Billik? Volgens watter standaard besluit ons wat regverdig is?

Volgens watter standaard het ons besluit wat regverdig is? Een dag het ’n man vir my geskree: “Christenskap is nie regverdig nie, en God ook nie!”

Om onsself of anders iets waardevols te ontneem deur misleiding of bedrog is veral maklik om te regverdig wanneer ons, ons situasies só raam dat ons onsself as die slagoffers van onregverdigheid uitbeeld – asof dit ons eie rolprent is en ons is die hoofrolspeler. En ja, ek glo baie mense doen dit: hulle sien hulself as die ongelukkige slagoffers van onreg. Eva se optrede in die tuin het God daarvan beskuldig dat Hy nie regverdig is nie – sy het gevoel dat God iets vir haar wegsteek.

Sodra ons onsself as slagoffers sien, gaan dit oor om die “balans te herstel”. Ons herkou aan hoe swaar dit met ons gaan en sê vir onsself: “Ek kul nie, ek ‘herstel net regverdigheid’.” Herstel regverdigheid? Dis soos my grappie oor myself: “Ek het nie ’n obsessiewe persoonlikheid nie – ek doen net alles BAIE.” Ons het almal al die universele storie gehoor van goeie mense wat sleg eindig. Ons skud ons koppe, klik ons tonge en sê: “Hoe kon dit met húlle gebeur? Hulle was tog goeie mense.” Maar dit begin gewoonlik met klein oortredings – subtiele dinge, soos om “net effens af te dwaal”. Ons raak goed daarmee om ’n koel buitekant voor te hou, al is ons bang, mense sien reg deur ons. Party leer dalk om klein bedrae uit die kasregister te vat.Ander los bloot sekere feite uit en, so groei die gedrag geleidelik.

Wat begin as ’n leuen deur weglating – om net sekere dele van jou storie uit te los – word uiteindelik ’n doelbewuste keuse. Dit skuif van ’n eenmalige voorval na ’n leefstyl. Sien jy die “pes wat in die donker kruip” (Psalm 91:6)? Dis nie die een Oreo-koekie wat jou vet maak nie – dis die leefstyl van Oreo-koekies wat die probleem is. Niemand word net een oggend wakker en besluit om ’n dief of bedrieër te wees nie. Jy dink nie sommer: “Ek gaan vandag begin steel en dwelms gebruik” nie. Dit is gewoonlik ’n stadige, slinkse afwaartse pad – ’n “pes wat in die donker wandel”, ’n verskriklike, noodlottige siekte wat ons harte in ’n greep van wanhoop vasdruk.

Hierdie verhaal van ’n geleidelike af wenteling maak dit moeilik om die proses van afwyking raak te sien. Mense is dikwels meer ingestel op kortpaaie as wat hulle self besef. Dikwels neem ons doelbewuste besluite om te mislei. Soos in speletjieteorie, is daar ’n stryd tussen korttermynvoordeel en langtermynintegriteit – ’n spanning tussen die regte ding om te doen en die minder beginselvaste een. Hoeveel sonde is te veel? Wanneer is ons keuses eerbaar genoeg? Hoe goed is goed genoeg? Hoe sleg is te sleg? Wanneer raak ons só onrustig dat ons bereid is om na God uit te roep vir hulp?

Sielkundiges sê dikwels dat die grootste dryfveer agter oneerlikheid ’n diep gevoel van onreg is. Sodra mense begin vergelyk en kompeteer, begin hulle ander se “verborgde voordele” raaksien – privaat tutors, familiegeld, oudstudente-verbindinge, of selfs ’n gereelde gholfspeletjie met die baas. Teen so ’n mededinger voel dit amper regverdig om iemand anders se werk as jou eie voor te hou – dit voel asof jy net die speelveld gelyk maak.

Iemand wat begin kul, glo dikwels eers dat almal anders ook kul, maar net nadat hulle self begin het – nie voor dit nie. Dis soos om te sê: “Hierdie gevreesde siekte is nie meer so erg nie, want nou het almal dit.” Of soos ’n dogter wat vir haar ma sê: “Ma wil net nie hê ek moet ’n lewe hê nie! Dis nie regverdig nie! Al my vriende doen dit!” Regtig? Doen hulle regtig? Hoeveel keer gebruik ons nie dieselfde soort redenasie teenoor God nie – nes ’n tiener wat teen haar ouers praat om haar sin te kry? As dinge nie uitwerk soos ons wil hê nie, wys ons met die vinger en sê: “Dis nie regverdig nie! Hoekom doen U dit aan my, Here?” of: “U is God! As U só goed is, hoekom het U dit toegelaat? Dis nie regverdig nie!!”

