Category Archives: Other Languages

Incluso Lo Más Mínimo

Posted on by
Reply

Cuando el rostro de Dios está en nuestro rostro, y Su voz está en nuestra voz, incluso el menos atractivo de nuestros esfuerzos puede dar la vuelta al mundo, tocando vidas en todas partes.

Puede que no seas un líder mundial, o un líder nacional, puede que no seas un líder local, o alguien importante, incluso en tu comunidad, pero cuando el Señor está contigo, el impacto del Espíritu Santo en otras personas cambia los corazones, incluso cuando nuestras obras parecen duras y no son las mejores.

De ninguna manera eso significa que produzcamos obras con propósito, con un esfuerzo mínimo, creyendo que Dios tomará nuestro relevo. Para mí, quiero ser responsable con lo que Dios me ha dado, y hacer lo mejor que puedo para Su majestad. Pero a veces, no somos conscientes de lo pobres que son nuestros esfuerzos hasta años más tarde, después de haber tenido experiencia y estar en camino de tener un oficio finamente perfeccionado. A menudo miramos hacia atrás a la música, el video o los sermones y nos avergonzamos de lo inmaduras, mal habladas o miserablemente elaboradas que eran las cosas. Pero levanta la cabeza, amigo mío, cuando el rostro de Dios está en nuestro rostro, Su voz está en nuestra voz, la altura de las montañas y la profundidad de los valles pueden ser niveladas, porque Dios está con nosotros.

Todos los que nacen vienen a este mundo con potencialidades y capacidades, diseñados por Dios. Ya sea que permitamos o no que el Señor los desarrolle y los emplee, ahora eso es otra historia, pero el hecho de que no los veamos no significa que no estén ahí. Recuerda, no todos van a encajar en los cinco grandes de Efesios 4, apóstoles, profetas, evangelistas, pastores y maestros, al menos no de la manera que nos gustaría pensar. Escúchame en esto: el hecho de que tengas un llamado diferente no significa que tengas un llamado menor.

Es más importante saber que Él conoce y escucha los clamores incluso del más pequeño entre nosotros, pero incluso usa la más pequeña de nuestras acciones. Todas las cosas cooperan para el bien de los que aman al Señor y son llamados conforme a sus propósitos. Pensamos que porque no estamos alimentando a cientos de personas por día, no estamos haciendo lo que el Señor quiere. Ya sabes, tal vez algún día lo hagas, pero ¿qué tal si hoy solo alimentas a una persona, incluso si solo es para llevarles una taza de café? Comprarle a una persona una taza de café no parece tener el mismo potencial para recibir elogios gloriosos de nuestros compañeros, pero con toda honestidad, tal vez sea todo lo que el Señor te pidió.

Recuerdo tantas veces, que lo que Dios me pedía era una cosa sencilla, y yo fui la que lo convirtió en algo enorme, algo difícil y complejo, pensando, si las cosas no son un reto no debe ser Dios. Un amigo mío estaba triste porque sentía que tenía muy poco que darle a nadie, y todo lo que hacía parecía ser solo una pequeña gota en un barril de 55 galones. Dijo que se sentía como un hombre con solo un dedal de agua dulce, solo pequeño y lamentable en sus ojos. En ese momento, el Señor le dio una visión de un hombre que se acercaba a un barril de agua potable que estaba tan lleno que lo único que impedía que se desbordara era la pura tensión superficial del agua. Cuando el hombre volcó su pequeño dedal lleno en el barril, eso fue todo lo que se necesitó, la tensión superficial se rompió y el barril se desbordó. En la visión, de repente un río brotó del barril y el suelo a su alrededor estaba mojado. Era una metáfora visual que el Espíritu Santo le dio para animarlo a no menospreciar lo que el Señor le había dado. En el momento adecuado, en el lugar adecuado, el poquito de agua en un triste video mental, esas viejas melodías que Dios te dio, esos sermones aparentemente poco dinámicos que te hizo escribir son oro y cambian la vida cuando Dios los pone en movimiento.

Muchas personas realmente no tienen la resistencia emocional para soportar que alguien entre en sus vidas haciendo cosas espirituales realmente grandes, hablando en voz alta sobre la Biblia y Dios. Sus nervios están como colgando de su piel y todo duele. Tenemos que aprender a no solo hacer lo que el Señor nos pidió, sino también hacerlo en el tono de voz y con la misma postura. Sé amable. A veces, si no la mayoría de las veces, Él nos pide que actuemos con delicadeza, que hablemos amablemente a los demás con una voz que no asalta a los oyentes.

Una vez el Señor me pidió que orara por una mujer al otro lado de la habitación, pero me dijo que me arrastrara hacia ella, tomara su mano y me sentara a sus pies orando suavemente con un rostro agradable. Hice lo que Él dijo y fue bastante conmovedor para toda la habitación. Era una cosa pequeña, pero era lo correcto. Más tarde se dio cuenta de que estaba al límite de su ingenio con la gente y no podía soportar que una persona más se parara sobre su actuación y sonido religioso. Dios me hizo agacharme, esa fue la puerta de entrada y eso hizo una diferencia en su vida.

Cuando el rostro de Dios está en nuestro rostro, y Su voz está en nuestra voz, incluso el menos atractivo de nuestros esfuerzos puede dar la vuelta al mundo, tocando vidas en todas partes, y la altura de las montañas y la profundidad de los valles pueden ser niveladas, porque Dios está con nosotros.

¿Qué te parece?

Gracias por escucharme. Soy Social Porter para el Ministerio Viviendo en Su Nombre.

Traducción por Alfredo Magni Sozzi

God se Huis

Posted on by
Reply

Ek het gedroom dat ek op pad na God se huis, deur ’n sagte, wonderlike woud gestap het – ’n plek waar lig soos dansende sterre deur die blaredak geflikker het, en die bome gefluister het soos ou vriende, terwyl die vrolike groen aarde soos ’n sagte kombers onder my voete gelê het. Die bome het saggies gefluister, amper asof hulle geheime van goedheid vertel het. Oral om my het klein blommetjies hul koppe gelig en met sagte, vrolike stemmetjies vir my gesing – dit het gevoel asof die hele woud bly is om my te sien. Toe ek by die rand van die woud aankom, het ek oorkant ‘n sagte groen veld, ‘n reuse herehuis gesien, met rye en rye vensters wat in die son geglinster het. Die huis was groot en glansend met so baie kamers dit het gevoel asof die huis nie ‘n einde gehad het nie. Die huis het nie net gelyk soos ’n paleis nie – dit het gevoel soos ’n plek waar jy rus, waar jy welkom is… waar God vir jou wag. Dit het ’n unieke binnehof gehad, en verder was daar ’n indrukwekkende buite-ingang wat na ’n nog groter, majestueuse binne-ingang gelei het. Vir een of ander rede, al het ek geweet dit is baie onbeskof en onvanpas om by iemand se vensters in te loer, het ek tog ’n vreemde gevoel gekry dat ek uitgenooi word om in te kyk – om in die “Oë van God” in te loer. Met groot moed het ek na die hoë, dubbellaag, pragtige versierde skuifvenster naby die hoofingang gestap. En daar… binne-in die huis… het ’n reuse-kamer op my gewag, vol prente wat soos stories oral teen die mure hang – hoog en laag, bo die groot kaggel, en daar was selfs fotos wat op die vensterbanke gerus het. Oral! Reg in die middel het daar ’n klein lessenaar gestaan waarop die Boek van Herinneringe gelê het, met ’n mooi, netjiese pen wat oor die bladsye rus – klaar reg om elke verhaal en geheim op te teken. In die droom het ek besef dat al daardie prente, versier met blink werkwoorde, byvoeglike naamwoorde en kleurvolle beskrywings in goue letters, God se gunsteling oomblikke van die verlede was – en ook kosbare herinneringe van dinge wat nog nie gebeur het nie. Dit mag dalk vreemd klink om te sê, maar op daardie oomblik het dit glad nie vreemd gevoel nie, want ek het geweet die Here sien die einde al vanaf die begin af. Hy was dus al by die einde en het sy kosbaarste herinneringe alklaar bymekaar gemaak.

