է նրանց վրա՝ իրենց նախապապի, ծնողի կամ իրենց կյանքի պատմության մեջ եղող վաղուց մահացած մեկի պատճառով։ Սա ճիշտ չէ։ Աստծու Խոսքը նման բան չի ասում բնավ։

Մահացած այդ մարդիկ մեզ հետ ոչ մի կապ չունեն, նրանք այլևս ողջ չեն, ուստի հետաքրքիր է, ինչպե՞ս են մոգոնում նման թյուր ու մոլորեցնող գաղափարներ. այդ ինչպե՞ս կարող են որոշ անեծքներ գոյատևել Քրիստոսի Արյունով մաքրվելուց հետո։ Եթե նման մարդկանց ասելով, իրենք դեռևս որոշ անեծքների տակ են Քրիստոսին ընդունելուց հետո, նույնն է, թե ասել, որ Հիսուսի Արյունը բավարար չէր մեզ բոլոր մեղքերից մաքրելու համար։

Արդյո՞ք դուք էլ եք այն մարդկանցից, ովքեր «ազատագրման» ծառայություն են անում՝ ասելով մարդկանց, որ նրանք սերնդեսերունդ անեծքներ ունեն։

Արդյո՞ք դուք էլ եք այն մարդկանցից, ովքեր ասում են, որ Հիսուս Քրիստոսի Արյունը բավականաչափ արդյունավետ չէ բոլոր մեղքերը մաքրելու, մեղքերի թողության այդ գործը կատարելու համար և որ դո՛ւք, այո՛, հենց դուք եք այն միակը, ովքեր ավելին գիտեն, թե ինչպես դուրս գալ այդ վիճակներից և որոնց իմացածն ինչ-որ կերպ գերազանցում է Ամենակարող Աստծու Խոսքին։

Արդյո՞ք դուք էլ եք այն մարդկանցից, որ ասում եք, որ միայն դուք կարող եք մխիթարություն բերել խեղճ, չազատագրված հոգուն, ինչը նույնիսկ Աստված Ինքը չկարողացավ անել։

Ինչո՞ւ եք դուք կրկին գերության մեջ տանում նրանց, ովքեր ընդունել են Քրիստոսին որպես Տեր և Փրկիչ։ Իրենց մեղքերը խոստովանելուց և Նրա ներումը բոլոր մեղքերի համար խնդրելուց հետո, ինչո՞ւ եք առաջարկում նրանց վերադառնալ գերության՝ փորձելով նրանց համոզել, որ նրանք դեռևս ինչ որ անեծքի տակ են։ Արդյո՞ք դա է Քրիստոսի խաչի վրա կատարած գործը։

Ինչո՞ւ եք ուզում կրել ուրիշների բեռը, երբ Հիսուս արդեն նրանց ազատել է մեղքի և խավարի բեռներից ու ծանրություններից։ Մի՞թե դուք ավելին եք անելու։

 «Ինչպես որ ճնճղուկն է թռվռում, և ծիծեռնակն է թռչում, այնպես էլ անտեղի անեծքը չի կատարվի» (Առակաց 26.2)։  Դուք երբևէ կարդացե՞լ էիք սա։ Մտածե՛ք այդ մասին։ Եթե անեծքի համար այլևս հիմք ու պատճառ չկա, ապա այն չի դիպչում, և ինձ համար այլևս կարևոր չէ, թե ով է անիծել կամ կախարդություն արել… այն չի դիպչում։ Եթե մենք Հիսուսի Արյան ներքո ենք, ապա ինչպե՞ս կարող է անեծքը դիպչել։

«Հին խմորը մաքրե՛ք, որպեսզի նոր անթթխմոր զանգված լինեք. որովհետև մեր Զատիկը՝ Քրիստոս, մեզ համար մորթվեց» (Ա Կորնթացիներին  5.7)։ Այս հատվածում «անթթխմոր» բառը հունարեն «ad’-zoo-mos» բառն է, որը փոխաբերական իմաստով նշանակում է «անօրինության ՝ թթխմորից ազատ»։

Դու պատասխանատու չես ո՛չ իմ անօրինության թթխմորի, ո՛չ էլ մեկ ուրիշի անօրինության թթխմորի համար։ Ես եղբորս պահապանը չեմ, ես եղբորս եղբայրն եմ։ Իմ գործը չէ այնպես անել ու ամեն ջանք գործադրել, որպեսզի եղբայրս ճիշտ կյանք վարի և պահպանի ամեն ձևով լավ լինելու կանոնները։