Regverdig? Regverdig?! Eintlik is die Here méér as net regverdig – Hy het bo regverdigheid uitgestyg en Sy lewe vir ons gegee. Jy’s reg: Christenskap is nie regverdig nie. Dit is beter as regverdig! Ons almal gly en struikel op die lewenspad, maar terwyl ons op pad is na ons ewige tuiste, laat ons eerder die vrugte van die Gees kies. Moenie dat jou oë gewoond raak aan die duisternis om jou nie. God ís regverdig en Hy ís regverdigheid self. Moenie op jou eie insig steun nie – laat God God wees, want Hy is baie goed daarin.

Vertaal deur Chané de Clercq

Om volwasse te wees bring verantwoordelikhede en ’n karakter mee wat ons nooit kon voorstel toe ons eers begin glo het nie.

Hebreërs 12:12-14 sê:
“Versterk julle moeë arms en swak knieë, maak reg die paaie vir julle voete, sodat wat mank is nie erger word nie, maar eerder genees word.” Jare gelede, toe ek in Charlotte, North-Carolina, gewoon het, het ek alleen in die donker op my agterstoep gestaan. Ek het voor die Here gehuil en gevra: “Hoekom, hoekom is ek altyd in die middel van ’n probleem? Hoekom voel ek asof ek teen die wind in hardloop, en altyd in ’n dilemma vasgevang is? My kop en my hart is moeg!”

Terwyl ek daar staan en die wind deur die boomtoppe hoor fluister, het ek stilletjies gehuil. Trane van frustrasie het oor my ken geloop. Toe hoor ek die Here sagkens sê: “Meeste kere is dit die enigste tyd wat jy na My toe kom met oop handpalms.” Ek was nie in sonde nie. Ek het nie geweet van ’n groot fout of ongeloof nie. Ek het selfs van dinge berou gehad waarvan ek nooit gedink het nie, net om seker te maak ek het niks gemis nie. Maar tog het niks verander nie.

Jy weet, as jy in die middel van ’n wonder is, lyk dit dikwels nie soos ’n wonder nie. God was besig om my hart te verander, maar dit het nie so gevoel nie. Nou kan ek sien ek het myself vernietig — myself die skuld gegee vir alles wat verkeerd gaan, myself met kwaai woorde in die spieël bestraf. Spyt en hartseer het my vasgekeer en wou nie loslaat nie. Daar het ’n wortel van bitterheid gegroei,
wat my voete vasgekring het, gevoed deur selfhaat, bewater met teleurstelling en frustrasie. God wou hê ek moes grootword en in Hom glo.

Jesus sê in Matteus 22:39:
“Jy moet jou naaste liefhê soos jý jouself liefhet.” Maar hoe leer ek om myself lief te hê? Hoe lyk dit? Let op wat Jesus sê: “Wees lief vir jou naaste soos jy jouself liefhet,” nie “verag jou naaste soos jy jouself verag” nie. Ons weet dit, maar diep binne sê ons soms: “As ek God was, sou ek ook nie van my gehou het nie.” Jesus sê “wees lief,” nie “verag” nie. As ons onsself verag, is die kans groot dat ons ook ons naaste sal verag. God het ons lief, maar dinge wat vir ons snaaks was toe ons drie was, sal ons laat brand wanneer ons tien is.

Ons lag vir grappies, maar as ons eerlik is, lag ons dikwels vir iemand anders se ongeluk. Ek wonder of daardie snaakse oomblikke dalk ’n wortel van bitterheid in ons harte verberg. God wil hê ons moet grootword — volwasse gelowiges wees, die Woord reg hanteer (1 Timoteus 2:15), sterk wees in Sy Naam en krag (Efesiërs 6:10), en ander troos in hul lyding, want ons self word ook deur God vertroos (2 Korintiërs 1:4). Dit is moeilik om volwasse te wees as ons aanhou om onsself in die spieël te veroordeel.

In Hebreërs 12:13 sê die vertalers “van die pad afgedwaal,” maar ’n beter beeld is iemand met ’n ontwrigte arm of been — iets wat reggemaak moet word. God vorm ons tot mense wat bereid is om eerlike gesprekke met onsself en ander te hê, gesprekke wat reguit paaie vir ons voete maak, en dit wat ontwrig is, weer op sy plek te sit. Laat ons volwasse gelowiges wees wat in karakter en in die lewe soos God lyk — net soos kinders wat soos hulle ouers lyk en hulle gewoontes aangaan. Laat ons wandel onder die leiding van God se Gees, en rustig lewe in Sy geregtigheid, vrede en vreugde (Romeine 14:17).

Ek glo baie mense sien hulleself nie reg nie. Wanneer jou gewete jou in die spieël aankyk moet jy jouself seën en nie vervloek nie. Vertel die waarheid vir jouself met vriendelikheid en genade, en onthou aan wie jy behoort, sodat jou moeë arms versterk word en jou swak knieë krag kry, en sodat liefde en goeie dade aangewakker word in jou lewe. (Hebreërs 10:24). Wees sterk en moedig! Dit is profetiese woorde — iets wat al gebeur het en steeds gebeur. Wees sterk en moedig!