Terwyl ek deur die venster kyk, hoog bo my, tussen die mooi en ingewikkelde houtwerk van die steunbalke, het een van die pragtige vensters stadig oopgegaan. Uit die venster het ’n groot groep helder, kleurvolle voëls uitgevlieg. Elke voël het ’n liggies-gloeiende juweel in sy kloue gehad, en hulle het in ’n pragtige groep na die ooste toe gevlieg, asof hulle ’n spesiale boodskap dra. Ek het besef dit was die Here wat seëninge uitstort uit die oop vensters van die hemel. In die droom het die Here gepraat met ’n stem wat soos klokkies in die verte geklink het, en dit het gelykertyd saam met die vrolike lag van reuse en ’n blye gejuig, wat reg in die middel geklink het – alles op een slag.

Die Here het gesê: “My seëning word uitgestuur volgens My eie Wil. Jy kan nie die venster oopmaak deur geld te gee nie. Jy kan nie die seëning ontvang deur dit uit My Hande uit te vas nie, en jy kan dit ook nie uit My Hande uit smeek nie en die vensters kan nie met bitterheid, ongeloof en teleurstelling toegehou word nie. My uitstorting gebeur omdat Ek dit stuur, nie omdat iemand dit uit my hand uit kan ruk, of kan bid nie.”

Ek beweeg toe na ’n ander venster aan die kant van die groot huis, en toe ek in God se Oog in kyk (die venster) sien ek hierdie keer ’n ongelooflik groot kombuis met breë werkskaste, baie oonde en stoofplate waar die daaglikse brood geknie en gebak word.

In God se kombuis was daar elke goeie ding wat jy jou kan voorstel, en selfs meer, beskikbaar vir dié wat net sou vra. Ek kon stapels lekkernye sien, elkeen netjies toegebind met ’n klein kaartjie waarop ’n naam gestaan het. Toe besef ek dit is seëninge wat nog nie voor gevra is nie, maar wag vir die persoon met daardie naam op om te vra, te soek en te klop. Ek was hartseer omdat ek geweet het dat mense nie gevra het nie, en daarom het hul seëninge en voorsiening net daar gesit. Ek het by myself gedink: “As hulle net sou vra en glo.”

Naby een van die lang kombuistafels was groot vate met etikette soos Wysheid vir die Magtiges, Eer vir die Dapperes, Integriteit vir die Moediges, en Hoop vir die Armstes. Op die rakke naby was daar groot houers vol verfrissings, wagend om oopgemaak te word vir die wat moeg geword het en swak in die hitte van die dag rondgestap het.

Toe ek wakker word, dink ek aan Efesiërs 2:10, waar God sê ons is Sy handewerk, of Sy poësie. Ek het die oggend deur my vensters na die mense buite gekyk en diep gedink oor die wonderlike droom. Ek het by myself gedink — van binne my venster af, terwyl ek na buite kyk, sien ek die mense aangaan met hul lewens, maar in my opinie lyk hulle nie regtig soos poësie nie.

Poësie sit netjies in ’n ry,
met ritme en rym wat altyd bly.
Maar die mense wat ek sien,
sit glad nie netjies in ’n lyn nie.

Hul ritme is vreemd en moeilik om te meet,
en lyk baie duidelik asof dit nie rym nie.

Maar vanuit God se vensters, van binne na buite, sien Hy ’n prentjie heeltemal anders as ons s’n. Wat is dan die waarheid? Is ons Sy poësie — met ritme en rym, of net vae skaduwees,’n stukkie stof op ’n wit muurlyn?

Ek dink dis iets besonders dat God ons liefhet – selfs al sien ons niks in onsself wat die moeite werd is om lief te hê nie. Soos C.S. Lewis eens gesê het, sien ons onsself dikwels as ’n vuil kolletjie in vars lug… soos dowwe spoke, sonder stem of waarde.

Maar van God se vensters af sien Hy al ons moontlikhede. Hy roep ons drome en hoopvolle potensiaal as Sy vaste “ja” en “amen.” Van Sy vensters af noem Hy ons mooi – soos God-poësie, helder en vol lig. Dít is iets wat ons regtig diep in ons harte moet laat insink.

 

Vertaling is deur Chané de Clercq

Vivir Como Jesús

Posted on by
Reply

Y todos cantaron: “Solo quiero ser como Jesús”. Fue algo glorioso cantar, y creo que todos fueron verdaderamente sinceros. Sin embargo, estoy seguro de que si queremos vivir como Jesús, realmente tenemos que saber algo acerca de Él, más que solo lo que se nos dice desde el púlpito el domingo. Tenemos que cavar en nuestra Biblia para leer, y tenemos que orar y estar involucrados con Dios para conocer Sus atributos, preferencias y normas para poder vivir realmente como Jesús. Si piensas que es imposible vivir así, déjame asegurarte que si lo intentas, Dios te encontrará en ese camino y te dará el poder para vivir como solo has cantado y deseado.

Muy a menudo recibimos mensajes sutiles de Hollywood, de la publicidad, de nuestro gobierno estatal y federal, y de los gurús de la autoayuda, de que si imitamos a los modelos a seguir muy respetados y muy motivados, conseguiremos que la vida vuelva a funcionar. Es como decirle a la gente que alguna forma de buenas obras nos hará vivir la gran vida, y nada podría estar más lejos de la verdad. Se nos dice que decir las oraciones correctas y asegurarnos de terminar nuestras oraciones con algunas palabras mágicas hará el truco. Cuando era un nuevo creyente, un hombre me dijo que si no terminaba mi oración diciendo: “En el nombre de Jesús”, Dios no me escucharía, ni podría escucharme. Eso es una tontería. Se nos dice que si hacemos las cosas correctas, lo suficientemente largo y lo suficientemente fuerte, que de alguna manera cumpliremos con los requisitos de ser una buena persona, Dios nos aprobará, y eso será suficiente, lo que implica que si nos esforzamos lo suficiente, será lo suficientemente bueno. Eso es como decir: “Si piensas así y actúas así, serás aceptable y luego, sí, ENTONCES estarás bien”. Eso es una tontería. Eso no es lo que Dios dijo en absoluto, y lo entenderíamos si hubiéramos leído nuestra Biblia. Se nos dice que si “simplemente cumplimos las reglas”, guardando estos días solemnes y comiendo ciertos alimentos, diciendo esas palabras especiales de una manera especial y usando los nombres técnicamente más correctos de Dios y otros personajes de la Biblia, será suficiente para vivir la vida de Cristo o de alguna manera, nos da una conexión extra especial con Dios. De nuevo, eso es una tontería. Gálatas 3:21, “Porque si se hubiera dado una ley que pudiera dar vida, entonces la justicia sería por la ley.” De ninguna manera.

Ninguna cantidad de buenas obras, actos religiosos o ceremonias puede salvar a nadie. Si la gracia no vino por medio de Jesucristo, entonces la gracia no vino en absoluto. Nadie puede ganar la salvación y, sin embargo, está disponible para todos, no porque fuimos y la obtuvimos, sino porque Jesús vino y la dio.

Se nos dice que si simplemente cambiamos nuestro comportamiento, suministrando todo nuestro propio esfuerzo, la vida cambiará. Si bien eso puede ser un poco cierto por un corto tiempo, en realidad, no es nada duradero. Dios dice que Él mismo nos dará el poder para cambiar, y no es solo un cambio lo que busca, sino una metamorfosis completa, una transformación total. No podemos rescatarnos a nosotros mismos… el poder para la salvación y la transformación viene solo de Dios. En conclusión… si Dios no lo da, no lo obtenemos.

Creo que demasiados están dando vueltas a sus ruedas tratando de transformarse en alguna semejanza de Jesús, pero realmente nunca se mantienen porque sin el poder de la sangre de Jesús en nuestras vidas, nuestra inclinación es siempre volver a nuestro estado original de impiedad. No esculpimos a Dios en nuestras vidas, Él nos esculpe en las suyas y necesitamos dejar que el Señor haga Su obra en nosotros. El poder de cambiar proviene de Dios que vive en nosotros, Jesucristo y el Espíritu Santo que viven en nosotros, y ese poder proviene de Él, no de dentro de nosotros mismos. Es totalmente Su obra y nada por lo que, de ninguna manera, podamos atribuirnos el mérito.