Աստված երբեք մեզանից ոչ մեկին չի խնդրել, որպեսզի խաղա «Սուրբ Հոգի կրտսերի» դերը՝ մարդկանց կյանքը վերահսկելով։ Ես չասացի՝ մի՛ մտահոգվիր, ես ասացի՝ իմ խնդիրները քո խաչը չեն, որ կրես։ Ոչ ոք պարտավոր չէ կրել ուրիշի խաչը։ Դու ունես քո սեփական բեռը և իմ բեռը կրելու կարիքը չունես։

Ցավոք, նրանք, ովքեր «ազատագրում են» մարդկանց, արդյո՞ք նման չեն կարծես նրանց, ովքեր այնքան են մուրճով հարվածում մեղքին, մինչև որ մարդը խոստովանի իր մեղքը։ Եթե նրանք սա չեն տեսնում, ապա այդ ամբողջ մուրճով հարվածը կարող է նրանց ստիպել հնազանդվել, բայց, հավանաբար, նրանց սրտում ոչինչ չի փոխվում։

Ես հավատում եմ, որ նման «ծառայողները» այդ կերպ, հոգևոր բառապաշարով փորձում են մանիպուլացիա կիրառել մարդկանց հանդեպ։ Նրանք մարդկանց ենթարկում են մանիպուլացիայի՝ ստիպելով նրանց խոստովանել մի բան, որը, հնարավոր է, իրականում տեղի էլ չի ունեցել, գոյություն չունի։

Երբ ես օրինակ նորադարձ քրիստոնյա էի, ինձ ասում էին, որ ես եղել եմ և միշտ էլ կլինեմ սարսափելի մեղավոր, այնպես որ ավելի լավ է սովորեմ այդ վիճակին։ Եվ իմ հուսահատությանս մեջ, ես Տիրոջը խոստովանեցի բոլոր մեղքերս՝ ինչ որ հիշում էի, բոլոր այն խնդիրները, որոնց մասին կարող էի մտածել և նույնիսկ այն մեղքերը, որոնց մեջ երբեք չէի էլ եղել… անընդհատ խոստովանում էի՝ զօր ու գիշեր։

Ես հուսահատությամբ էի փորձում ազատ լինել՝ հակառակ նրա, որ պիտի հավատայի Աստծուն, ով ասաց, որ ես ազատ եմ։ Հիսուս Քրիստոսի Արյամբ մենք ԱԶԱՏ ԵՆՔ։ Տերն ասում է ճշմարտությունը, այն, որ մենք ազատ ենք։ Մենք պարտավոր չենք փրկվելու համար մեր սեփական ջանքերը գործադրել և անընդհատ զղջալ՝ ազատ դառնալու համար։ Մենք պիտի գիտակցենք այս ճշմարտությունը. մենք ԱԶԱ՛Տ ԵՆՔ ՔՐԻՍՏՈՍՈՒՄ։ Այո՛, մենք ազատ ենք։ ԱՍՏՎԱ՛Ծ է ասել սա և Նրա Խոսքը ճշմարտություն է։

Իսկ դուք ի՞նչ եք մտածում․․․

(Թարգմանությունը՝ Արթուր Իսպիրյանի / Translation by Artur Ispiryan

024 «ՄԻՇՏ», «ՅՈՒՐԱՔԱՆՉՅՈՒՐ», «ԵՐԲԵՔ»

«ՄԻՇՏ» և «ԵՐԲԵՔ» բառերը ես անվանում եմ վերջնական արդյունք արտահայտող բառեր։ Շատ քիչ բաներ կան այս կյանքում,   որոնք «միշտ» և «երբեք» են, բայց այնուամենայնիվ, Սուրբ Գրքում օգտագործվում են վերջնական արդյունք արտահայտող այս բառերը։

Եվ ես հավատում եմ, որ Տերը ցանկանում է, որ մենք ներգրավված լինենք Իր վերջնական մտադրությունների ու նպատակների մեջ, այդ պատճառով էլ Նա օգտագործում է վերջնական արդյունք արտահայտող բառեր, որպեսզի մենք վերջնականապես վստահենք Նրան և վերջնականապես հավատանք Նրան։ «Վերջնական» բառն ունի նաև «մինչև վերջ» իմաստը։