1 Korintiërs 13:11 sê:
“Toe ek ’n kind was, het ek soos ’n kind gepraat, gedink en verstaan; maar toe ek volwasse geword het, het ek die kinderagtige dinge agtergelaat…”

Vertaal deur Chané de Clercq

Net omdat God iets weet, beteken dit nie Hy het dit bestem om so te gebeur nie. Ons kla: Hoekom doen God dit of dat vir my? Of as Hy geweet het dit gaan gebeur, hoekom het Hy dit nie gestop nie? Of my gunsteling: As God ons so liefhet, hoekom behandel Hy ons dan só?

Ek het al baie keer hierdie seer en teleurgestelde woorde gehoor, so ek maak dit nie op nie. Byvoorbeeld:

’n Man en ’n vrou het ’n motor wat sowat R12 000 herstelwerk nodig het. Ja, dit loop nog, maar dit raak elke week slegter. Hulle het nie daardie geld nie, en hulle kom net-net oor die weg elke maand. Hulle kan glad nie ’n sent meer afstaan nie. Hulle is vasgevang en weet nie wat om te doen nie. Hulle het al vir God gebid en gevra wat hulle moet doen. Hulle gee altyd tiendes volgens die kerk se reëls. Hulle is goeie mense in die wêreld se oë, net op die oomblik in ’n moeilike tyd.

Op ’n Sondagmiddag, na die kerk, besluit die man en vrou om ’n bietjie te ry. Hulle ry die dorp op en af, en toe ry hulle by ’n groot motorhandelaar verby. Skielik kry hulle die idee om te stop en ’n bietjie te droom, want drome is mos deel van God se idee, en niks is verkeerd daarmee nie. Trouens, om “wat as” te speel by die motorhandelaar bring bietjie verligting in hul moeilike tyd. Terwyl hulle na motors kyk, kom ’n verkoopsman uit en begin ’n geselsie. Hy vra: As hulle kon, watter motor sou hulle graag wou hê? Hulle sê vir hom dit maak nie saak nie, want hulle kan nie eens hul ou motor regmaak nie, nog minder ’n nuwe een koop. Die verkoopsman lag sag en sê hy verstaan hoe dit voel. Hulle hou van hom; hy het daai vriendelike, “jy-kan-my-vertrou” blou oë.

Die verkoopsman vertel van ’n spesiale naweekaanbod en sê hulle moet net ’n bietjie droom en “kom ons kyk net na die syfers, net vir die plesier.” So, “net vir die plesier,” stem die man en vrou in om die kantoor toe te gaan. Die verkoopsman wys hulle hoeveel hulle vir hul ou motor sou kry en wat hul maandelikse paaiemente sou wees. Met ’n warm stem vertel hy hulle dat as hulle die motor kry wat hulle wil hê, veral nou met die spesiale naweekaanbod, hulle nie meer die ou motor hoef reg te maak nie. Hulle kan in styl rondry, net soos hulle gedroom het. Hy vra toe: “Kan julle dit net voorstel?” Hulle kan hulself sien in die mooi motor, sonder sorg, glimlaggend ry, en alles sal goed wees. Hy vra weer: “As ek my bestuurder kan kry om die maandelikse paaiemente goed te keur, sal julle dit ernstig oorweeg? Dit is immers ’n eenmal-in-‘n-leeftyd aanbod!”

Terwyl die verkoopsman weg is, bid die man en vrou opreg: “As dit U is, Here, vra ons dat die syfers goedgekeur word, sodat ons weet dit is U wat hierdie wonderwerk reël.”

Wat hulle nie besef het nie, is dat selfs ’n bankrot misdadiger krediet kon kry in hul staat, en natuurlik kom die verkoopsman terug met ’n glimlag en sê opgewonde: “Hy het dit goedgekeur!” Die verkoopsman het presies dit gedoen, en hy het saam met hulle God geprys vir die wonderwerk. Hulle het die dokumente geteken, hul ou motor agtergelaat en in die nuwe motor gery, dinkend: “Dit moet God wees! Dit moet God wees!” Singend en bly oor die wonder van die Here.

Twee maande later, toe hulle besef hulle gaan bankrot wees en hulle gaan die motor verloor omdat hulle nie die paaiemente kan maak nie, en alles anders ook verloor, was hulle kwaad en bitter. In ’n uitbarsting van frustrasie het hulle gesmeek en gehuil: “Hoekom doen U dit aan ons, God?? Hoekom behandel U ons so? Hou U nie van ons nie?!?” Hoe gebeur dit dat wanneer dinge goed gaan, ons so vol vertroue is dat God ons liefhet met al ons drome, maar wanneer dit moeilik raak en ons sweet en moeg word, vra ons skielik waar is God en of Hy ons nog liefhet? Het Hy skielik verander in iemand wat onbetroubaar is, of was dit ons?