Vivimos como Jesús por adoración, y eso significa no simplemente levantar nuestras manos y bailar, sino en la forma en que llevamos nuestras vidas, en cómo nos presentamos, como se ve más evidentemente en nuestra conversación, conducta y carácter. Eso es la adoración: es cuando adoras tanto a alguien que emulas todas las cosas acerca de ellos.

Vivimos como Jesús por la oración. Filipenses 4:5-6 dice: “Deja que tu sensatez sea conocida por todos. El Señor está cerca; no os preocupéis por nada, sino que vuestras peticiones sean conocidas por Dios en todo por la oración y la súplica con acción de gracias.” La oración significa darle todas nuestras palabras y es parte integral del cultivar nuestra relación con el Señor, y honestamente, no llegaremos lejos sin ella.

Vivimos como Jesús al estudiar nuestra Biblia y eso significa hacer más que simplemente leer las palabras. Capta las narraciones y los temas, presta atención a cómo Dios usa la gramática. Jesús sabía, conocía las Escrituras, de hecho, Él era y es las Escrituras. Usó las palabras de las Escrituras para resistir la tentación y dijo en Lucas 4:4 que no solo de pan vivimos, sino de toda palabra que sale de la boca de Dios. Para vivir una vida espiritualmente recta se requiere que obtengamos alimento espiritualmente recto.

Vivimos como Jesús conectándonos con el Cuerpo de Cristo. No dije que necesariamente asistamos a una instalación física, estoy más diciendo que tenemos que conectarnos, posicionarnos para tener un diálogo profundo y significativo con personas que sean honestas y transparentes. Creo que aprendemos de esas interacciones sobre cómo expresarnos, cómo emplear nuestros dones y cómo apreciar a otros que pueden tener dones diferentes a los nuestros. A pesar de todas nuestras críticas a la iglesia, Dios ama a la iglesia y creó todo el concepto para algo más que predicar el evangelio, sino para ayudarnos a crecer.

¿Quieres vivir como Jesús? Elige ser paciente, ser considerado, extendiéndote a los demás. Vamos, sé amable, no debería ser gran cosa ser amable. Tómate tu tiempo y has Tiempo para orar. Lee tu Biblia, Jesús tiene mucho que decir sobre nuestra conversación, conducta y carácter.

El Señor nuestro Dios es el que creó al hombre a su imagen. Fuimos diseñados no solo para parecernos a Su imagen, sino también para reflejar Su corazón. Él es el único que puede terminar Su obra en nosotros, no solo para el cambio, sino para la transformación.

¿Qué te parece?

Gracias por leer, soy Social Porter con el Ministerio Viviendo en su Nombre.

Traducción por Alfredo Magni Sozzi

023 ԲԱՐԻ ՍԱՄԱՐԱՑԻՆ

Posted on by
Reply

Ղուկաս Ավետարանի 10.25-35 հատվածում հետաքրքիր մի առակ-պատմություն կա։ Պատմությունն այն մասին է նաև, թե ինչպես ենք մենք վերաբերվում այլ մարդկանց և թե ինչպես ենք արձագանքում նրանց կարիքներին։ Սուրբգրային այս պատմության մեջ կան 8 կերպարներ՝ Հիսուս, ով պատմում է պատմությունը, օրենսգետը, Երիքով իջնող մարդը, ավազակները, ղևտացին, քահանան, սամարացին և իջևանատերը։

Սրանցից ո՞ր մեկն ես դու։ Աստված որպես ո՞ւմ է քեզ տեսնում։ Խնդրում եմ, խորհի՛ր այս երկու հարցի շուրջը։ Այդ հարցերն իրոք կարևոր են և անհրաժեշտ է, որ պատասխանես դրանց։

Սուրբգրային այս պատմությունն սկսվում է, երբ Օրենքի մի ուսուցիչ-գիտակ՝ օրենսգետ Հիսուսին հարց է տալիս. «Վարդապե՛տ, ի՞նչ պետք է անեմ, որ հավիտենական կյանքը ժառանգեմ» (Ղուկաս 10.25)։ Հիսուս օրենսգետի այդ հարցին հարցով է պատասխանում՝ ասելով, թե այդ մարդը, լինելով Օրենքի գիտակ, ինչպե՞ս է ընթերցում Օրենքը (Ղուկաս 10.26)։ Ուշադրություն դարձնենք, որ Հիսուս օրենսգետին ասում է, ոչ թե «ի՞նչ է նա կարդում», այլ՝ «ինչպե՞ս է նա կարդում», մեկ այլ խոսքով, «ինչպե՞ս է նա տեսնում այն»։ Օրենսգետը տվեց մի գեղեցիկ պատասխան, բայց նրա սիրտն ուղիղ չէր (տե՛ս Ղուկաս 10.29)։

Բարեկամնե՛ր, մենք կարող ենք ճիշտ բաներ անել, բայց սխալ դրդապատճառներով։ Եվ այս դեպքում օրենսգետն ավելի շատ ուզում էր ինքն իրեն արդար ցույց տալ և ոչ թե որ իրականում հետաքրքրված էր արդար պատասխան տալու։ Եվ այս պատճառով, Հիսուս պատմում է մի առակ-պատմություն, որի մեջ 6 կերպարներ կան։ Այդ կերպարներից ամեն մեկն ուներ տարբեր մոտեցում՝ այլ մարդկանց կարիքներին արձագանքելու առումով։ Անդրադառնանք նրանցից ամեն մեկին։

Կիսամեռ, վերքերով պատված մարդը. մեկն էր, ով Երուսաղեմից իջնում էր Երիքով։ Նա էր այս պատմության մեջ «զոհը»։ Նրա տեղը կարող ենք պատկերացնել ամեն մեկիս՝ մեզանից ցանկացած մեկը կարող էր հայտնվել նման իրավիճակում։

Ավազակները. նրանք այդ մարդուն տեսնում էին որպես մեկի, ում պետք էր շահագործել, ծեծել, բռնի կերպով կողոպտել։ Այդ պատճառով էլ նրան մերկացրին, վիրավորեցին, կիսամեռ թողեցին ու գնացին։

Ղևտացին ու քահանան. նրանք այդ ծեծված ու կողոպտված մարդուն տեսնում էին որպես մեկի, ով լիքը խնդիրներ ուներ։ Նրանք կարծում էին, որ այդ պատճառով էր նա հայտնվել նման վիճակում։

Սամարացին. նա այդ ծեծված ու կողոպտված մարդուն տեսնում էր որպես մեկի, ով ողորմության, գթասրտության և խնամքի կարիք ուներ։ Նա կարծում էր, որ այդ մարդուն օգնել էր պետք։

 Իջևանատերը. նա տեսավ սամարացուն և այդ ծեծված ու կողոպտված մարդուն տեսնում էր որպես մեկի, ում կարելի էր ծառայություն մատուցել՝ գումարի դիմաց։ Այո, իջևանատերն օգնեց, բայց նա օգնելու էր այնքան, որքան ժամանակ որ սամարացին կվճարեր իրեն։ Հակառակ դեպքում, եթե չկար փող, չէր լինի և օգնություն։

Ավետարանի այս հատվածում տեսնում ենք, որ օրենսգետն ու Հիսուսն էին այդտեղ։ Եվ երբ որ Հիսուս օրենսգետին հարցրեց, թե այդ պատմության մեջ, ով էր, որ բարին գործեց, օրենսգետն իրեն թույլ չտվեց պատասխանել, որ սամարացին էր։ Հիշենք, թե օրենսգետն սկզբում ինչ պատասխան էր տվել Հիսուսի հարցին (տե՛ս Ղուկաս 10.27), ըստ որի Աստծուն ու մերձավորին սիրելն էր էականը։ Եվ օրենսգետը հենց այդ սիրո պակասն ուներ։ Օրենսգետը, որպես Օրենքի գիտակ, կարող էր Օրենքից տարբեր մեջբերումներ անել, քանզի նա ջանքեր էր գործադրել Օրենքն ուսումնասիրելու։ Բայց նրա ուսումն իրեն ոչ մի օգուտ էլ չտվեց, այն Աստծու համար ոչինչ էր, քանզի նա չէր կիրառում ամենահիմնական սկզբունքները, հատկապես սերը։