«ՄԻՇՏ» բառի իմաստը հիմնականում հետևյալն է՝ «ամեն ժամանակ», «բոլոր ժամանակներում»։ «ԵՐԲԵՔ» բառի իմաստը հիմնականում «ոչ մի ժամանակ»: Մեկ այլ վերջնական արդյունք արտահայտող բառ է «ՅՈՒՐԱՔԱՆՉՅՈՒՐ» բառը, որով նկատի ենք ունենում բոլորին՝ թե՛ անձերին, թե՛ առարկաներին, թե՛ ինչ-որ մասերի՝ առանց բացառության: Արդյո՞ք մենք լուրջ ենք վերաբերվում վերոնշված այս բառերին: Մենք կարող ենք ասել, որ այո։ Մենք կարդում ենք Սուրբ Գիրքը և երբեմն ոգևորությամբ համաձայնվում դրա մեջ գրվածների հետ։ Բայց հաճախ մեր ապրելակերպը հակասում է Աստծու Խոսքին։

Երբեմն ես ինքս ինձ հարցնում եմ, թե որքան հաճախ եմ ասում, որ Աստված միշտ իմ թիկունքում կանգնած է։ Մինչդեռ, երբ դժվարին իրավիճակներ են լինում, ես հաճախ հետ եմ կանգնում՝ մտածելով, թե տեսնես որտեղ է Տերն իմ կյանքում։

Երբ ես, որպես մարդ, օգտագործում եմ «միշտ», «յուրաքանչյուր» և «երբեք» բառերը, գուցե ես այդ բառերն իրենց իսկ իմաստով լիովին նկատի չեմ ունենում ու որպես մարդ արարած, միշտ չէ, որ պահում եմ խոսքս։ Բայց երբ Աստված է օգտագործում է այդ բառերը, Նա նկատի ունի հենց այն, ինչ ասում է։ Այլ խոսքով ասած, Աստված նկատի չունի միայն «մինչև տիեզերքի ծայրը». Նա նկատի ունի «անհետացման կետից» այն կողմ, ժամանակի «կանգառից» այն կողմ, հասկացողության սահմաններից այն կողմ։ Նշույլ անգամ չկա կասկածելու Նրա Խոսքին, քանզի, Տերն անպայման անում է այն, ինչ խոստացել է, Տերն Իր Խոսքը պահող Աստված է։

Մատթեոս Ավետարանի 28.20-ում Հիսուս ասաց. «Եվ ահա ես ձեզ հետ եմ ամեն օր», այլ խոսքով՝ «Ես ձեզ հետ եմ ՄԻՇՏ»։ Սա նշանակում է, որ մեզ՝ Իրեն հավատացողների համար, Նա ՄԻ՛ՇՏ մեզ հետ է և չկա մի պահ, մի ժամանակ, որ Նա երբեք մեզ հետ չլինի։

Ա Կորնթացիներին 2.14-ում Պողոս առաքյալն ասում է, որ Աստված միշտ առաջնորդում է մեզ հաղթող լինելու Քրիստոսում։ ՄԻ՛ՇՏ։ Ամեն ժամանակ։ Եվ չկա մի պահ, մի ժամանակ Քրիստոսում, որ Աստված չառաջնորդի մեզ հաղթանակի մեջ։ Ա Կորնթացիներին 13.8-ում ասվում է. «Սերը ԵՐԲԵ՛Ք չի վերջանա», (անգլերենում՝ «Սերը երբեք չի ձախողվում»): Այսինքն, ոչ մի ժամանակ, ԵՐԲԵ՛Ք աստվածային սերը չի ձախողվի։ ԵՐԲԵ՛Ք։ Եբրայեցիներին 13.5-ում ասվում է. «Չեմ թողնի քեզ և երեսից չեմ գցի» (անգլերենում՝ «Ես ԵՐԲԵՔ չեմ լքի քեզ, ոչ էլ երեսից կգցեմ»)։ Ինչպիսի՜ խոստում։ Տերն ասում է. «Ես ԵՐԲԵ՛Ք չեմ լքի քեզ» և նաև « Ես ՄԻ՛ՇՏ կլինեմ քեզ հետ»։ Դարձյալ այս բառերը՝ ՄԻՇՏ և ԵՐԲԵՔ։ Արդյո՞ք մենք Աստծու ասածներին պետք է լուրջ վերաբերվենք։ Իհարկե՛։ Բայց արդյո՞ք մենք իսկապես լրջորեն ենք մոտենում Աստծու խոսքին։ Խորհենք մի պահ…