Het die Here dit aan hulle gedoen? Wie is verantwoordelik vir die omstandighede? Wat dink jy kon hulle gedoen het en wat dink jy moet hulle nou doen in hul situasie? Het God dit regtig aan hulle gedoen? Nee. Is die gevolge van hul aksies ’n aktiewe oordeel van God teen hulle, of is dit die passiewe gevolg van swak keuses wat hulle self gemaak het? Wees eerlik.

As jy vasbeslote was om met die verkeerde persoon te trou, het God dit aan jou gedoen? Nee. En al is jy vasbeslote om met die verkeerde persoon te trou, sal die Here jou nie verlaat nie. Hy gaan saam met jou deur al jou probleme en laat jou nie alleen met jou ellende nie. Net omdat Hy weet ons gaan met mekaar bots in hierdie huwelik, beteken dit nie Hy het bepaal dit moet gebeur nie. Ek sê, God se kennis beteken nie sy goedkeuring nie. God is nooit wreed nie. Net omdat Hy geweet het jy gaan met jou huweliksmaat bots, beteken dit nie Hy het gesê: “Doen dit so nie.”

Die Here is goed, en God is altyd goed. Hy doen nie net goeie dinge nie, Hy weet nie net goeie dinge nie, Hy is meer as net aangenaam en vertroostend — Hy is die lewende persoon van die goedheid self. Hy is perfek goed omdat Hy in elke opsig perfek is en verander nie soos wolke in die lug wat altyd van vorm verander nie. Hy is perfek konsekwent, perfek liefderyk, perfek vriendelik, perfek vrygewig en perfek goed, al die tyd en Hy verdwyn nooit nie.

Kom ons dink nou mooi daaraan, wees eerlik, verantwoordelik en openlik oor onsself en ons lewens. Sy hart teenoor ons is liefde in alles wat ons doen. Kom ons laat nie toe dat ons terugval en God die skuld gee nie — die een en enigste persoon in die heelal wat ons so liefhet dat Hy sy lewe vir ons gegee het.

Wat dink jy?

Vertaal deur Chané de Clercq

Selfs al voel dit asof die hele wêreld teen ons is, selfs wanneer ons oë niks anders sien as donker wolke rondom ons nie — as gelowiges is God aan ons kant, en ons het die krag om as oorwinnaars bo uit te kom. As gelowiges dra ons die Koning van die Heelal in ons, by ons, en vir ons. Die Heilige Gees beweeg voor ons soos ’n stralende, liggewende wolk wat ons lei, en agter ons staan ’n vuurpilaar wat ons beskerm en aandryf. Ons het die geskrewe Woord van God in ons hande en ons het die gemeenskap van Jesus en die heiliges om ons.

Wanneer ons dink aan al hierdie glorieryke waarhede, sien ek geen goeie rede waarom ons ’n stryd sou betree en verloor nie.Ons is meer as oorwinnaars — meer as net dié wat struikelblokke oorkom en oorwinning behaal. Meer! Nie net oorwinnaars nie, méér as dit.Jesus was meer as ’n oorwinnaar, en daarom is ons, Sy mense, ook meer — omdat Hy méér is. Omdat Hy is, is ons. Omdat Hy gedoen het, kan ons.

Romeine 8:37 sê:
“Maar in al hierdie dinge is ons meer as oorwinnaars deur Hom wat ons liefgehad het.”

In daardie vers beteken die Griekse woord hypernikao “oor en bo” (hyper) en “om te oorwin” (nikao). God het ons gemaak om dié mense te wees wat nie net oorwin nie, maar ’n oorweldigende, stralende oorwinning behaal. Meer!

Wat dink jy, dink God van ons? In die Smithsonian-museum is daar ’n voorskoot met ’n bruin vlek daarop. Dit lyk soos ’n sjokoladekol, en die voorskoot self is nie veel werd nie. Maar toe hulle Abraham Lincoln, die groot bevryder, uit die teater dra, het sy bloed op daardie voorskoot gedrup toe hulle verby ’n klein dogtertjie stap. Iemand het dadelik gesê: “Dit is heilig vir Amerika — bewaar dit!”

Niks in die wêreld kan daardie voorskoot, wat met bloed gemerk is, vervang of opweeg nie. En ek wil vir jou sê — teenoor die wêreld, die vlees, die duiwel en die hele hel: as die bloed van Jesus Christus oor jou is, dan is jy meer werd as al die goud in Fort Knox of enigiets anders in die wêreld.

Jy is kosbaar vir Hom. MEER!