Այս պատմության մեջ եղող յուրաքանչյուր կերպար ուրիշների կարիքներին արձագանքելու տարբեր մոտեցում ուներ։ Մեզանից ոմանք ևս երբեմն «զոհեր» են դառնում։ Հիմա թե սխալ կերպով ենք հայտնում այդ վիճակում, թե ճիշտ, միևնույն է, մենք «զոհեր» ենք։

Մենք շատ անգամ պնդում ենք, որ հավատացյալ ենք, բայց միաժամանակ կարող ենք այնքան խորը նախապաշարումներ ունենալ, որ ատենք որոշ մարդկանց և նույնիսկ չենք կարողանում տեսնել ամենապարզ բաները։

Մեզանից ոմանք, երբեմն մյուսներին տեսնում են որպես մարդկանց, որոնց կարելի է շահագործել և ինչ-որ բան ստանալ նրանցից։

Մեզանից ոմանք էլ ծայրահեղ կարիքների մեջ եղող մարդկանց համարում են ոչնչի նմանվող մարդիկ, ինչպես նաև կարիքավորներ և խնդիրներ ունեցողներ, որոնցից պետք է հնարավորինս հեռու մնալ։ Ոմանք էլ նույնիսկ անհանգստանում են, որ նման մարդկանց մեղ եղող «չարը, վատը, դիվականը» (կամ նրանց վատ սովորությունները, «հոգևոր գարշահոտությունը») կարող է մեզ վրա ազդեցություն թողնել։ Եվ շատ են զգուշանում, որպեսզի չառնչվեն, նրանց հետ, «չդիպչեն»։ Սակայն մեծ բարեպաշտությամբ կարող են զուտ ասել. «Ես կաղոթեմ ձեզ համար։ Տաքացե՛ք, կշտացե՛ք ու անհո՛գ եղեք»։

Շատերն էլ պատրաստ են ծառայել ուրիշներին նրանց կարիքի մեջ, բայց միայն այն դեպքում, եթե դրա մեջ իրենց համար ինչ-որ շահավետ բան կա։

Կամ էլ գուցե հուսահատության մեջ գտնվող մարդուն տեսնում ենք որպես մեկի, ում համար պետք է հոգ տանել և ողորմած ու գթասիրտ գտնվել։

Եվ այս ամենից զատ, գուցե մեզանից ոմանք էլ, Հիսուսի պես, կարիքավոր, խոցելի մարդկանց բազմությանը տեսնում են, որպես այնպիսիների, որոնց համար արժե մեռնել։

Իսկ դու, որպես ո՞ւմ ես տեսնում քեզ։ Ոչ թե այնպես, ինչպես որ ուրիշներն են քեզ տեսնում, այլ հենց դո՛ւ, քեզ ինչպե՞ս ես տեսնում։ Երբ հայելու մեջ նայում ես քո աչքերի մեջ, ո՞ւմ ես տեսնում։

Ո՞ւմ ես նման դու։ Օրենսգետի՞ն, վերքերով պատված մարդո՞ւն, ավազակի՞ն, կարիքավորներին հրամաններ տվող մի կրոնավորի՞, սամարացո՞ւն, թե՞ իջևանատիրոջը։ Իսկ գուցե՞ Հիսուսի նման ես ուզում լինել։

Ինչպե՞ս ենք մենք վերաբերվում ուրիշների կարիքներին։ Վերջերս մի մարդ հարցրեց. «Ինչո՞ւ քրիստոնյաներն անվճար չեն անում այն, ինչ անում են փողի դիմաց»։ Մենք հաճախ օգնում ենք այն դեպքերում, եթե ինչ-որ մեկը մեզ փող կամ նվեր է տալիս։ Շատ դեպքերում էլ անում ենք այն, ինչը մեզ փողի դիմաց ասում է անել բռնարար գործատերը, մինչդեռ մենք արհամարհում ենք եկեղեցու այն առաջնորդներին, ովքեր մեզ լավ են վերաբերվում և մեզանից միայն օգնություն են խնդրում։ Օրինակ, մեզանից ոմանք կմաքրեն հատակը փողի համար, բայց եթե ինչ-որ մեկը մեզ խնդրում է մաքրություն անել եկեղեցում, հանկարծ մեր վերաբերմունքը փոխվում է և մտածում ենք. «Նրանք իրենց ո՞ւմ տեղն են դրել, որ ինձ ինչ-որ բան են ասում»։ Այ քեզ բա՜ն։ Տեսա՞ք դժվարին կացության մեջ հայտնվելն ինչ է։

Մենք, ովքեր հավատում են, որ Քրիստոս խաչվեց և հարություն առավ մեռելներից, քրիստոնյաներ ենք, իսկ քրիստոնյաները պետք է բարի լինեն միմյանց հանդեպ (տե՛ս Եփեսացիներին 4.32)։ Մենք պետք է Աստծո խոսքի համեմատ վարվենք և գործենք՝ բարի լինելու նրանց հանդեպ, ովքեր մեզ հետ անարդար են վարվում, (տե՛ս Ա Թեսաղոնիկեցիներ 5.15), ընտրեք բարի լինել, այլ ոչ թե վիճել (տե՛ս Բ Տիմոթեոսին 2.24)։ Բարի լինելը նաև ջանք է պահանջում (տե՛ս Բ Պետրոս 1.5–7):

Եկե՛ք նաև լինենք գթասիրտ ու ողորմած: Աստված պահանջում է, որ մենք գթասրտություն և ողորմություն ցուցաբերենք (տե՛ս Միքիա 6.8), որ լինենք մարդիկ, ովքեր ողորմություն են ցուցաբերում ուրիշների նկատմամբ, և վարձք կունենանք (տե՛ս Մատթեոս 5.7)։ Մենք պետք է ընդօրինակենք Աստծու ողորմածությունը (տե՛ս Ղուկաս 6.36) և ամենից առաջ նկատի ունենանք, որ Հիսուսը գթած ու ողորմած է (տե՛ս Ա Տիմոթեոս 1.2): Պետք չէ, որ դուք ինձ դրա մասին ասեք, այլ կատարեք դա:

Հարցն այստեղ այն չէ, որ պետք է պահել ինչ-որ կանոններ, այլ այն, որ պետք է լինել ինչ որ մեկը։ Եղի՛ր այդ մեկը։

Եկե՛ք ազնիվ ու անկեղծ լինենք ինքներս մեզ հեռ և Տիրոջ հետ։ Ոչ թե ինքներս մեզ պատմենք մի հեքիաթ այն մասին, թե ոքան լավ են մենք երևում ինքներս մեզ համար, այլ ազնիվ ու անկեղծ լինենք Տիրոջ առաջ։

Խորհի՛ր մի պահ սուրբգրային այս առակ-պատմության մասին։ Այդ կերպարներից ո՞ր մեկն ես դու։ Իսկ եթե գիտես արդեն, ի՞նչ ես անելու․․․

(Թարգմանությունը՝ Արթուր Իսպիրյանի / Translation by Artur Ispiryan. 01.06.2025)

031 Innerlike Vryheid

Posted on by
Reply

Johannes 17:17-19: “Heilig hulle deur U waarheid; U woord is die waarheid. Soos U My in die wêreld ingestuur het, het Ek hulle ook in die wêreld ingestuur. En ter wille van hulle heilig Ek Myself, sodat hulle ook deur die waarheid geheilig kan wees.”

Solank ons as gelowiges in hierdie wêreld leef, gaan ons op een of ander manier teen die stroom van die wêreld se stelsel inswem. Dis net hoe dit is. Ons gaan druk ervaar, moeilikhede, probleme, versoekings en geleenthede om verkeerde dinge te doen. Dis deel van die lewe. Maar in al hierdie dinge – omdat Jesus die wêreld oorwin het en deur geloof in ons woon – is ons ook soos Hy … oorwinnaars. As Jesus nie die wêreld oorwin het nie, sou ons ook nie kon nie. Maar Hy het, en daarom kan ons. Dis altyd waar: omdat Jesus dit gedoen het, kan ons dit ook doen. Omdat Jesus gebuig het in gebed (Lukas 22:41), kan ons ook in geregtigheid buig.