Ես կարծում եմ, որ մեզանից շատերն Աստծու հետ հաղորդակցության պակաս ունեն։ Վերջերս ես Աստծուն շատ եմ խնդրում, որ օգնի ինձ, որպեսզի ինչ-որ կերպ ավելի շատ ժամանակ անցկացնեմ Իր հետ և որ ցանկություն ունենամ ավելի հաճախ հաղորդակցվել Նրա հետ, ավելին, քան որ այսօր եմ անում։ Քանի որ հասկացել եմ, որ այդքան էլ շատ չեմ զրուցում Տիրոջ հետ, որքան որ անհրաժեշտ է։

Երբ խոսում եմ Աստծու հետ շփման մասին, պատկերացնում եմ, մի երկար, ուղիղ գիծ, որի վրա կան կարճ հատվածներ, որոնք ցույց են տալիս, թե որքան հաճախ եմ ես շփվում Տիրոջ հետ։ Ի հիասթափություն ինձ, ես նկատում եմ, թե որքան շատ են բացթողումները՝ Տիրոջ հետ սերտ հաղորդակցության։ Այսպիսով, ես խորապես գիտակցում եմ, թե որքան է իմ շփումն Աստծու հետ։ Եվ ամփոփելով ամեն ինչ, ես բավականին դժգոհ եմ ինձանից, քանզի իրականում այնքան քիչ եմ ժամանակ անցկացնում Աստծու հետ։

Բացի այդ, գիտակցելով, թե որքան քիչ եմ շփվում Տիրոջ հետ, ես նաև վճռականորեն գիտակցում եմ, որ Հիսուս անդադար բարեխոսում է մեզ համար (Հռոմեացիներին 8.34) և ես շատ շնորհակալ եմ Նրան: Տեր Հիսուս միշտ շփվում է ինձ հետ, նույնիսկ այն ժամանակ, երբ ես գիտակցաբար չեմ շփվում Նրա հետ:

Շատ հաճախ մենք այնքան հնարավորություն ենք ունենում շփվել Աստծու հետ, բայց շատ անգամ մենք հակված ենք կարծես թե զուտ նստելու և ուղղակի նայելու՝ ոչինչ չանելու։ Ինչո՞ւ։ Ինչո՞ւ ենք մենք այդքան թերանում ու ոչինչ չենք անում, նույնիսկ չենք խորհում, ոչինչ չենք խոսում… Փոխարենը Տիրոջ հետ խոսելու, Նրան երկրպագելու, մենք պարզապես ոչինչ չենք անում։ Եվ այդ պահերին մեզանից շատերն ավելի հաճախ են զգում, որ Աստծուց կտրված են։ Այո՛, շատերս զգում ենք, որ Աստծու հետ կապը կտրված է ու երբեմն թվում է, թե ոչինչ չի կատարվում մեր կյանքում… ոչ մի հատուկ իրադարձություն, ոչ մի զրույց Աստծու հետ, ոչ մի «նամակ» Նրանից։ Երբ մենք գիտակցում ենք, որ մեր մտքերում կամ սրտում ոչինչ չի կատարվում, մենք ունենում ենք Աստծու հետ հաղորդակցության պակասի ընկալում։ Կամ էլ երբեմն մեզ թվում է, թե այլևս Աստված այլևս չի հաղորդակցվում մեզ հետ, բայց մինչդեռ դա ճիշտ չէ։ Նույնիսկ հանկարծակի մենք կարող ենք որոշել մեր մեջ, որ Աստված այլևս մեզ հետ չէ և նույնիսկ գուցե Նա լքել է մեզ։

Մինչդեռ մենք անտեսված չենք Տիրոջ կողմից։ Աստծու կապը մեզ հետ կտրված չէ։ Խաչի վրա Քրիստոսի ավարտած գործի համաձայն՝ Քրիստոսին հավատացողներիս Աստծու հետ հաղորդակցության ուղին բացված է։ Տիրոջ առաջ գնալու, Նրա հետ հողորդկացվելու համար խոչնդոտ այլևս չկա։ Մենք՝ Իր զավակներս ԵՐԲԵ՛Ք անտեսված ու լքված չենք Տիրոջ կողմից։ Տեր Հիսուս խոստացավ ու ասաց, որ Ինքը կլինի ՄԻ՛ՇՏ մեզ հետ ու ԵՐԲԵ՛Ք մեզ չի լքի։