Kom ons kyk na die verskil tussen Romeine 7 en Romeine 8:

Romeine 7 is vol swaar en hartseer, maar Romeine 8 is vol hoop en vreugde.
Romeine 7 praat van skuldgevoelens, maar Romeine 8 van vryheid.
Romeine 7 voel soos ’n begrafnis, maar Romeine 8 soos ’n troue.
Romeine 7 gaan oor verlies en mislukking, maar Romeine 8 oor oorwinning.
Romeine 7 wys hoe die mens sukkel, maar Romeine 8 wys hoe God red en bevry.
In Romeine 7 sien ons iemand wat op homself fokus, maar in Romeine 8 sien ons iemand wat op Jesus fokus.

Ons is nie net oorwinnaars nie — ons is meer as oorwinnaars! Hierdie waarheid moet deel wees van hoe elke Christen oor hulself dink. Ons is nie mense wat altyd verloor nie. Ons is nie mislukkings nie. Ons is nie vasgevang in vrees, verwarring of moedeloosheid nie. Ons leef nie onder die mag van duisternis nie.

Romeine 8:37 sê: “In al hierdie dinge…” — dit beteken daar is geen deel van jou lewe waar jy moet voel of wees asof jy verloor het nie. Alles beteken alles! Daar is nie ’n uitsondering nie.

Ja, ons gaan moeilike tye hê. Maar in al daardie dinge sê die Bybel is ons meer as oorwinnaars — ons kom sterker daaruit met God se hulp. Ons is mense wat deur God se krag vol moed leef. Ons is nie bang vir die lewe nie, want God gee ons moed en krag. Ons wys met ons hele lewe wie Jesus is. Soos Jesus sê in Matteus 22:37: “Jy moet die Here jou God liefhê met jou hele hart, hele siel en hele verstand.” Alles in jou behoort aan Hom.

Alles beteken alles – niks minder nie.

Ons dra Sy lig. Ons is meer!

Ons is nie net oorwinnaars nie. Ons het nie net dinge soos sonde, verslawing, vrees en slegte gewoontes oorwin nie — ons bly dit oorwin! En meer as dit, God het vir ons die krag en gesag gegee om ander mense te help. Sy krag, wat soos dinamiet is, werk deur ons sodat ander ook vry kan word van dit wat hulle vasvang en vernietig.

Ons leef nie net om eendag hemel toe te gaan nie. Ons leef nou al as kinders van God. Selfs wanneer dinge moeilik is — wanneer ons ly, vervolg word, honger ly, in gevaar is of alles verloor — kan ons steeds oorwin, want Jesus gee vir ons krag.

Ons is meer as oorwinnaars. Meer!

Ons dra nie dowwe, vaal kleure soos die wêreld nie. Nee — deur Jesus is ons geklee in helder kleure: blou, goud, rooi, pers en groen. Ons dra die lig van God.

Jesus gee vir ons oë wat verder sien, ore wat kan hoor wat kom, en monde wat kan praat wat in God se hart is — woorde wat lewens verander, selfs reg oor die wêreld. In Jesus is ons nie net mense wat net-net deur die lewe kom nie. Ons is nie net weduwees, weeskinders of bedelaars nie. Ons leef ’n nuwe, kragtige lewe omdat Jesus vir ons gesterf het en opgestaan het.

Ons is meer as oorwinnaars!

Vertaal deur Chané de Clercq

Ons is besig om in ons erfenis in te stap, soos God dit bestem het. Baie van ons begin wakker word en besef die krag en gesag wat ons in Christus het, en meer as net ‘n paar begin om in daardie krag en gesag te wandel. Wanneer ons met die weer praat, verwag ons regtig dat die weer nie net sal hoor nie, maar ook sal gehoorsaam — selfs al fluister ons? Of sê ons: “Storm, verdwyn in die Naam van Jesus!”, met ons mees gesaghebbende stem, maar diep binne dink ons nog steeds: “Ek hoop dit werk.” Jy mag dalk voel dit is ’n waaghalsige leerstelling, maar net omdat dit buite jou gemaksone is, beteken dit nie dit is buite God s’n nie. Daarom kom die vraag: Wat verwag ons van God? Wat is ons verwagtinge van Hom?

Hy is God. Verwág ons min van Hom? … al is Hy die Almagtige God, die Mees Heftige, die Self-Openbare, en die Self-Bestaande. Hy is die Een wat ons nog voor die tyd begin liefhê het, en wat hou van die geselskap van Sy mense… God, in wie se hart die karakter van die kruis reeds gevestig was vóór die grondlegging van die heelal — wat verwag jy van Hom? Dis nie asof ons Koning klein en jammerwekkend is en nie in staat is om alles — en meer — te doen as wat ons ooit moontlik kan droom nie… en Hy hét met ons gepraat… BAIE! Is dit God wat nie praat nie, of ons wat nie hoor nie? Verwag ons dat Hy sal opdaag, of verwag ons dat Hy net ’n bietjie van Sy teenwoordigheid sal “druppel” om net die hamstertjies op hul wiele aan die rol te hou? Wanneer ons vir God vrae vra, verwag ons werklik ’n antwoord? Ons verwag ’n antwoord van ons vriende wanneer ons met hulle praat of ’n vraag vra… Trouens, ons verwag ’n volle sintuiglike ontmoeting met mense, en dit ontstel ons diep wanneer hulle nie reageer nie… maar verwag ons ’n volle sintuiglike ontmoeting met God?