In Johannes 14:18 sê Jesus: “Ek sal julle nie as wese agterlaat nie; Ek kom weer na julle toe.” Dit beteken God gaan nie toelaat dat ons alleen agterbly of verlate voel nie. As Hy iets sê, dan bedoel Hy dit. God maak nie grappies nie. Jesus het altyd reguit gepraat – Hy was nie vaag of dubbelsinnig nie. Dít is wat goeie grense wys. En omdat Jesus goeie grense gehad het, kan ons ook leer om goeie grense te hê.

Omdat Jesus die wêreld en alles wat daarmee saamkom – soos aanloklikhede, skinderstories, gemor, oordeel, veroordeling en begeertes – van die hand gewys het, kan ons ook keer dat die wêreld ’n plek in ons lewens kry. Hy het die pad vir ons gebaan – heeltemal, sonder om ooit te struikel. Omdat Jesus ons eerste liefgehad het, kan ons Hom liefhê. Omdat Hy vry was, kan ons ook vry wees. Niemand hoef vasgevang te bly in slegte gewoontes of in die mag van die dood nie.

Hier is iets om oor te gesels: Dink jy God gaan mense wat Hom nie liefhet nie, in die hemel toelaat? Het jy Jesus werklik lief? Verlang jy regtig daarna om Hom te ken – die Een wat vir jou gesterf en opgestaan het? Wat sê jou gewete daaroor? Wees eerlik… die rou, ongefilterde waarheid.

Dit gebeur gereeld dat gelowiges in Christus geskok is wanneer ’n bekende Christen of leraar in sonde vasgevang word. Selfs mense wat die Waarheid ken, kan in die moeilikheid beland as hulle nie toelaat dat God se liefde diep wortel skiet in hulle lewens nie – en as hulle, hulle honger na Jesus verloor het. As ons nie versigtig is nie, kan ons die waarheid begin opdeel – dit net tot sekere dele van ons lewens toelaat – en dan mis ons hoe eg en werklik God werklik is. Dan bly dit by “kopkennis”, maar dit bereik nie ons harte nie.

Ware heiligmaking gebeur wanneer ons toelaat dat God se reinigende waarheid elke area van ons lewe binnekom – elke kamer, elke hoekie. Dit beteken daar is nie plekke waar ons vir God sê: “Hier mag U nie inkom nie.” Maar die waarheid is, God sien alles in elk geval. Dis nie asof daar enigiets is wat Sy oog ontglip nie. Hy is nie ’n halfblinde Koning nie, en Hy sukkel beslis nie met sy sig nie. Hy sien alles, altyd.

So maak daardie deure oop. Sê vir Hom wat regtig in jou hart aangaan. Vra Hom die moeilike vrae – jy moet weet Hy gaan nie terugdeins vir eerlike gesprekke nie. Stil twyfel word nooit beantwoord nie. Gee daaraan ’n stem. Soms moet óns self hoor wat ons eintlik dink – praat dit uit. God se ore is oop en Hy luister.

Omdat Jesus ’n oorwinnaar was, kan ons ook oorwin! In werklikheid het die Here gesê ons is meer as oorwinnaars (Romeine 8:37) – ons moet dit net begin leef.

Innerlike vryheid is soms net ’n geselsie met God vêr.
“Gesels net ’n bietjie met Jesus, vertel Hom van al jou moeilikheid.
Hy hoor selfs jou stilste sug, en Hy sal op Sy tyd antwoord.
Jy voel hoe die gebedswiel draai, en jy weet daar’s ’n vuur wat begin brand.
’n Geselsie met Jesus maak dinge baie beter.”

-Vertaling“Have a Little Talk with Jesus,” geskryf deur Cleavant                        Derricks in          1940.

Baie dankie dat jy geluister het – ek is Social Porter van Living In His Name Ministries.

Hierdie vertaling is gedoen deur Chané de Clercq

028 Ո՞Վ Է ԱՅՍ ԹԱԳԱՎՈՐԸ

Posted on by
Reply

«Ո՞վ է այս փառաց Թագավորը. ՏԵՐԸ՝ ուժեղ պատերազմի մեջ» (Սաղմոս 24.8)։  «Երգեցե՛ք Աստծուն. Սաղմո՛ս ասացեք Նրա անվանը։ Ճանապարհ պատրաստեցեք անապատի միջով հեծած եկողին։ ՏԵՐ (ԵԱՀ) է Նրա անունը. և ցնծացե՛ք Նրա առաջ» (Սաղմոս 68.4)։

Ո՞վ է այս  Թագավորը։

«Ահա Աստվա՛ծ է իմ փրկությունը։ Ես հո՛ւյս ունեմ և չե՛մ վախենա. որովհետև իմ զորությունն ու գովասանքը ՏԵՐ ԱՍՏՎԱԾ է(ԵԱՀ) և Նա ինձ փրկություն եղավ» (Եսայի 12.2)։

Ո՞վ է Հիսուս ձեզ համար: Ի՞նչ կասեք:

Մատթեոս 16.15-ում, Հիսուս ասաց. «Իսկ դուք ի՞նչ եք ասում Ինձ համար, ո՞վ եմ Ես»։ Այն ամենը, ինչ արարվել է, ապացույցն է այն բանի, որ Հիսուս Քրիստոս Տե՛րն է, Նա՛ Աստված է, բացարձակ իրականությունն է։ Նա՛ է Կյանքը, որն ինչ-որ այլ բանի արգասիք չէ և որը կախված չէ ինչ-որ բանից ու ինչ որ մեկից։

Քրիստոսն առաքինության բոլոր դրսևորումների հիմքն է։ Նա Ինքն է այն Միակ Էությունը։ Նրանո՛վ է կանաչում է խոտը, փայլում արեգակը. Նրանո՛վ են շարժվում ամպերը և տեղում է անձրևը։ Քրիստոս Ի՛նքն է այն «դեղն ու դարմանը», որ բուժում է մեր վերքերը և փրկում մեզ քաոսի շղթաներից, որոնք մեզ կապում են խավարում։

Հիսուս Քրիստոսն ամենիմաստունն է, ամենայն իմաստությունը և ամենագետը։ Նա՛ է  աստվածային արդարության աղբյուրն ու հիմքը։

Ո՞վ է այս Թագավորը։ Ո՞վ է այս Անձնավորությունը, ով միաժամանակ ամենուր է՝ անցյալում, ներկայում և ապագայում: Ո՞վ է Նա, որի աչքը տեսնում է յուրաքանչյուր սրտի և հոգու գործողություններն ու մտադրությունները։

Ա Հովհաննես 1.5-ում ասվում է. «Աստված լույս է, և ոչ մի խավար չկա Նրանում»։  Նա ավելի՛ն է, քան զուտ լույսը։ Նա հենց Ի՛նքն է ԼՈՒՅՍԸ, ասել է թե, Նա՛ է ամենայնի Ակունքն ու Սկիզբը։ Տերն Ինքը Լույս-Էությունն է… Աստվածայինը, Մեկն ու Միակը, ով գերազանցում է լույսի արագությանը, ով սկիզբ է դնում և գերազանցող է հարաբերականության տեսությանը, ով կարող է միաժամանակ լինել ամենուր՝ առանց որևէ ջանք թափելու։

Տերն Ի՛նքը կարող է անել ամեն ինչ, այն ամենը, ինչ մենք կարող ենք անել արդարության մեջ։ Տերը կարող է անել այն ամենը, ինչը մենք չենք կարող անել։ Նա ամեն ինչում սուրբ է և բարի, և ապրում է հավիտյան։ Տերն այնքան մեծ ու հզոր է, որ կարող է հավիտենության մի փոքրիկ կետ պահել Իր ձեռքում, «գցել» այն Իր աչքի մեջ և երբեք չթարթել։

Նա Աստված է, որ մեզ համար տվեց Իր Որդուն՝ Հիսուսին, Աստծու Քրիստոսին, հավիտենական Փրկչին, Գառանը, ով Աստծու ողջ բարկությունն Իր վրա վերցրեց մեր փոխարեն։