Ինչո՞ւ է Աստված օգտագործում «միշտ» և «երբեք» բառերը՝ մեզ հետ ունեցած Իր հարաբերությունների առումով, թեև մենք ինքներս ենք ընտրում լսել Նրան, թե՞ ոչ։ Մենք կարդում ենք Սուրբ Գիրքը, մեծ «ամեն» ենք ասում, բայց և այնպես մենք ենք ցանկանում ընտրել, թե երբ պետք է թույլ տալ, որ «յուրաքանչյուր միտքը» գերի վերցվի, և որքան հաճախ է պետք է «միշտ» կամ որքան հազվադեպ է պետք է «երբեք» լինի։

Հաճախ մենք ինքներս ենք ցանկանում որոշել, թե որքան է սխալը չափազանց սխալ և թե որքան է ճիշտը բավականաչափ ճիշտ։ Երբ Աստծու Խոսքում ասվում է, որ պետք է «գերի վերցնել յուրաքանչյուր միտք», Տերը նկատի ուներ ոչ միայն վատ մտքերը, այլ նաև լավերը։ Մինչդեռ մենք որոշում ենք, որ մեր ընտրելով լինի ամեն բան և մենք ենք փորձում վերաձևակերպել Տիրոջ Խոսքը՝ «յուրաքանչյուր միտք»-ից անցնելով «ավելի շատ ընտրված մտքեր»-ի։

Աստված ասաց, որ «Ես ՄԻ՛ՇՏ ձեզ հետ եմ», մինչդեռ մենք զգալով Աստու հետ շփման պակասը, սկսում ենք վերաձևակերպել Նրա խոսքը, թե որքան հաճախ է «միշտ»։ Տերն ասաց, որ «Ես ԵՐԲԵՔ չեմ լքի քեզ», բայց մենք հաճախ վերաձևակերպում ենք Նրա խոսքերը՝ ինքներս չափ դնելով, թե որքան հազվադեպ է «երբեք», կարծես հազարից մեկ անգամը բավականաչափ մոտ է լինում այն «երբեք» անվանելու համար։

Բայց, երբ Աստծո Խոսքում օգտագործվում է «ՄԻՇՏ», «ԵՐԲԵՔ» և «ՅՈՒՐԱՔԱՆՉՅՈՒՐ» բառերը, ապա Աստված նկատի ունի այն, ինչ որ ասում է։ Աստված ասում է այս բառերը, քանի որ Նա հենց դրանք էլ նկատի ունի։

Տերը մոտավոր իմաստ արտահայտող բառեր չի ասում։ Տերը չի ասում «մեծ մասամբ» կամ «գրեթե հազվադեպ»։ Բ Կորնթացիներին 10.5-ում, չի ասվում, թե «գերի վերցրեք ձեր մտքերի մեծ մասը»։ Ընդհակառակը, համաձայն Տիրոջ Խոսքի, պետք է «գերի վերցնել բոլոր մտքերը», ինչը նշանակում է և՛լավը, և՛ վատը։ Սովորաբար, կա՛մ մենք ենք դրանք գերի վերցնում, կա՛մ դրանք մեզ են գերի վերցնում։ Բայց այսպես թե այնպես, ինչ-որ մեկը դառնում է գերի։ Մտածե՛ք այս մասին։ Դարձյալ ասում եմ, որ Տիրոջ Խոսքում Աստված նկատի ունի այն, ինչ ասում է։

Մենք Աստծու հետ կապված ենք Նրա Որդու արյան միջոցով, անկախ նրանից, ընկալում ենք դա, զգում ենք, թե՝ ոչ։ Հավատքով է, որ իմ կապն Աստծու հետ նույնքան հաստատուն է, որքան Որդու կապը, և Հիսուս երբե՛ք չի ձախողվում։ ԵՐԲԵ՛Ք։ Հիսուս մեզ հետ է և ԵՐԲԵ՛Ք չի լքի մեզ ու ԵՐԲԵՔ երեսից չի գցի մեզ։ Եվ մենք մեր կյանքը պիտի հիմնենք այս ճշմարտության վրա։ Աստված ակնկալում է, որ մենք ՄԻ՛ՇՏ  հավատանք Իրեն ու Իր Խոսքին։

(Թարգմանությունը՝ Արթուր Իսպիրյանի / Translation by Artur Ispiryan. 24.06.2025)