Soms ontvang ons min omdat ons min verwag — nie altyd nie, maar ek vermoed meer dikwels as wat ons dink. Verwág ons dat God Sy belofte van vrede sal hou, of hoop ons meestal net dat Hy vir ons ‘n bietjie vrede sal gee — oomblikke sonder druk of geweld? Verwág ons dat God vir ons sal voorsien, of hoop ons maar net dat Hy sal? Hoop ons meestal dat God vir ons moed sal gee vir die stryd, of verwag ons regtig dat Hy ons Krag sal gee, soos Hy gesê het Hy sou?

Wat verwag ons van God? Wat is ons verwagtinge van Hom?

Ek vind dat ek meer van mense verwag as van God — en ek is eenvoudig verkeerd daaroor.

Ek is oortuig daarvan dat wanneer ons ons verwagtinge en hoop op mense en bedieninge plaas om ons te bekragtig en goed te keur, God Homself verplig voel om ons hul tekortkominge te wys. Dit is die Here alleen wat ons bekragtig en goedkeur, nie mense nie — maar ons verwag en aanvaar dit so maklik van mense af.

Die Here is soveel meer bekwaam as mense, en ook meer gewillig — en tog verwag ek dat mense sal reageer, en hoop meestal maar net dat God sal reageer. Wanneer ek die ligskakelaar aanskakel, verwag ek dat die lig sal aankom —behoort ons dan nie ’n groter verwagting van God te hê as van ’n ligskakelaar nie? Hy is groter en meer betroubaar as ’n ligskakelaar. En tog vind ek dat ek ’n groter verwagting het van mense en fisiese dinge as van God — en ek wil graag my denke dáároor verander.

Ek kan aan geen rede dink waarom ek nie elke dag ’n volle ontmoeting met my Vader sou hê nie, behalwe my eie ongeloof. Ek voel asof ek die meeste van die tyd net hóóp dat Hy sal opdaag, in plaas daarvan om verbaas te wees as Hy nie sou nie.

Ek verwag dat die weer sal verander wanneer ek met dit praat (en dit is waar — ek doen dit, en ek hét al vir baie jare met die weer gepraat soos die Here my lei, met sukses. Dit voel net natuurlik vir my). Ek verwag werklik dat die Here my sal hoor en my sal antwoord (dit is nog iets wat vir my natuurlik voel). Dit is tog ’n natuurlike ding vir ’n vader om op sy kinders te reageer, so dit behoort die mees onwaarskynlike gedagte in ons koppe te wees dat God nié sal reageer nie… in werklikheid, vir my, behoort daar ’n groter kans te wees dat die maan regtig van kaas gemaak is as dat God nie op ons roep sal reageer nie.

Ek wil hê die bonatuurlike moet my natuurlike word, en ek wil wandel in “God se natuurlike”, en ek wil ophou om só verbaas te wees oor die bonatuurlike… ek sal nooit ophou om oorweldig te wees om by God te wees nie, maar ek wil hê Sy “natuurlike” moet my “natuurlike” word.

As die Here ons lei en ons spreek tot die kanker om te verdwyn, en dit verdroog en verdwyn, dan behoort dit normale omstandighede te wees — en ons behoort verbaas te wees as dit nie verdroog en verdwyn nie, nie verbaas as dit wel gebeur nie.

Wat verwag jy van God?

Romeine 1:18-21 sê: “Want die toorn van God word uit die hemel geopenbaar oor alle goddelose en onregverdige mense wat die waarheid in ongeregtigheid onderdruk, omdat dit wat van God geken kan word, in hulle openbaar is, want God het dit vir hulle getoon. Sedert die skepping van die wêreld is sy onsigbare eienskappe duidelik gesien en verstaan deur die dinge wat gemaak is – selfs sy ewige krag en godheid – sodat hulle onversskrokke is.”

 God is nie versteek nie, maar ons is steeds besig om onsself weg te steek. Al van die tyd van Genesis af, toe Adam en Eva in die tuin weggekruip het weens sonde, het God nooit vir die mens weggekruip nie. Sy werke is vir almal sigbaar wat bereid is om te kyk. Letterlik, sy vingerafdrukke is oral op alles sigbaar.