Աստված Սուրբ Երրորդություն է՝ Աստված Հայրը, Աստված Որդին, Աստված Սուրբ Հոգին, և այս երեքը մեկ են։ Նա՛ է Միակ Թագավորը և Հավերժական Տերը, որ ամեն ինչ դրել է Իր ոտքերի տակ, և Աստված, որ ստեղծել է ամեն բան, ինչպես որ գրված է օրինակ Սաղմոս 8-ում։

Մատթեոսի Ավետարանում Հիսուս Քրիստոս Թագավորն է, խոստացված Փրկիչը։ Մարկոսի Ավետարանում Նա  Ծառան է և զորավոր Փրկիչը։ Ղուկասի Ավետարանում Նա կատարյալ Փրկիչն է, Մարդու Որդին։ Իսկ Հովհաննեսի Ավետարանում Նա անձնական Փրկիչ է և Աստծու Որդին։

Պողոս առաքյալը Հիսուսի մասին հռչակում է. «Որովհետև Նրանի՛ց և Նրանով ու դեպի Նա՛ է ամեն բան. Նրան փա՜ռք հավիտյանս։ Ամեն» (Հռոմեացիներին 11.36)։

-Ո՞վ է այս Թագավորը,- կհարցնի նաև աշխարհը։

Աստվա՛ծ Սեր է։ Ոչ թե ուղղակի «ինչ-որ մի սեր», այլ Սեր, ով ամեն բանի դիմանում է. ամեն բան հավատում է, ամեն բանի համար հույս ունի, ամեն բանի համբերում է (տե՛ս Ա Կորնթացիներին 13.7)։

Աստված Ի՛նքն է փաստում Իր մասին, Նա է Ի՛նքն Իրեն հայտնողը։ Աստված Ի՛նքն է ներշնչողը, Ինքնագոյը, Ինքն Իրեն բացահայտողը։ Նա հավիտենական է և հավերժական, Նա անսահման Միակն է։

Աստված միակ Անձնավորությունն է, որ հենց Ի՛նքը ամենից շատ գիտի Իր մասին, ամբողջովին ինքնավստահ և ամբողջովին բարոյական Մեկն է։ Աստված այն Մեկն է, ով ամեն ինչի գոյության պատճառն է, որովհետև Նա միշտ գոյություն ունի և Ինքն Իրեն անվանում է «ԵՍ ԵՄ»։

Թե ով է Աստված, Նրա այդ ինքնության «ցանկը» շատ հաճախ սահմանափակվում է միայն մեր պատկերացումներով, քանի որ մենք ինքներս ենք փորձում Զորաց Տիրոջ  ինքնության պատկերացումը տալ։  Այն Զորաց Տիրոջ, ով սիրում է մեզ, ով մահացավ մեզ համար և ով ապրում է հավիտյան, որպեսզի մենք՝ Նրան հավատացողներս, ավելի լիառատ կյանք ունենանք…

Նա մեր Աստվածն է, Զարմանահրաշ մի Աստված, ով անսահմանն է և քայլում է անսահմանության ուղիներով։ Աստված, ով Ի՛նքն է հենց կանգնած «ճակատագրի» հորիզոնում և մեզ համար էլ տեղ է ստեղծում հավիտենության մեջ։

Հիսուս Քրիստոսի արյունով Նա վերացրեց Իր և մարդկության մեջ եղող անդունդը՝ «կամուրջ գցելով» սահմանափակի և անսահմանության միջև։ Աստված Երկնային Թագավորն է, այն Միակը և Մեկը, ով թեև գոյություն ունի այս աշխարհից և ողջ երկնային տարածություններից դուրս։ Բայց Նա միաժամանակ ներկա է ամբողջ տիեզերքում՝ որպես Տեր, Երկնային Զորապետ և Արքա։

Իսկ դուք ի՞նչ եք ասում, ո՞վ է Նա։  Արդյո՞ք գիտեք Նրա մասին։ Կամ թե ճանաչո՞ւմ եք Նրան։ Իսկ գուցե Նա ձեր մտքով այդքա՞ն էլ չի անցնում, թե՞ Նա այն  Հիսուսն է, որը միշտ ձեր մտքում է՝ ամեն պահ, ամեն ժամ, ամեն օր, նույնիսկ, երբ դուք քնած եք։

Ո՞վ է Հիսուս Քրիստոս ձեզ համար, ի՞նչ կասեք։

Ո՞վ է այս Թագավորը։ Ի՞նչ կասեք։

(Թարգմանությունը՝ Արթուր Իսպիրյանի / Translation by Artur Ispiryan. 10.05.2025)

OP64 Vredemakers

Posted on by
Reply

Wanneer ’n mens besef hoeveel mense rondloop met ’n wrok in hul harte – mense wat week na week kerke en gemeenskapsbyeenkomste regoor Suid-Afrika bywoon – dan begin jy verstaan hoe swaar daardie onsigbare laste werklik is. Elke persoon dra aan iets, en daardie swaar hart hou baie keer hul vooruitgang terug.

’n Belediging klink dalk nie erg op die oomblik nie, maar gee dit tyd – dit kan mettertyd baie swaar begin weeg. Die kans om beledig te word is oral om ons – dit kan enigiemand, enige tyd tref. Soms ontvang jy dit, ander kere deel jy dit uit – soms selfs sonder dat jy dit besef.

Wat is dit wat jou terughou? En waar is die vredemakers – dié wat bereid is om seer dinge aan te spreek, om versoening te bring, om gewig van ander se skouers af te help dra?

Wees verseker: om elke draai in die lewe is daar ’n geleentheid om aanstoot te neem en in konflik betrokke te raak. Soms voel dit regverdig, maar baie keer – dalk selfs meestal – is daardie aanstoot net ’n saak van trots of arrogansie.

Let op, ek sê dit lyk regverdig, want daar is eintlik geen goeie rede om ’n wrok rond te dra nie. Dit onderdruk jou, dit verdraai jou denke en jou gevoelens. Hoe langer ons so ’n wrok dra, hoe meer begin dit ons oordeel en besluitneming beïnvloed – tot op ’n punt waar dit glad nie meer is soos God dit vir ons bedoel het nie. Dit raak alles in ons lewens.

Ek is seker ons het almal al iemand ontmoet wat bitter is – oor iets, of dalk oor alles. En as jy mooi dink, het dit waarskynlik begin by ’n wrok… en ’n onbuigbare, onvergewensgesinde hart.

Jesus en die Bybel is ons voorbeeld van hoe ons moet leef – in gedrag, karakter, moraliteit, beginsels en etiek. Dis belangrik om raak te sien dat Jesus nooit ’n wrok gedra het nie. Omdat Hy nie aanstoot gekoester het nie, het Hy ook nooit nodig gehad om Homself te verdedig of verdedigingsmeganismes te gebruik nie.

Elke keer as ek iemand ontmoet wat baie verdedigend optree, is daar gewoonlik ’n klomp ou wrokke wat hulle diep binne dra. Dinge wat nie hanteer is nie – wat weggepak en vertroetel is – en uiteindelik begin dit vrot.

Wat gaan jy doen met jou wrokke?

Op die ou end moet ons almal ons bagasie aanspreek en daarmee werk… of dit dra ons.

“Salig is die vredemakers, want hulle sal kinders van God genoem word.” – Matteus 5:9

Kom uit julle verborge plekke, vredemakers! Dis tyd om op te staan en aan die werk te spring.

Die Bybel gee vir ons alles wat ons nodig het om ware vrede te bring – die beloftes én die beginsels. Een van die eerste voorbeelde van iemand wat vrede help maak het, was Moses.

In Eksodus 18:13 lees ons:

“Die volgende dag het Moses gaan sit om die volk te oordeel, en die volk het van die oggend tot die aand voor hom gestaan.”

Moses het tussen mense bemiddel en gehelp om reg en vrede te bring. Dit is ’n roeping wat steeds vandag geld – vir my en vir jou.

Toe Jethro, Moses se skoonpa, sien wat aan die gang was, het hy vir Moses gevra wat hy eintlik doen. Moses het in vers 16 geantwoord:

“Wanneer mense ’n probleem het, kom hulle na my toe. Ek help hulle om reg en verkeerd te onderskei, en ek verduidelik vir hulle God se wette en gebooie.”