Daar is geen verskoning om nie in God te glo nie. Hy het Homself duidelik aan die wêreld en aan elke mens se gewete bekend gemaak. Kom nou, Sy vingerafdrukke is oral sigbaar. Net deur na die sterre in die nag te kyk, behoort dit enigeëen te oortuig dat daar ’n Skepper is. Verder glo ek dat almal diep binne hulself weet dat daar ’n God is, en dat elke mens met ’n gevoel van reg en verkeerd gebore word. Reis na die verste uithoeke van die wêreld, en beide God-aanbidders sowel as God-haters is dit eens dat steel verkeerd is, lieg verkeerd is, egbreuk verkeerd is, verraad verkeerd is – veral wanneer dit hulself raak. Waar het hulle daardie idee van reg en verkeerd gekry? Soos C.S. Lewis gesê het: “Ons kan nie weet wat ’n krom lyn is nie, tensy ons eers ’n idee van ’n reguit lyn het nie.” Tog lyk dit asof mense die waarheid onderdruk omdat hulle nie wil glo nie. ’n Man het vir my eenkeer gesê: “Vir God om te bestaan, moet Hy aan sekere standaarde voldoen.” (lag) Hy het regtig geglo sy standaarde is hoog genoeg om God te definieer. Ek dink wat hy eintlik wou sê, is: “God moet Homself bewys volgens mý standaarde.”

Die Here is ewigdurend, Hy is nie afhanklik van iemand of iets nie, en Hy hoef ook nie aan iemand se standaarde te voldoen om te bestaan nie. As die Here gebonde aan menslike vereistes was, sou Hy nie regtig almagtig en onafhanklik wees nie. Hy sou net nog ’n ander god wees, ’n klein “g” in ’n see van mensegemaakte gode wat onderhewig en afhanklik is van die bui van die mens om te kan bestaan. …en vir my sou dit net dom wees.

Waarom glo ons dan nie in God nie? Dit is tog beslis makliker om in God te glo as om te glo dat draaiende atome ooreenstemming bereik het om nie net saam te smelt en iets te skep nie, maar ook intelligent en wys genoeg te wees om oneindige diep konsepte soos liefde, haat, verantwoordelikheid, vriendskap, blou lug, reën, en al die talle fisiese en nie-fisiese dinge van bestaan by te voeg. Waarom glo ons dan nie in God nie?

Ek glo ’n algemene “Ek wil nie” lê aan die kern van die saak – ’n hart vol van “ek wil nie.” Om te glo sou ongelowiges direk konfronteer met hulself, hul sondige karakter, hul rebellie, en hul behoefte om terug te keer na God, wat dalk meer is as wat die meeste bereid is om te doen. Dit lyk asof dit net te na aan die waarheid is, en te eerlik. Miskien is die behoefte aan Christus nog nie dringend genoeg nie … nog nie.

Daarom ontken hulle die feit van God se bestaan en speel klein geestelike speletjies om die waarheid weg te redeneer. Vanweë dit word God se vaste grens teen alle goddeloosheid en ongeregtigheid uit die hemel geopenbaar en is dit met onwrikbare vasberadenheid deur die hand van God self gestel. Teenoor die ongeloof het Hy gesê: “Tot hier toe en nie verder nie… julle sal nie sonde, boosheid en ongeloof in my huis bring nie.”

Die Here is die God van waarheid. Die God van die Bybel is nie ’n god van mites of legendes nie. Jesus Christus is Die Waarheid. Hy is die uiteindelike werklikheid; Hy is wat regtig bestaan in die heelal, in ’n wêreld vol misleiding en leuens. Net so is die Bybel nie net ’n gemaakde boek van godsdienstige fantasie nie; dit is waar, geestelik, histories en wetenskaplik.

God is nie versteek nie. Ons is. Ons het in die tuin van Eden weggekruip, en ons kruip vandag nog weg. Die Here roep ons om uit ons skuilplekke uit te kom, om nederig te wees en eerlik te wees, om die deure van ons harte oop te gooi en ons heinings af te breek. Wat gaan aan met al ons wrokke en jaloesie, eintlik? Christus is sigbaar en bereid om al ons donkerste geheime te vergewe; ons hoef net bereid te wees om uit ons wegkruipplekke uit te kom. Kom uit, kom uit, waar jy ook al is. God roep jou om huis toe te kom!

Vertaling is deur Chané de Clercq

Ek is “Social Porter” van “Living in His Name Ministries”

Jesus, U het dit reggekry! U het my spyt en diepe hartseer verander. U het my swart rouband van my arm afgeruk. U het my nie alleen gelaat nie. U het my ruimte gegee om asem te haal. U het my uit die sloot getrek, uit die diep modder gelig, en my laat spring en draai van vreugde—ek het myself heeltemal oorgegee aan U liefde. Toe my sondes my oorweldig het—opgehoop, stinkend en oneindig baie—en ek geleef het op ’n dieet van trane, het God ingetree… en my ’n gedig tot Sy eer gemaak.