Moses het duidelik as ’n soort vredemaker of arbiter opgetree, en hy het God se wette en gebooie as sy riglyn gebruik. Dis beslis ’n goeie begin. Maar Moses het alles op homself geneem – hy het nie die mense aangemoedig om self betrokke te raak by God se standaarde en riglyne nie.

As ons verder lees, sien ons hoe Jethro wysheid met Moses deel. Hy sê vir Moses dat hy die mense moet leer wat reg en verkeerd is, sodat hulle self kan weet wat om te doen. Jethro stel ook voor dat Moses gesag delegeer aan Godvresende mense om hom te help met die taak om vrede te bring.

Ek hou van daardie idee – om mense te leer wat reg en verkeerd is, sodat hulle self kan leef volgens daardie kennis. Nie om ’n organisasie bo hulle aan te stel wat elke beweging beheer en soos ’n “gedagtespolisie” optree nie.

Ons almal moet weet wat reg en verkeerd is – nie volgens wat ander mense sê nie, of wat die regering besluit nie, maar volgens God se standaard.

Is jy ’n vredemaker of iemand wat maklik aanstoot neem?

En ja, ek het spesifiek gesê vredemaker. Daar is ’n groot verskil tussen ’n vredemaker en ’n vredebewaker.

Om ’n vredemaker te wees, beteken jy neem aktief deel – jy help om vrede te bou en te herstel. Dis meer as om net ’n passiewe toeskouer te wees wat nooit regtig betrokke raak nie.

’n Vredebewaker probeer net die chaos stil hou – net genoeg om dinge onder beheer te hou. Hulle fokus daarop om geweld of konflik te keer, maar hulle verander nie noodwendig die omstandighede nie.

’n Vredemaker, aan die ander kant, werk daaraan om iets blywends te bou – ’n gemeenskap wat nie net sonder geweld leef nie, maar wat gesond, kreatief en vreedsaam is.

Die een plak net ’n pleister. Die ander bring ware genesing.

Ons kan nie ware vrede skep deur net die wet toe te pas of te probeer afdwing nie. Trouens, mense wat net op die wet fokus, wen selde. Sommige glo dat ons gemeenskappe veiliger sal wees as ons die wet strenger maak en swaarder straf toepas – maar die waarheid is: veroordeling het nog nooit iemand werklik bevry van immoraliteit of misdaad nie.

Die wet kan mense dalk bang maak, maar sonder Jesus is daar geen ware kans op versoening of innerlike verandering nie.

’n Interessante voorbeeld hiervan is die 1873 Colt Peacemaker, oorspronklik gemaak deur Colt Firearms. Dit was geskik vir .45 Long Colt-patrone en het bekend gestaan as die “wapen wat die Weste gewen het.” Wetstoepassers het dit gebruik om orde af te dwing tussen strydende partye. Maar om die wet af te dwing, skep nie vrede nie – dit hou net dinge onder beheer.

Mense het opgehou baklei omdat hulle bang was om geskiet te word, nie omdat hul hart verander het nie. Die geweer het gehelp om die uiterlike vrede te handhaaf, maar dit het nie enige werklike of blywende eenheid gebring nie.

Dalk moes Colt eerder die geweer ’n vredebewaker genoem het, en nie ’n vredemaker nie.

Dit lyk vir my asof ons, om werklik vredemakers te wees, eers vir Jesus moet leer ken – en self iets van vrede moet ervaar, diep binne ons. Dink jy nie ook so nie?

Tussen my notas het ek ’n interessante feit neergeskryf in my klein boekie. Ek weet nie wie dit oorspronklik geskryf het nie, maar dit het my laat dink:

“Daar word geskat dat minder as agt persent van die hele geskiedenis van die mensdom as tye van vrede beskou kan word. In die afgelope 3 200 jaar was daar minder as 300 jaar van vrede. Historici sê dat daar in die afgelope 300 jaar alleen al 286 oorloë in Europa plaasgevind het.”

Dis ’n skokkende gedagte, nè?

Maar ons – dié van ons wat deur Jesus Christus se dood en opstanding bemagtig is – is geroep om meer te wees as net vredebewakers wat dinge probeer beheer. Ons is geroep om vredemakers te wees wat ware, blywende vrede bring – dié soort vrede wat net God kan gee – aan almal wat dit begeer.

In Galasiërs 5:22 sê die Bybel dat een van die vrugte van die Gees vrede is, en in Markus 9:50 lees ons: “Wees sout in julself, en wees in vrede met mekaar.”

Ek hou van daardie vers: “Wees sout in julself, en wees in vrede met mekaar.” Kom ons wees “sout” vir die wêreld – ons moet diegene wees wat vrede bring en nie onvrede nie.

Interessant genoeg het die idioom “jou sout werd wees” oorspronklik beteken dat Romeinse soldate dikwels in sout betaal is. Dit het beteken dat die persoon se waarde gelyk was aan die hoeveelheid sout wat hy ontvang het vir die werk wat hy gedoen het. Hoe hoër die rang van die soldaat, hoe meer sout het hy gekry – wat sy groter waarde weerspieël het.

Volgens Matteus 5:13 is ons, diegene wat in Christus glo, die sout van die aarde. Ons moet in staat wees om ’n werklike impak op die aarde en die mense daarin te hê. Sout was en is steeds van groot waarde, en ek dink die Here sê vir ons om waarde in onsself te hê en om te oefen om in vrede met mekaar te leef.

Ons moet die gawes wat die Vader vir ons gegee het, gebruik en nooit konflik toelaat om voort te duur as ons dit kan help nie. En jy weet, die geleenthede vir konflik is altyd daar – dit is oral rondom ons. Onopgeloste konflik is soos om die duiwel saam met jou te dra. As jy hom toelaat om saam te reis, sal hy later die stuurwiel probeer oorneem.

As mense wat versoen is met God, word ons geroep om op ’n manier op konflik te reageer wat heeltemal anders is as hoe die wêreld dit hanteer. Die wêreld antwoord dikwels met woede en oordeel – ‘n oog vir ‘n oog. Maar Romeine 12:18-19 sê: “As dit moontlik is, sover dit van jou afhang, leef in vrede met almal. Moet nie vergelding neem nie, liewe vriende…”

Ons samelewing lyk obsessief oor vergelding en wil altyd seker maak ander kry wat “hulle verdien”. Maar ’n goeie vraag wat ons kan vra, is: Hoe meet ons wat iemand “verdien”? Volgens wie? Volgens watter standaard?

As ons kyk na wat die wêreld sê ons verdien, dan is die enigste reg wat die wêreld aan ons bied, die reg om te ly. Maar as ons dit meet volgens wat ons van Jesus kry, is daar iets heeltemal anders: versoening. Ons kry nie wat ons verdien nie, maar genade – omdat Jesus gekry het wat Hy nie verdien het nie: oordeel, lyding en kruisiging. As Hy nie gesterf en opgestaan het nie, sou ons nie genade gekry het nie, maar veroordeling.

Toe Jesus gekruisig is, het Pontius Pilatus die mense gevra wat hulle met Jesus wou doen, en met een stem het hulle uitgeroep: “Neem Hom weg! Kruisig Hom!” Die ongegronde oordeel en vooroordeel was ongelooflik. Jesus het gekom om die mensdom die geleentheid te gee om vrede met God te maak. Hy was die vredemaker tussen die mens en God, maar tog kon die mense net sê: “Kruisig Hom!” Die gewonde gewete en bevooroordeelde gedagtes van die mense was so blind vir die goeie nuus dat baie die besoek van God gemis het.

In plaas daarvan om ons oë op ons eie begeertes te stel, of onredelik baie tyd te spandeer oor wat ander mense mag doen of nie doen nie – wat hulle moes gedoen het of kon gedoen het, maar nie gedoen het nie – kom ons verkwik onsself in die Here en gee getuienis van Sy liefde. Ons kan dit doen deur vergifnis, wysheid, en ’n voorbeeldige karakter te leef.

Konflik is maklik. Die hel maak seker dat daar altyd geleenthede vir konflik is. As die duiwel mense teen mekaar kan laat optrek en hulle eenheid uitmekaar skeur, sal die mense van God – wat die bron van hulle vrede is – vervreem word. Miskien kan die duiwel hulle selfs beïnvloed om met ‘n diep gewonde gewete te leef, chaos te aanvaar, en vir hulself te sê: “Oo, dit is net hoe dinge is.”