 Wie is God? Kom ons praat oor Sy onsigbare eienskappe: God stel nie uit nie. Geen statistiek of geskrewe woorde kan Hom werklik beskryf nie. God tree in. Hy is ongelooflik goed daarin om God te wees—en Hy gee nooit op nie. Ons mag dalk besluit om op te gee, maar God gee nooit op nie. Sy liefde is absoluut vasberade. God is genadig en goedhartig. Hy het ons lief die hele dag en sing liedere oor ons in die nag. Hy maak die naam van dié wat in Hom glo, skoon. Hy gee Sy lantern en kompas aan dié wat Hom liefhet. Hy teken vir ons ’n kaart en gee ons wysheid en insig om die pad te volg. God se beloftes is altyd, altyd, altyd… en ja, ja, ja.

Baie jare gelede, toe ek in groot moeilikheid was, het ek geweet daar is net één plek waarheen ek kan gaan: na God toe. Wat is dit vir ons werd om oor te gee aan God? Toe al my vriende wat belowe het hulle sal daar wees—maak nie saak wat nie—verdwyn het… en ek gewens het ek kon ook verdwyn, het God ingetree. Toe ek geen idees meer gehad het nie, geen verbeelding oor nie, geen drome oor nie—en ek my einde bereik het—het God ingetree. In daardie tyd van my lewe het ek geen idee gehad waarheen om te gaan nie, wat om te doen, wat om te sê of hoe om op te tree nie. Ek het nie eens ’n vae benul gehad van wat om te verwag of wat volgende sou gebeur nie. Toe het Jesus op die toneel verskyn! Toe ek vasgevang was in die sluitgreep van sonde, het Jesus ingespring—Hy het die bene onder my gebondenheid uitgeslaan en dit platgetrek vir die oorwinning. Ek het gedink dit was die einde van die pad vir my… Maar toe tree God weer in—om my innerlike en geestelike stryd op te los.

Tree God dan werklik in die sake van die wêreld in? En as Hy dit doen, is daar enige onmiskenbare voorbeelde van hierdie goddelike ingryping? Het God dalk vingerafdrukke op Sy handewerk gelaat?

Ek glo ons kan met vertroue wys na baie voorbeelde van God se ingryping. Alles van die nederlaag van die Spaanse Armada tot die bestaan van die moderne Israel dien as getuienis dat God in die geskiedenis ingetree het. Daar is natuurlik ook die wonderwerke in die Bybel, opgeteken deur ooggetuies, en dan is daar die skepping self.

Aan die ander kant van die spektrum is daar ook gelowiges wat alles as God se ingryping sien—soos wanneer ’n goeie parkeerplek oop is en dit as ’n duidelike wonderwerk van God beskou word. ’n Skielike windvlaag of die toevallige ontmoeting met ’n vriend word maklik gesien as ’n teken van God om ’n ander rigting in te slaan. Miskien is dit, miskien is dit nie.

Hoewel hierdie ingesteldheid dalk meer Bybels is as dié van iemand wat God se betrokkenheid heeltemal ontken, bring dit wel sekere gevare mee. Om feitlik alles as goddelike ingryping te interpreteer, kan lei tot baie subjektiewe gevolgtrekkings. Baie keer, wanneer ons aan die einde van ons eie kragte kom, moet ons eerlik wees—ons het ’n geneigdheid om dinge op ’n manier te sien soos wat ons dit wíl sien.

Dit is aanloklik om wolkvorms te probeer ontleed om “bewyse” te vind van wat ons wil hê God se wil moet wees—in plaas daarvan om Sy wil werklik op ’n Bybelse manier te soek.

Maar om terug te kom by die onderwerp: ek glo God tree in, in die lewens van elke lewende wese op aarde—of hulle dit glo of waardeer of nie. As God nie op een of ander manier sou ingryp nie, glo ek die lewe sou dadelik vinniger verander na vernietiging, en binne ’n oogwink tot niks verval.

Genesis 20:1-18 is ’n goeie voorbeeld—Abraham was ongehoorsaam, maar toe hy die Here gesoek het vir hulp, het God namens hom ingetree. God tree selfs in ten bate van ongelowiges, want “so lief het God die wêreld gehad dat Hy Sy eniggebore Seun gegee het…” Selfs toe die mensdom nie in God geglo het nie, of Sy liefde as waardevol beskou het nie, het God tog ingetree en redding beskikbaar gemaak vir enigeen wat sou bekeer en Sy Naam aanroep.

God tree in! Hy is die Hoof-Ingrypende—en Hy is gewillig om jou doodsvonnis te kanselleer. Oorweeg Sy liefde ernstig, want jou lewe self is op die spel.

Vertaal deur Chané de Clercq

Ek is Social Porter van Living In His Name Ministries.