Vir die meeste mense is vrede eenvoudig net die afwesigheid van rus. Maar God se siening van vrede is baie dieper en groter as net die afwesigheid van konflik. Die Here sê ware vrede kom wanneer ons verhouding met God herstel word.

Wat sal dit vir jou neem om ‘n vredemaker te wees in plaas van ‘n onvredemaker? Is ons bereid om die taak van vredemakers op te neem? Uiteindelik sê Matteus 5:9 dat om ‘n vredemaker te wees, een van ons kenmerke as kinders van God moet wees.

Een van die vyf punte in die Vredemakers Gelofte sê punt 2: “Kry die balk uit jou eie oog.” In plaas daarvan om ander te blameer vir konflik of weerstand teen straf, kom ons vertrou op God se genade en neem verantwoordelikheid vir ons eie bydrae tot die konflik.

As ons aanstoot neem en dink dat die ander persoon die probleem sommer sal erken wanneer ons dit aan hulle blootlê, is die kans groot dat die ander persoon nie eens weet hulle het ons aanstoot gegee nie. Ons kan nie verwag dat die ander persoon alles vir ons regstel nie. Dit is ons verantwoordelikheid om versoen te word met God. Niemand kan die vredesaanbod van die Bloed van Jesus namens ons aanvaar nie, en ons kan nie hierdie gawe van God namens iemand anders ontvang nie.

Nog ‘n aanhaling uit die Vredemakers Gelofte sê in punt 3: “Herstel sagkens.” In plaas daarvan om te doen asof konflik nie bestaan nie, of agter mense se rug oor hulle te praat, sal ons nie klein konflik ignoreer nie. Ons sal persoonlik en met genade met diegene praat wie se optrede aanstoot gee en wat te ernstig is om oor te sien. Ons sal streef om te herstel eerder as om te verdoem.

Wanneer konflik nie privaat opgelos kan word nie, sal ons ander in die liggaam van Christus vra om ons te help om die saak op ‘n Bybelse manier op te los.

Matteus 18:15 sê: “As ‘n medegelowige jou seergemaak het, gaan en vertel hom—los dit tussen julle twee op. As hy luister, het jy ‘n vriend gemaak.” Dit is wat ons noem ‘n vredemaker. Het jy dit begryp? As HULLE jou seergemaak het, gaan JY na hulle toe en oefen jou konflikoplossing. En as hulle nie luister nie, skud die stof van jou voete af en wag op God om die dilemma op te los.

Hoeveel van ons neem aanstoot, gee die verhouding op en gaan huis toe, en sê: “Ek gaan nooit weer met haar praat nie!” of “Dis die laaste keer wat ek vir hom enige van my tyd sal gee!” Of, en ek dink dit is dikwels wat die meeste mense doen: glimlag ons en gebruik ons geestelike taal net wanneer dit nodig is, bly oor die algemeen stil terwyl ons die fasade van welstand handhaaf, en beweeg dan net weg—dalk selfs na ‘n ander kerk—en laat die konflik staan om te roes in ons gedagtes. Ons dink dat as ons net niks sê nie, dit dalk van self weg sal gaan.

My vriend, nee, dit gaan nie net “weggaan” nie! Daar is geen woorde wat uit jou mond kom wat niks doen nie en net “weggaan.” En glo my, jy kan nie van alles af weghardloop nie.

In Johannes 6, toe Jesus gesê het: “Hy wat My vlees eet en My bloed drink, bly in My, en Ek in hom,” Sy dissipels het dit moeilik verstaan. Toe vra Jesus vir hulle: “Is julle aanstoot gegee deur dit?” Aanstoot is soos ‘n strik wat die persoon immobiliseer en neutraliseer.

Aanstoot is ‘n struikelblok, maar deur God se genade kan ons dit verander van iets wat ons laat struikel, na iets wat ons help om op te staan.

Konflikoplossing is een van die min vaardighede wat in die Liggaam van Christus goed ontwikkel is. Eerlik gesê, ek dink dit is moeilik om werklike ‘vredemakers’ vandag te vind, maar ek glo ook dat God ons sal opwek om dit in die toekoms te wees.

Hoe sal dit lyk as ons nie vroeg al kompromieë aanvaar of verhoudings toelaat om te verwelk nie? Hoe sal dit wees as ons aktief werklike vrede en versoening nastreef—en ander mense vergewe net soos Jesus ons vergewe het? Hoe sal dit lyk as ons die tyd neem om regverdig te wees en wedersyds voordelige oplossings vir ons verskille te soek en te vind?

Ek sê ook vir jou, net omdat ons iemand wat aanstoot gee of konflik veroorsaak, vergewe het en na daardie persoon gegaan het om ‘n vreedsame oplossing te vind, beteken dit nie dat ons daardie persoon terug in ons lewens moet toelaat nie. Daar is soms mense in die wêreld wat werklik nie goed vir ons is nie.

My taak as ‘n vredemaker is om mense met God te versoen. Toe Jesus as mens op aarde was, was die wêreld verdeel. Een ras het ander rasse gehaat, een nasie het ander nasies gehaat, en mense van een godsdiens het ander godsdiensaanhangers gehaat. ‘n Voorbeeld hiervan is die gevoelens tussen Jode en nie-Jode. Die Joodse man het vir God dankie gesê dat hy nie ‘n nie-Jood, ‘n slaaf of ‘n vrou was nie. Hy het die Samaritane verag, selfs tot die punt dat hy baie myle ompad geloop het om kontak met hulle te vermy. Hy het vir homself gesê: “Ek is so bly ek is nie jy nie, want jy is so verkeerd en ek is so reg.”

Bemiddeling begin by die huis. Die beginpunt van bemiddeling vir ander is dat ons eers vrede met God moet maak. As ons in ons eie vel in vrede en gemak kan wees, glo ek dit is ‘n groot struikelblok wat ons deur die genade van God oorwin het, en dit kan maklik die wêreld rondom ons beïnvloed.

Wat dink jy? Is jy ‘n vredemaker of ‘n aanstootnemer? Wat gaan jy kies? Gaan ons leer hoe om konflik op ‘n regverdigde manier op te los, of gaan ons net van die een konflikson na die volgende beweeg, soos skape? Gaan ons probeer om wen/wen-oplossings te vind, eerlik wees en God vertrou, of gaan ons ‘n lewe lei van aanstoot neem en gedurig na ‘n volgende plek beweeg? Dit is iets wat ons elkeen vir onsself moet besluit. Dink daaroor na.

Luister na hierdie woorde van iemand wat geskryf het: “Jesus het die ergste sondaar omhels, die vuilste melaatse aangeraak, die mees afstootlike prostituut gesuiwer, en al die mense bymekaar gebring in ‘n pragtige gesin van God. Hy het ‘n hoë prys betaal, maar het sy missie as vredemaker as ‘n prioriteit in sy lewe gesien.”

Die oplossing vir gesinsprobleme, rasseskeuring en burgerlike konflik is Jesus. Vrede kom nie deur politieke partye, ekonomiese stelsels, nasionale vlae of die Verenigde Nasies nie. Jesus is die Een wat vrede bring.

Spandeer jy jou tyd om net pleisters op situasies te plak, die chaos en opwinding laag te hou totdat die volgende konflik en drama in jou lewe uitbreek, of is jy bereid om die werk te doen om ‘n vredemaker te wees? Is jy bereid om God se idee van konflikoplossing te oefen en te leer hoe om ‘n langtermyn, kreatiewe oplossing te bevorder wat ‘n wen/wen situasie vir almal skep?

Matteus 5:44-45 sê: “Maar Ek sê vir julle: Julle moet julle vyande liefhê en vir diegene wat julle vervolg, bid, sodat julle kinders van julle Vader, wat in die hemele is, kan wees.”

Maak vrede met God, jouself en jou naaste. WEES die voorbeeld van hoe die Here van ons verwag om onsself te gedra. Vrede, my vriende, werklike vrede in die naam van Jesus. Amen.

Dankie dat jy gelees het. Ek is Social Porter van Living In His Name Ministries, en dit was Outposts.

Vertaal deur Chané de Clercq